Bloggen

Een lap tekst op een blablog – that’s me!

Weten jullie wat het is? Ik ben het niet; zo’n blogger. Ik kan het niet – of eerder eigenlijk: ik wil er de moeite niet voor doen. Ik wil geen witte tafel hoeven kopen, die nabij een groot raam moeten slepen, allerlei hippe en leuke probs kopen, en daarna urenlang met Photoshop moeten prutsen (waar ik niet eens wat van snap – sterker nog, ik hèb het hele programma niet!) om een mooie, artsy foto te krijgen waar ik dan zweverige, goedbedoeld imaginary woorden bij kan planten. Geloof me hoor: ik heb het echt geprobeerd! Het resultaat was alleen niet erg bevredigend. Volgens mijn eigen strenge mening. O ja, en dan nog een droomdoel: pep talk artikelen waarin ik de good vibes verspreid en doe alsof ik zelf heel goed weet waar ik het over heb, terwijl dat misschien helemaal niet zo is. Ik ben degene die dat soort artikelen zelf nog nodig heeft – hoe kan ik ze dan schrijven? Kijk, de Get it girls zijn wat anders. Die artikelen komen echt recht uit mijn hart (of eigenlijk hoofd). Maar ergens is dat nog steeds niet wat mijn perfectionistische zelf zou willen bereiken.

Al sinds mijn zestiende doe ik het, bloggen. Dus dat is nu al bijna (even hoofdrekenen jongens, dat gaat nooit zo snel hier, hihi #noshame) 5 jaar! Ik leer er mezelf door kennen, kan er mijn creatieve ei in kwijt, ik ontmoet allerlei inspirerende, lieve mensen en het hele wereldje inspireert me keer op keer. Het houdt me bezig, ik ben er dol op en ik wil het never nooit niet doen. Een tijdje was de blogwereld een beetje zoals ik ‘ben’, maar tegenwoordig is er meer behoefte aan minder tekst, prachtige, diepzinnige foto’s en een meer arty schrijfstijl. Of aan de andere kant: de mindstyle en self help blog. Nu vind ik dat laatste echt het einde en struin ik het internet af (als ik tijd heb) naar dit soort artikelen. Ik lees ook allerlei boeken erover. I just love it. Maar ergens knaagt het dan weer: Als ik daarover zou willen schrijven, wat heb ik dan te vertellen wat the world out there nog niet weet?! #onzekeremiep.

Soms denk ik wel eens: Ik haal mijn blog gewoon offline, en dan schrijf ik gewoon lekker alleen voor mezelf. Geen onzekerheden, geen ‘ik wil erbij horen en doen wat anderen willen lezen’ drang. Maar dan haal ik misschien wel het allerleukste deel van dit hele gebeuren weg. En dat wil ik niet – laten we wel wezen! Maar wat ik dan wel wil maakt me onzeker, want wat als en wat als en wat als. Hier op vakantie vliegt de inspiratie me om de oren, maar elke keer denk ik: “Tsja, maar ik ben geen travelblogger, dus wat hebben Jantje en Pietje en Miepje nou aan mijn hotspots?”. Of ik denk dat ik een belangrijke levensles heb geleerd, maar ja, daar schrijft iedereen tegenwoordig over dus wat heeft deze krullenbol te vertellen? (En ook iets met privacy hè, want ik ga echt niet zomaar alles op mijn blog zetten). Ik weet wel dat ik niet zo negatief en onzeker moet zijn hoor jongens, no worries. Het valt ook wel mee, ik lig nog niet opgekruld in een hoekje te huilen. Maaaaaar: ik schrijf er wel over. Nu. Dat betekent dat het van mijn hart moet. (Dus ben ik maar blij dat ik een blog heb).

Ik weet dat eigenlijk iedere blogger, creatieveling of online persona (en dan ben ik nog een kleine vergeleken bij ‘de rest’) hiermee hiermee dealt. Want wanneer ‘hoor je er bij?’. Of wanneer ‘doe je wat de crowd wil?’. En wanneer ‘ben je te laat’ of ‘is wat jij doet niet meer relevant’. ZUCHT jongens. We zouden eens gewoon lekker moeten doen waar we zin in hebben. Maar laat dat nou net even ietsie ingewikkelder zijn voor ons hoofd dan het lijkt.

Ik kan nu wel honderden notitieboekjes vol gaan schrijven met ideeën. Ik kan wel allerlei brainstorm sessies gaan houden met me, myself and I om te kijken welke richting ik op wil met mijn online rommelhoekje. Maar was het niet gewoon bedoelt als de naam beschrijft? “Mijn rommelhoekje en ik”? Ja. Dus laat ik het vooral zo houden: een blablog. Met een creatieve uitspatting of een levenslesje hier en daar, dat wel natuurlijk.

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (21)

  1. Hoe mooi Stella, echt waar :) En je hebt helemaal gelijk hoor, volgens mij heeft iedereen hier wel last van. Behalve dan diegene met de strakke feed en de artsy artikelen. Maar eigenlijk? Ik vind het niet meer erg dat ik ook niet zo ben en ga gewoon ook lekker door met mijn eigen posts die misschien maar heel weinig mensen lezen. En al is het enkel mijn mama of m’n oma die ze lezen, ze zijn wel altijd geïnteresseerd in wat je te vertellen hebt, en weet dat ik dat ook altijd heb bij jouw artikelen :) Geniet nog van je tijd in Porto! En doe maar gewoon wat je zelf lekker wilt :) Liefs!

    1. Je hebt helemaal gelijk; ik heb ook liever drie of vier heel geïnteresseerde, lieve lezers dan honderden die alleen maar komen lezen over wat ik vind van een bepaald product – of iets in die richting! En gelukkig heb ik echt best heel veel van die geïnteresseerde, lieve lezers. Waaronder jij. Dankjewel <3

  2. Haha zo leuk, en man, zo herkenbaar!! Eigenlijk dus niet alleen maar leuk, maar vooral ook heel verwarrend allemaal. Want wat moeten we nou met die blogs van ons?! Sinds een jaar probeer ik wat ‘beter’ te worden, in het ‘echte’ bloggen. Gewoon om eens te kijken. Maar die hele neppe zooi en perfecte plaatjes peacefull life en alles wat iedereen zo doet gaat me gewoon te ver, merk ik. Dan maar halvegare ongephotoshopte fotos. Dan kan je meteen maar beter van je vakantie genieten in de tijd die je daarmee over houdt. ;)

    1. Nou, ik heb dus wat van jouw foto’s inmiddels gezien, en ik vind die ‘echte’ foto’s inderdaad eigenlijk veel leuker om naar te kijken dan nietszeggende plaatjes van tafels met smoothiebowls en allerlei andere hippe fratsen. You are right! Veel liefs!

  3. Ik vind jouw blog altijd één van de leukere die ik volg, vooral lekker blijven doorgaan met ‘zomaar wat’. Ik heb het zelf ook heel erg hoor, dat ik baal van mijn blog omdat ik niet vernieuwend ben en geen verstand heb van dingen. Ik heb nauwelijks volgers, wie het wil lezen mag het lezen, hartstikke leuk allemaal, maar in the end schrijf ik alles voor mezelf zodat ik dingen om me heen bewuster meemaak. Bovendien kan ik het zo vastleggen voor de rest van mijn leven en dat vind ik heel gaaf.

    1. Ja, nee, herkenbaar! 100%! Ik verlang stiekem nog wel eens (heel soms hoor) naar mijn Engelse blog van vroeger, die ook niemand las. Ik deed het gewoon voor mezelf, en het is heerlijk om er nu af en toe nog op te gluren en wat schrijfsels uit 2012 te lezen. Eigenlijk zou Mondetmoi precies hetzelfde moeten voelen, maar dan met de toevoeging van lieve, leuke en gezellige lezers die af en toe onwijs leuke en bemoedigende comments achterlaten. Zoals jij! Thanks <3 (Ps: Ik lees jouw blog ook altijd met veel plezier - en waaah al die verhalen van je reis, so exciting!)

  4. Ik vind je blog heerlijk om te lezen! Ik wacht altijd met het lezen van je artikeltjes, totdat ik echt de tijd heb en er lekker voor kan gaan zitten. Ga dus vooral door met je blablog, want ik vind ‘m fantastisch! Ik herken het echt wel hoor, dat ik bepaalde dingen die in het blogwereldje ‘in’ zijn ook niet kan, maar tegelijkertijd ook niet wil (nouja soms wel hoor, maar dan lukt het gewoon niet en dan baal ik van mezelf en ga ik daarna gewoon lekker verder met hoe ik het doe). Het allerleukste aan blogs vind ik dat iedere blog die ik volg toch wel iets unieks heeft en dat is dan ook de reden waarom ik ze volg, snap je? Liefs!

    1. Wat lief! Echt heel leuk om te horen dat je echt de tijd neemt <3 Jep, dat proberen + balen = gewoon doorgaan met wat je al deed is inderdaad een bekend riedeltje. Maar dat geeft eigenlijk niks, want dan doe je uiteindelijk dus wel iets wat dicht bij jezelf ligt! Dus hoera voor ons! Veel liefs en nogmaals dankjewel!

  5. Ik verlies juist mijn interesse in een blog als ze te veel gaan vormen naar ‘wat het publiek wil lezen’. Het zal vast goede bezoekersaantallen opleveren, maar de eigen stem gaat erin verloren, en dat is zonde. Ik kom voor de persoon, niet voor een eindeloze stroom reviews en tags. Je schrijft leuk en misschien is dat de rode draad van je blog. Zoals Melle al zei: #niksmeeraandoen

    1. Eigenlijk heb ik dat dus ook – maar, waarom wil ik het dan toch ergens ook een beetje voor ‘het publiek’ doen? Of wil ik dat eigenlijk wel? Nee. Maar ergens knaagt het toch, alsof het ‘beter moet’. Maar dit soort uitspattingen en van die lieve reacties die daar dan op volgen helpen me al ZO erg. Dankjewel, LIEF!

  6. Juist dat maakt je blog zo leuk, zo interessant en prikkelt mij om iedere keer weer terug te komen: omdat jij gewoon jij bent. Dat kan niemand van je afpakken topper! Blijf gewoon doen wat je nu doet en dan komt het allemaal wel goed. De onzekerheid zal afnemen en je zult merken dat het heerlijk is om gewoon te doen wat jij wilt doen en hoe jij het wilt doen <3 De mooiste invulling die je aan bloggen kunt geven is om je volledige ik te zijn. X

    1. Weet je wat het leuke is? Ik heb laatst een nummer geschreven, dat heet “Mijn echte zelf”. Het gaat over mijn echte zelf durven zijn and so on. Dat zou ik maar moeten doorvoeren als mijn lijflied, hihihi. Je hebt ook gelijk; hoe persoonlijker de blog, hoe leuker! En hoe leuker degene die hem schrijft het zelf vindt, hoe leuker om te lezen! Dat vind ik zelf ook altijd, maar naar mijn ‘eigen’ dingen kijk ik toch altijd wat (ahum veel te) kritisch(er). Veel knuffels! <3

  7. Precies dit Stel. Precies dit. Ik herken het allemaal. Toen ik op het punt stond om ‘datstommeblogikwilervanaf en ikhebeenstommeblogikstop’ te deleten sloeg mijn zusje mijn laptop dicht en zij ze ‘dat doe je morgen maar’. En dat heb ik toen dus niet gedaan. Waar ik nu wel blij mee ben, niet omdat ik nu zoveel blog (hahahaha) maar omdat het toch ook wel een soort verslag van de laatste jaren is. En dat is toch best wel leuk. Maar ik word soms zo moe van al die bloggers die zo goed zijn, schattige kinderen en een knappe vriend hebben, het perfecte huis met de perfecte spullen en laten we niet vergeten, een rete interessante baan en tips voor het beste leven etc. terwijl ik ondertussen alleen thuis kom in een kleine kamer met een keuken, bed, douche in een ruimte, etc. En niet dat ik jaloers ben, want ieders leven ziet er op instagram en blogs altijd leuker uit, dat snap ik ook echt wel. Maar meer dat ik denk, wat kan ik nou toevoegen met mijn ‘niet interessante leven’. Maar goed, daar gaat het natuurlijk helemaal niet om. Ik blog omdat ik dat leuk vind (niet altijd, maar over het algemeen) en omdat ik graag van me af typ, foto’s deel en het leuk vind met andere bloggers te praten. En weet je, ik denk dat onze blogs juist goed en fijn zijn omdat we zo ‘gewoon’ zijn en onze onzekerheden hebben. Denk je niet? X

    1. Ooooooh hulde aan je zusje hoor – je moet echt niet stoppen met bloggen! Ik lees al je blogjes nog altijd erg graag! Ik weet soms niet zo goed wat ik moet reageren, maar ik blijf op de hoogte van alles! (: En met die laatste paar zinnen ben ik het he-le-maal eens. En misschien vind jij je eigen leven niet interessant genoeg, maar jij als persoon bent dat ZEKER wel. In mijn ogen in ieder geval wel. En ik hoop altijd nog ergens diep van binnen dat er een tijd komt dat we elkaar iets meer zien dan een keer in het jaar (het is nu alweer veel langer dan een jaar geleden hè Kar?!). Veel liefs en dankjewel <3

  8. Stella, je blog IS jou, zoals je dat zo mooi zegt. En zolang je dat uit kunt stralen heb je succes in wat je doet, toch? Kijk eens hoeveel volgers je hebt, kijk eens hoeveel reacties er op dit verhaal komen. Ze komen allemaal voor jou. Pas jezelf en je blog daarom alsjeblieft niet aan aan die stomme ‘regeltjes’ die opeens iedereen gebruikt, want dan gaat er een deel van die persoonlijkheid verloren. Enne… die blogdipjes horen erbij, je komt er vanzelf wel weer uit ;) Keep going! x

    1. You are completely right. Soms vergeet ik dat even, en dat is stom. Ik ben mega dankbaar dat er dan juist zo veel leuke en bemoedigende en lieve reacties komen – dat is ook één van de redenen dat ik dit doe: omdat er zo veel leuke mensen zijn in dit ‘wereldje’. Dankjewel! X

      1. Ik herken het zo erg wat je hier beschrijft! Dit is ook de worsteling die ik op het moment zelf heb! #onzekeremiep #wieziternouopmijnblogjetewachten Ik heb juist heel veel bewondering voor jou en voor je blog! Ik lees hier altijd met zoveel plezier mee. Ik ben dol op dit rommelhoekje! Vooral lekker zo doorgaan wat mij betreft!

  9. Blijf lekker schrijven over onderwerpen waar je wat over wilt vertellen. Niet over wat anderen willen horen. Ik vind het bijvoorbeeld heel leuk om je glimlachmomenten te lezen. Het zijn jóuw glimlachmomenten en ík word er vrolijk van. Dat is de kracht van je woorden en je schrijfstijl. Maar ook je verslag over Oxford, het enthousiasme spat er vanaf en is aanstekelijk. Alle angsten die je overwint en beren die je op je weg verslaat, de openheid waarmee je het beschrijft geeft mij moed en inspiratie. Je bent goed omdat je Stella bent.

  10. Jouw schrijfstijl is uniek en maakt jouw blog heel eigen, dat is echt al meer dan genoeg!! Wel herkenbaar hoor. Ik heb ook veel ideeën, maar vraag me telkens af of het wel uniek en vernieuwend is enzo. Mijn fotografie en Photoshop skills zijn ook nog ver te zoeken. Ik heb besloten dat ik de komende gewoon lekker ga schrijven zonder (perfecte) foto’s.