Columns Schrijfsels

Vroeger

“Maar, ik heb die schaatsjes nog. Ik kan ze gewoon niet weg doen. Die kleine houten met die leuke bontlaarsjes erop. Weet je dat nog?”. Afgelopen weekend. Een dagje op de boot bij opa en oma. Mijn lieve opa en oma. De liefste opa en oma die er bestaan (vind ik dan, natuurlijk). Deze man en vrouw, die het leven nog zo lief hebben. Mijn opa, die zo intens geniet van een mooie, zonnige septemberdag. Mijn oma, die zo hard kan lachen met mijn moeder en naar eigen zeggen “meer stond te kleppen dan af te wassen”. In de lieve, kneuterige voorkajuit van het zeilschip waar mijn opa en oma vele jaren geleden hun hart aan verloren, kletsten we met zijn allen over vroeger. Onder het genot van vieze vaat op tafel, resterend van een lekker bij elkaar geharkt pasta maaltje.

Mijn opa en oma zijn beide boven de 80. Ze hebben de oorlog meegemaakt. Die verhalen, die maken indruk. Dat is, dat was en dat zal altijd blijven. Want, die verhalen? Die vergeet ik nooit. Ze kennen elkaar al zo zo zo lang. Ze hebben hun hele leven met elkaar gedeeld. Kennen elkaar door en door. Doorzetters en levensgenieters. Harde werkers, en een leven vol rijkdom. Rijkdom wat zich meer uit in vrijheid en een gezond en fijn gezin met successen dan in gouden horloges, grote huizen en/of dure auto’s.

Dat zet mij dan weer aan het denken; ook ik ken veel rijkdom. In dat opzicht, maar ook in het opzicht van ruim voldoende (zwak uitgedrukt) centjes en het nooit echt te maken hebben gehad met geldproblemen. Soms had ik liever ‘eerder’ geboren willen worden. In een andere tijd. Om oprecht te leren hoe het is om blij te zijn met en houten tol, een stuk stoepkrijt en een aardappel met jus als avondeten. Snappie? Ik ben verliefd op het internet, mijn Barbie’s van vroeger, mijn ‘gameboy’ en al die frutsels. Don’t get me wrong. Maar hoezeer mijn opa en oma kunnen genieten van een stukje verse gebakken vis en schapenwollen pantoffels op een frisse herfstavond. Man oh man. Dat moet toch puur geluk zijn?

Daarnaast; de liefde. Hun al langer dan 60 jaar durende huwelijk, dat zal echt niet altijd over rozen zijn gegaan. Maar, je werkt ervoor. Je gaat voor elkaar. Tegenwoordig? Tegenwoordig is het allemaal veel te ‘makkelijk’. Met Tinder heb je een nieuwe potentiële liefde, een scharrel of gewoon een fuckbuddy (sorry, mijn romantische ziel kan het daar niet mee eens zijn) binnen drie seconden voor elkaar geswiped. Je spreekt elkaar non-stop via Whatsapp en trouwen is vooral een hele theatrale kijk-mij-nou-parade. Althans, niet voor iedereen hoor. Maar, je snapt hoop ik waar ik op doel. Aan relaties wordt minder aandacht besteed en alles is zo moeilijk geworden. Vroeger koos je een levenspartner; iemand waar je je leven mee wil delen. Nu is scheiden bijna net zo normaal als een kind met een iPad. Ik vind dat ZO jammer; en dat is dan nog zwak uitgedrukt.

De manier waarop mijn opa naar mijn oma kijkt. Hoe hij af en toe eventjes over haar arm aait of haar een complimentje geeft over haar gekookte pastamaaltje. Dat. Zo simpel kan het zijn. Zo puur kan liefde zijn, om Paul de Leeuw even te quoten. Dit hele onsamenhangende ‘treurverhaal’ komt neer op één ding: ik zou het zo willen. Ik wil zo oud worden. Vol waardering, doorzettingsvermogen, liefde en geluk. En dat wil ik uit het leven schrapen als het laatste beetje Nutella in de pot. Dat wil ik. En de huidige maatschappij gaat mij ECHT niet tegenhouden.

Verscheen voor het eerst in het najaar van 2015.

Leave a Comment

Comments (11)

  1. Suuper mooi geschreven. En zo waar! Ik had gisteren nog een gesprek met een vriendin, zij is een beetje met verschillende jongens aan het daten (niet tegelijkertijd hoor haha) en ik heb al bijna mijn hele studententijd ondertussen hetzelfde vriendje… In het gesprek kwam naar voren dat het eigenlijk best wel heel erg fijn is om zo’n maatje te hebben, en dat zij daar misschien wel een klein beetje naar op zoek is. Maar toch komen er dan vragen als ‘ben je niet bang dat het saai wordt, of dat je iets mist’. Stom vind ik, want die vragen zijn gewoon zo hard beïnvloed door de manier waarop iedereen kijkt naar je studententijd en hoe die eruit zou moeten zien. Ik ben heel gelukkig op dit moment en hoop echt uit het diepst van m’n hart dat ik het net zo kan doen als jouw opa en oma hebben gedaan! Echt veel respect daarvoor! Want zoals je zelf al zei, het is ook iets waar je zélf voor moet werken en dat niet zomaar komt aanwaaien. Oké lekker lange reactie weer haha, maar ik ben gewoon even heel blij met deze woorden<3
    Veel liefs

    PS. Ik vond de zin 'Nu is scheiden bijna net zo normaal als een kind met een iPad. ' echt geniaal :)

  2. Wat een mooi stukje Stella! Ik ben het heel erg met je eens. Soms denk ik wel eens; als ik een jaar of 100 eerder had geleefd, was ik waarschijnlijk al lang getrouwd met de -ondertussen- ex. Die normen en waarden zijn zo erg veranderd; er is gewoon té veel keus. We kunnen op zóveel manieren met potentiële partners in contact komen, dat het bijna logisch is dat je niet kunt kiezen. Dat je niet meer tevreden bent. Stom.

  3. Eén woord: prachtig!

    Ik herken mij ontzettend in het verhaal wat jij vertelt over jouw opa en oma. Mijn opa en oma waren precies zo. Zo bijzonder, zo puur en zo mooi. En natuurlijk hebben zij ook fikse tegenslagen gehad, maar zij hebben er – net zoals jij zegt – keihard voor gewerkt. Naar mijn idee is scheiden echt doodnormaal. Vroeger vond ik het echt supererg dat de ouders van mijn basisschoolvriendinnetje gingen scheiden. Tegenwoordig zitten er bijna meer kinderen van gescheiden ouders in een klas dan kinderen van getrouwde / samenwonende ouders. Absurd! Ik hoop dat mijn vriend en ik ook net zoals mijn opa en oma worden: harde werkers, knokkers, vol passie voor elkaar. En ik hoop voor jou dat dat ook voor jou zal gelden! :)

  4. Dit. Echt, dit. Mensen weten niet meer wat trouw is en mensen als jouw opa en oma zijn zo’n mooi voorbeeld voor onze generatie… Onwijs goed stukje!
    X Emma

  5. Wat heb je dit mooi geschreven! Zo wil ik ook oud worden :) Geluk zit in zoveel kleine en grote dingen en is niet in geld uit te drukken sowieso.

    ‘Nu is scheiden bijna net zo normaal als een kind met een iPad.’ – ik vind scheiden ook net zo normaal als een kind met een iPad: helemaal niet normaal dus…

  6. Ik ben het zo ongelooflijk eens met jou! Wauw, Stella! Dat kleine groooote geluk en die pure liefde is iets om na te streven. In de simpliciteit kom je tegen wat en wie je echt liefhebt. <3