Diary Mind and soul Schrijfsels

Hoe het dus zit (gods, dit is best eng)

FlowerJullie hebben geen idee hoe vaak ik mijn browser tegenwoordig verruil voor het openen van een Word-scherm. Ik baal er een beetje van, wel. Ik wil zo graag al mijn hersenspinsels en gevoelens in dit scherm op digitaal papier zetten – mijn WordPress scherm, mijn blog, mijn rommelkamertje (voor degenen die dit niet weten; dat is waar de ‘d’ in mijn blognaam voor staat. Het Franse woord voor rommelkamertje is namelijk ‘débarras‘, maar dat werd zo lang enzo). Ik wil jullie graag vertellen wat er allemaal gebeurt in mijn leven, met name in mijn hoofd. Maar ik durf eigenlijk niet meer zo goed. Het ligt sowieso vrij gevoelig, wat zich allemaal afspeelt, en bij veel dingen die gebeuren zijn ook anderen betrokken. Sommige mensen die mij in real life kennen, weten wat er speelt. Anderen (nog) niet. Ik wil ook niet dat zij dat dan hier moeten lezen. En aan sommigen wil ik het niet eens allemaal volledig uit de doeken doen, zelfs. Maar, ik mis het om gewoon mijn hart te luchten. Ik mis het bloggen zoals ik het vroeger deed, maar ik durf het simpelweg niet meer. Het lijkt te ingewikkeld te zijn geworden, en ik vind het ineens beangstigend dat ik niet weet wie dit precies allemaal leest.

Ik zit de afgelopen maanden niet echt heel lekker in mijn vel. Ik heb een hekel aan die uitspraak, maar zo is het gewoon. Naast lastige dingen die er zijn voorgevallen met betrekking tot mensen die heel dicht bij mij staan, ben ik vooral mezelf een beetje kwijtgeraakt (je weet wel, zoals heel veel jongvolwassenen eens of meerdere keren zullen ervaren) en wist even niet meer waar ik naar uit moest kijken of hoe ik mezelf happy kon krijgen. Het werkt gewoon niet zo mee, dat brein van mij. En ik? Ik ben daar klaar mee. (Insert een heldhaftig strijdmuziekje).

Daarom heb ik besloten wat hulp te zoeken – dat durf ik best op internet te zetten. Ik heb dat overigens al vaker gehad; professionele hulp. En ik vind het echt het fijnste wat er is. Ik zou het ie-de-reen aanraden. Als je ergens mee worstelt, groot of klein (wat overigens heel subjectief is), en je bent het zat maar weet niet hoe je ermee om moet gaan? Of hoe je het moet deleten uit je leven? Schaam je dan echt echt echt niet als je hier een beetje hulp bij nodig hebt. Sterker nog: Het is juist ontzettend moedig als je dat toe kunt geven en je jezelf over die drempel kunt tillen. Maar: besluit je geen hulp te zoeken, is dat natuurlijk ook helemaal oké. Iedereen gaat met zijn hersenspinsels en drempeltjes in het leven om, zoals hij of zij dat wil.

Gelukkig hoeven jullie je oprecht geen zorgen te maken – er is niks ernstigs met mij aan de hand. Ik zie gewoon altijd en overal beren op de weg. En hoe lief ik die beren ook vind, ze houden me tegen om ‘alles uit het leven te halen’ (nog zo’n stomme uitspraak) en maakten het me de laatste tijd heel moeilijk om mijn kamertje uit te komen en (sociale) dingen te ondernemen. En, dat vind ik zo zonde! Ik wil deze keer ècht graag vriendjes leren zijn met mezelf, en niet meer alles uit de weg gaan omdat ik bang ben voor zowat alles en iedereen. En weten jullie wat? Ik ben echt al op de goede weg (al neem ik echt baby steps) en ben heel gemotiveerd om ermee aan de slag te gaan. #girlpower! (Enzo).

Zo. Nu dit ‘eruit is’, kan ik gewoon weer ‘verder’ met artikelen schrijven. Het voelde zo gek om gewoon leuk en blij te schrijven over van alles, terwijl ik eigenlijk gewoon sip en in de war was. Dat heb ik de laatste tijd misschien wel een beetje gedaan – mezelf voor de gek houden, of jullie, of wie dan ook. Niet dat dat nou een schande is, maar zoals dat gaat met social media, zie je van niemand het ‘hele plaatje’. En ik wil mijn plaatje op het internet wel zo volledig mogelijk laten zijn. Bij deze. Ik besluit het ook nu pas te schrijven en te plaatsen, omdat er al een positieve draai aan gegeven is; ik ben alweer uit dit dipje aan het kruipen, en dat maakt het toch makkelijker om hierover te schrijven!

En als laatste een hele grote disclaimer: Ik vind mijn leven nog altijd ontzettend fijn en leuk, voel me blij in mijn kamertje in Leiden, heb de liefste en leukste mensen om me heen en ben ontzettend dankbaar etc. Dat wilde ik toch nog even kwijt (:

Veel liefs, Stel.

(Bron)

Leave a Comment

Comments (18)

  1. Ik stuur nu een hele berg digitale knuffels jouw kant op! Vind het heel knap dat je hulp hebt gezocht en super super super stoer dat je dit deelt!

    1. Dankjeweeeel – dat is altijd fijn! Ja, ik dacht echt: “Goed, dit hoort nu even bij mij, en dat kan ik dan echt niet voor mezelf houden of zoiets”. Dat hele plaatje ding (: Liefs!

  2. Je vindt het beangstigend niet te weten wie dit allemaal leest? Hallo! Ik ben een lezer uit België en vind je blog heel leuk. Bedankt om je open te stellen naar ons toe!

  3. Aw, Stella toch, ik struggle met hetzelfde, en het blijft maar aanslepen en het is gewoon heel erg kut. Zoiets als, niks maakt me nog gelukkig ofzo? Hoewel het geen aanleiding heeft is het dus gewoon hééél erg kut en knap dat je de stap hebt gezet om professionele hulp te zoeken, hoop dat je er snel weer bovenop bent. x