Lifestyle Lijstje

Waar ik trots op mag zijn

TrotsIk weet niet wat ik gedaan heb de afgelopen dagen, maar mijn rechterduim vindt typen niet zo prettig. Komt vast door de interessante apen-oefening die ik moest doen in de sportschool. Bungelend aan zo’n rek mijn knieën zo hoog mogelijk optrekken, en dat drie keer 50 seconden. Sorry duim, ik zal voortaan liever voor je zijn. Weerhoudt me er echter niet van om een artikel te typen, net nu ik (vrij zeldzaam tegenwoordig) zin en inspiratie heb. Mijn inspiratie was het feit dat er allemaal dingen ‘gaande’ zijn waar ik stiekem best trots op mag zijn. Of ik het hele trots zijn ook daadwerkelijk voél is een ander verhaal, maar misschien helpt het om het eens even uiteen te zetten voor mezelf. En het gehele wijde interwebz, want why not? Ik hoop dat ik anderen daarmee aan kan sporen ook wat trotser/überhaupt een keer (een beetje) trots te zijn op hem of haarzelf. Want mag dat eigenlijk niet gewoon? Vind ik wel.

Ik ben bijna afgestudeerd

Op moment van schrijven moet ik nog één herkansing maken. Morgenmiddag; donderdag de 29e. HELP. Ik ben best heel zenuwachtig, maar ik heb vertrouwen. Als ik die haal, is mijn diploma binnen. Dan heb ik dus serieus een universitaire bachelor afgerond, en ben ik officieel ‘taalwetenschapper’. HUH. Ja, nee, maar echt. Of ik daar heel trots op ben? Niet als ik het vergelijk met andere dingen die mensen om mij heen allemaal bereiken. Of als ik me bedenk wat ik er nu eigenlijk ‘mee kan’ (praktisch niks ben ik bang). Maar WEL als ik denk dat ik de boel bijna cum laude ga afsluiten. Dat ik in al die drie jaren maar drie herkansingen heb hoeven maken, van de 36 vakken die ik heb gedaan. Ik ben eigenlijk vooral trots dat ik mijn hart gevolgd heb though. Ik deed iets anders, waar ik misschien wel veel meer mee had gekund. Maar ik zat daar niet op mijn plek – was oprecht niet happy. Ik vertelde het aan mijn ouders en veranderde van opleiding. En dat is echt the best choice I ever made, zo ongeveer. Hierna ga ik nogmaals mijn hart volgen. Ik ga een master over schrijven doen (terwijl ik vaak denk dat ik daar niet goed genoeg in ben), en dat ook nog in twee in plaats van één jaar. Misschien niet gebruikelijk, maar ik wil nog langer studeren dan nog maar 1 jaar. En dubbel stage lopen, omdat ik weet hoe belangrijk dat is. En ja: Daar mag ik best een beetje trots op zijn.

Ik ga tegenwoordig met plezier naar de sportschool 

Laatst schreef ik er al wat over: Ik ga ineens met bakken vol motivatie naar de sportschool. Met heel andere redenen dan ik vroeger deed. En dat is vooral waar ik trots op ben. Ik werk mezelf nu in het zweet (en in de pijnlijke duimen dus blijkbaar) omdat ik weet hoe goed het is voor mijn algemene gezondheid. Zowel fysiek als mentaal. Vroeger wilde ik afvallen, strak zijn, afgetraind, etc. Nu wil ik dat misschien stiekem ergens ook nog wel, maar ik doe het nu oprecht meer omdat ik me er goed bij voel. Ik ga er met gezonde tegenzin heen, maar als ik eenmaal geweest ben (en weer twee stroopkoeken naar binnen werk als ‘beloning’, zonder me daar per se heel schuldig over te voelen) ben ik echt on top of the world. (Ik heb serieus een big smile op mijn gezicht als ik dit typ).

Ik daag mezelf uit op mijn eigen manier

Weten jullie nog, vorig jaar? Ik ging alleen vliegen. En ik ging alleen twee weken naar Oxford. En ENG dat ik het vond! Maar ik ging. En ik had oprecht de tijd van mijn leven. (Lees hier over die avonturen – mis het oprecht nog steeds). Dit jaar pak ik het wat minder groots aan, maar wel anders. Ik ga twee nachtjes (drie dagen) naar Gent in mijn uppie. Lees hier waarom. Eniewees: Dat is voor mij ook weer een stap buiten mijn comfort zone. Maar ik wil het. Zo graag. En ik ben trots op mezelf dat ik nooit te lang bij de pakken neer blijf zitten. Als er iets is wat me niet zint, of iets wat ik graag wil in mijn leven, dan probeer ik daar altijd gelijk plannen voor te maken.

Ik ga weer optreden, en ze wilden echt ‘ons’ hebben!

Dit weekend sta ik in mijn lange, rode galajurk naast een prachtige vleugel (waar mijn pianovriend Vincent achter zit) en mogen wij tijdens een chique diner de muziek verzorgen. Op Texel! Alles is voor ons geregeld en we krijgen er ook nog eens voor betaald! Het zou eerst niet door gaan, maar ze wilden ons zo graag hebben dat Vinc en ik HEEL hard hebben geoefend om het met zijn tweetjes voor elkaar te krijgen. Een hele avond muziek maken met zijn tweetjes is namelijk een hoop werk, zeker vooraf! Ik ben echt heel heel heel blij dat ik dit weer mag doen, en dat ze de vorige keer zo onder de indruk waren dat ze ons nog een keer gevraagd hebben. Ik heb er HEEL veel zin in – zoals je merkt, haha.

Ik ben open en probeer me nergens voor te schamen

Ik zet eigenlijk mijn hele ziel en zaligheid (praktisch) op het internet. Dat doe ik al heel lang; zo’n 6 jaar inmiddels. Ik vind het eigenlijk niet eng om open te zijn over mezelf, maar het heeft me de laatste maanden wel een beetje dwars gezeten dat ‘echt iedereen’ het kan lezen – ook mensen waarvan ik dat misschien helemaal niet per se zou willen. Maar, ik ben trots dat dat me niet stopt om te zijn wie ik ben: een open boek. Ik denk ook dat ik eigenlijk niet echt iets heb om me voor te schamen. Oké, ik ben onzeker en mensen kunnen me dan misschien snel kwetsen als ze verkeerde bedoelingen hebben, maar eigenlijk merk ik daar (gelukkig <3) weinig van. Degenen die reageren bijvoorbeeld zijn altijd heel lief en encouraging. Dank jullie wel daarvoor!

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (7)

  1. Zo motiverend om te lezen dit, niet normaal. Je bent goed bezig Stel! En wees maar zeker dat je trots op jezelf mag zijn :D Tot binnenkort (!!) :D

  2. Plaatsvervangende trotsheid voor jou Stel! ZO trots op alles wat je hebt gedaan, doet en gaat doen. Echt. Dikke kus en knuffel voor Stella de taalwetenschapper