Columns

Lijntjesliefde

Schrijvende StellaOf het er altijd al in gezeten heeft? Durf ik niet te zeggen; laat staan schrijven. Ik weet wel nog als de dag van gisteren dat mijn moeder aan kwam zetten met iets wat later in mijn leven nog veel genoemd zou worden – met daarbij een zuur gezicht waar je U tegen zegt. “Ja weet je nog, dat ding, HA, hoe durfde je me daarin naar de schoolfoto te sturen?”, luidde mijn daarop volgende quote aangekleed met mijn licht verontwaardigde stemgeluid. Op de betreffende foto zie je niet alleen een charmant neergeplante knot op mijn bol (ook die is later in mijn leven weer helemaal teruggekomen), maar ook het betreffende onderwerp der zurigheid: Dè rode streepjestrui. En ik maar lachen mensen. Maar ja, zoals elke schoolfotolach was die tandenrij verre van een genuine smile. Wat wil je ook met zo’n afstotelijke trui aan. De knot is, zoals ik al zei, terug in de gratie geraakt. En die streepjestrui? Ook. Al is ‘ie inmiddels wel een aantal maten groter gegroeid. (Net als ik).

Is het besmettelijk, die strepenziekte? Je ne sais pas, maar wat ik wel sais is dat de helft van mijn kast uit streepjes bestaat. Mijn truien, mijn shirtjes, veel van mijn broeken, mijn pyjama, mijn bikini.. Jup. Het is oprecht zo erg met mij gesteld. Someone call a doctor. De mok waaruit ik door het schrijven heen mijn net iets te hete thee uit drink? Gestreept. Het washi tape waarmee ik mijn gespaarde kaartjes en foto’s aan de muur hang? Striped as hell. Één van mijn favoriete dingen ter wereld? Gestreept. Dan heb ik het overigens over papier. In boekjes.

Dat zijn nog eens bijzondere streepjes – lijnen. Lijntjesliefde, noemde iemand het laatst. Mijn taalgevoel maakte een klein sprongetje van die door hem bedachte alliteratie, en daar op dat moment realiseerde ik me dat ik daar echt over moest schrijven. Helaas bestaat dit WordPress schrijfonderdeel (ding) uit een witte pagina. Te vullen met letters. Maar niet op lijntjes. Je kunt je inmiddels wel voorstellen dat mijn hart een klein beetje pijn doet. Pietsie.

Een heel schrijfsel over strepen? Een heel epistel over lijntjes? Een heel verhaal over horizontaliteiten? (Als dat al bestaat – waarschijnlijk niet). Ik weet ook niet hoe ik het doe. Maar ik vul die lijntjes maar al te graag. Schrijven is wat ik wil. Mijn gedachten, meningen en bevindingen in woorden omzetten. En daar heb je nu eenmaal (weliswaar denkbeeldig op dit moment) lijntjes voor nodig. Wanneer ik het programma van mijn master (genaamd “Schrijven & Vertalen”) bekijk, begint er van binnen iets te borrelen. De eerste paar studieboeken zijn al besteld, want ‘misschien kan ik dan vast beginnen met lezen’. Met een waas voor mijn ogen begin ik vast op te zoeken wat er allemaal moet gebeuren – wat er allemaal van mij verwacht wordt. En oef, jongens, de lat ligt hoog. Maar hé, een lat is een lijn. En lijnen en ik? Moet vast goed komen.

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (5)

  1. Ah geweldig gedaan. Ik denk dat ik ook lijd aan lijntjesliefde maar dan met het extra symptoom voor de kleur blauw. Heel men kast ligt vol! Fijn dat ik niet de enige ben ?

  2. Haha gotta looooove lijntjes! Super leuk geschreven Stella, ik moet mezelf helaas ook schuldig bevinden aan die liefde. Maar ook wel aan de liefde voor blauw, zoals Birgitt hierboven, haha. Woepsie! Liefs:)