Columns Schrijfsels

Over wanneer je precies een vrouw bent

Meisjes spelen met Barbie’s, houden van roze en dragen make-up. Toch? Als je een meisje mag krijgen (later, of nu, of nooit), dan eet je beschuit met roze muisjes. Er hangen roze ballonnen aan de deur. Een meisje zit op paardrijden, ballet of fimokleien; been there, done that. Een meisje draagt jurkjes, rokjes en vlechtjes. En ga zo maar even door. Het is vrij duidelijk wanneer je een meisje bent. Dit hierboven is natuurlijk allemaal zwaar overdreven, want het is echt niet zo dat elk meisje daaraan voldoet – dat weet iedereen. Maar, wanneer ben je dan eigenlijk ‘een meisje’? En erger nog; Wanneer ben je eigenlijk een vrouw? (Buiten de obvious signs, mensen).

Dat is een vraag die ik mijzelf best vaak stel. Is misschien gek, want last time I checked ben ik toch echt gewoon een vrouw. Dat ben ik altijd geweest, en dat heb ik gelukkig ook altijd willen zijn. Ook al ben ik bang voor paarden, te houterig voor ballet en was fimokleien echt niet mijn ding, want ik heb alles behalve geduld. Maar vroeger maakte dat me niks uit. Ik droeg broeken, zat op scouting en speelde het liefst buiten. Ik wilde het allerliefst hutten bouwen. Maar ik vroeg me nou nooit eens af of ik wel een meisje was. En tegenwoordig vraag ik me wel af of ik wel een vrouw ben. En niet zo van; “Misschien ben ik wel een man”. Maar meer dat ik worstel met het verschil tussen het zijn van een volwassen vrouw ten opzichte van het zijn van een ‘meisje’.

Waarom? Ik voel me niet bepaald vrouwelijk. Ik scheer mijn benen nooit tot zeer weinig (want mijn haartjes zijn blond en zacht en je ziet ze eigenlijk niet echt), ik heb een hekel gekregen aan lange nagels dus knip ik ze kort, ik draag stiekem tegenwoordig liever broeken dan rokjes (dat wat ik mij de afgelopen twee jaar nooit voor had kunnen stellen) en draag liever geen make-up dan wel, want ik snap er vrij weinig van en kan er totaal niet mee omgaan. Ik heb jaren gedacht dat blush een gevalletje more is less was, en heb er dus hoogstwaarschijnlijk bijgelopen als een ontsnapte circusklant of iets van dat kaliber.

Afgelopen week kocht ik hier, in Italië, een jurk. Een lange. Met een split. Onder het mom “eens moet de eerste keer zijn”, zeg maar. En eerlijk gezegd voelde ik me er echt wel een beetje mooi in. Ik voelde me een ‘echte’ vrouw. Hoe vreemd dat ook mag klinken. Laatst ook, toen droeg ik hakken en een jurkje naar een feestje. Ja, nee, maar echt! Geloof dat ik me nog nooit zo vrouwelijk heb gevoeld.

Ik voel me dus doorgaans meer een meisje. Een klein meisje, nog. Ik heb een redelijke baby face en door mijn ‘korte’ krullen en vrij minimale tot niet echt super aanwezige (naja, ik ben er best blij mee tegenwoordig) voorgevel voel ik me gewoon meer een meisje dan een vrouw. Toch ben ik vruchtbaar (hoera monthly party, maar toch ben ik dankbaar hoor, heel erg zelfs) en loop ik al bijna 21 jaar op deze aardbol rond. Wat is er nog nodig om een ‘vrouw’ te zijn? Dus, naja, lang verhaal kort: Dit is een lofzang, geschreven voor mijn fijne jurk. Die mij, door zwierend om mijn benen te dansen, op en top vrouw laat voelen. Of iets in die richting, althans.

Verscheen als eerste in de zomer van 2015. 

Leave a Comment

Comments (19)

    1. Hihi, ik ben ook ergens blijven steken ja. Gek gevoel is dat he?! Vroeger dacht ik altijd dat als ik een ‘grote mensen fiets’ zou hebben, of kon auto rijden, dat ik me dan HEEL oud zou voelen. Mooi niet!

  1. Eerlijk is eerlijk, ik voel me nooit ‘echt een vrouw’, als je snapt wat ik bedoel. Ik ben een vrouw (ha, klinkt zo raar. Ik ben een meisje. Of ergens daar tussenin, zeg maar), maar vrouwelijk voelen? Nee. Zelfs in een mooi jurkje voel ik me niet vrouwelijk. De meeste mannen dragen geen jurken, dus eigenlijk is het heel gek.
    Ik vind dat je dit weer prachtig hebt geschreven, Stella! Echt wauw!

    1. To begin with; dankjewel. Echt heel lief van je <3. En ik snap helemaal wat je bedoelt. Ik vraag me soms ook wel eens af wat ik dan precies nodig heb om me WEL een vrouw te voelen ipv een meisje.. Lippenstift? Hakken? Een kind? (hihi). We gaan 't zien. Voor nu is een meisje zijn eigenlijk misschien niet eens zo erg (:

  2. Ach ik heb echt geen idee waar de grens ligt tussen meisje en vrouw. Ik zit soms ook wel eens met dat “probleem”, ben ik nou een vrouw of een meisje? Ik denk dat ik aardig op weg ben naar het vrouw-zijn. Denk ik. Maar tegelijkertijd ben ik ook maar een klein meisje. MOEILIJK.

    1. Ik vind jou wel echt heel vrouwelijk hoor! (: Je bent verstandig en komt heel volwassen over, en daarnaast zie je er ook nog eens heel mooi vrouwelijk uit. Zo. Steek die maar in je zak!

  3. Leuk geschreven! Ik, als 15-jarig meisje, voel me nog gewoon als een meisje. Ik zit nu middenin die periode die iedereen moet doormaken op tienerleeftijd en merk dus wel dat ik steeds vrouwelijker word. Wat eigenlijk ook wel leuk is om mee te maken (niet dat ik zo happy word van ‘the monthly problem’, ahum, maar gewoon het idee dat je op weg bent om een echt vrouw te worden. Oh, en wat make-up en jurkjes betreft, mij ook niet gezien hoor!

    1. Ik denk dat het volkomen normaal is dat jij je gewoon nog lekker een meisje voelt, hihi. Zo voelde ik me ook toen ik 15 was. Wel een lastige leeftijd met al die gekke veranderingen en ‘jezelf ontwikkelen’ enzo. Maar geniet er maar lekker van hoor. Niet van de monthly problem nee, neeeee geniet daar maar niet zo van, hihi. En make-up-loos en broeken dragen is ook meer dan prima, toch? Liefs!

  4. Tsja, zo vanzelfsprekend is het niet. Ik ken wel een aantal mensen die zelf niet meer weten of ze man of vrouw zijn, en dat lijkt me echt verschrikkelijk!
    Volgens mij is het gewoon prima zo lang je je goed voelt in je lichaam, en het gevoel hebt dat dit het lichaam is wat bij jou hoort. ‘meisje’ en ‘vrouw’ zijn maar woorden. Het zijn enkel de definities die we hebben gegeven aan het groter worden.
    Misschien is het ene meisje wel eerder vrouw dan het andere meisje. Ook niet iedereen is tegelijk volwassen, denk ik. Daar komt meer bij kijken dan alleen leeftijd.

    1. Oh, ja.. Dat lijkt mij ook onwijs lastig. Ik zag laatst een documentaire over transgenders, en ik heb ZO veel respect voor hen allemaal. Gelukkig is dat bij lange na niet waar ik ‘last’ van heb. En inderdaad, wat een wijze woorden. “Vrouw’ en “meisje”, wat staat daar eigenlijk over in het woordenboek? Volgens mij is er nooit een grens bepaald tussen die twee. Geen duidelijke, althans. Ik vind ook dat volwassenheid soms echt niks te maken hoeft te hebben met leeftijd. Iemand van 16 kan zich volwassener gedragen dan iemand van 22, bijvoorbeeld. Je hebt helemaal gelijk! Liefs.

  5. Mooi geschreven Stella. Op dit moment voel ik me echt nog een klein meisje dat de hand van haar moeder vast wil pakken, goedkeuring van anderen nodig heeft en voor wie de ‘volwassen wereld’ ver weg lijkt te liggen. Was ik maar een zelfbewuste jonge vrouw die weet wat ze wil in plaats van een kwetsbaar meisje. Geniet van je nieuwe aankoop!

    1. Dankjewel, lief. Ik denk dat dat volkomen normaal is, en dat je dat vooral ook lekker moet doen. En goedkeuring van anderen is soms ZO lastig te peilen. Zeker als je ervan uit gaat dat toch niemand je leuk of mooi vindt.. Ik zou zeggen; blijf lekker jezelf. Of dat nou in de volwassen wereld is of niet. Ik weet 100% zeker dat jij vanzelf een zelfbewuste jonge vrouw wordt. En als kwetsbaar meisje ben je vast net zo bijzonder en uniek (: Liefs.

  6. Ik herken me wel in wat je schrijft ja. Ik voel mezelf ook meer nog een meisje dan een vrouw, hoewel ik 23 ben inmiddels. Hmm. Als ik een jurkje of rok(je) draag voel ik me wel meer vrouw haha, hoewel ik eigenlijk liever gewoon broeken draag ook :)

  7. Tja. Ik voel me wel een meisje ja. Niet in de zin van dat ik met barbies speel en ik roze bloemetjesbehang in mijn kamer heb, maar ik ben meer meisje dan vrouw. Duh, ik ben 15. Maar zo’n mooie jurk laat je inderdaad lekker vrouwelijk voelen, best wel een fijn gevoel toch? Geniet er lekker van.
    X Emma

  8. Vrouwelijk voel ik me altijd wel, maar het is meer het vrouw zijn (volwassen) zijn dat ik nog steeds raar vind. Tegenwoordig ben ik iemands moeder, met eigen huisje boompje beestje. Maar ik voel me nog steeds een meisje dat maar wat aanklooit. Volgens mij gaat dat nooit over, dat zou dan al wel gebeurd moeten zijn…

  9. Haha… ik voel me nu gewoon oud! Het voordeel is wel dat ik er nog steeds uit zie als een eind twintiger (dankzij mijn Indonesische genen). En in veel dingen hoor ik niet bij mijn leeftijdgenoten. Maar vrouwelijk voel ik me als ik mijn favo kledingstuk draag (een corset). Maar ultiem vrouwelijk voelde ik me toen ik mijn kind op de wereld zette.

  10. Awyeah. Eindelijk een onderwerp waar ik absoluut over mee kan praten. Vrouwelijk is in mijn vocabulaire een synoniem voor ongemakkelijk. Rokjes, make-up, hakken, het zit allemaal niet lekker. Soms zit dat gewoon niet in de aard van het beestje. En dat is allemaal prima.
    Er zijn namelijk ook andere manieren om je vrouwelijk te voelen, bijvoorbeeld door vol zelfvertrouwen jezelf (jep, still a woman) te zijn :) Leve de broek! hoezee, hoezee, hoezee.