Bloggen

Ergens wil ik het wel hoor, echt!

Ja, is echt waar. Ergens wil ik het heel graag zelfs. Maar elke keer als ik mijn WordPress dashboard open, houd ik het misschien zo’n drie seconden open. Om het vervolgens gauw weer weg te klikken en iets anders te gaan doen met mijn leven. Mis ik het? Ja, ik mis het. Waar het bloggen vroeger echt een creatieve uitlaatklep was, is het nu zo naar de achtergrond geschoven. Ik haal erg niet diezelfde energie uit als het geval was in 2013. Ik maak geen blogideelijstjes meer, lees weinig andere blogs meer, weet nooit waar ik over moet schrijven en ben het laatste jaar echt een beetje geschrokken van het feit dat eigenlijk ie-de-reen mijn schrijfsels kan lezen. 

Heb ik natuurlijk altijd al wel geweten hè jongens, ik ben ook niet gek (beetje dan), maar hoe ouder ik word, hoe meer ik me realiseer dat niet iedereen maar ‘alles’ van mij hoeft te weten.  Ik kan weer over mijn break up schrijven, zoals ik bij de eerste vrij uitgebreid deed (wat oprecht heel fijn was, heb daar ontzettend veel steun uit gehaald), maar ik weet wel beter. Ik word ouder, en wat er op deze pagina te vinden is, is voor belangrijke en minder belangrijke personen in mijn leven te begluren.

Ik las vanochtend dit artikel van Amy. Ook zij wil het bloggen niet opgeven, maar denkt er wel over om een andere weg in te slaan. Toen ging het bij mij uiteraard ook knagen. De grote vraag in het leven des krullenbols is namelijk: “Wat wil ik eigenlijk?”. Nu ik 23 jaar ben, en mijn opleiding er bijna op zit (soort van dan – ga nog stages lopen en er moet nog een master thesis geschreven worden), beweegt mijn leven zich richting de ‘belangrijkere’ dingen. Wat wil ik gaan doen om centjes te verdienen, waar wil ik wonen, waarom wil ik daar wonen, hoe zie ik de toekomst voor me, etc. Dat zijn vrij essentiële dingen wel, waar ik me-ga veel mee bezig ben. Ik lees en luister allerlei inspirerende boeken en podcasts, noteer alle tips die lieve Deisy mij vaak geeft, en slurp alle ‘data’ op om uiteindelijk te komen tot waar ik zou willen zijn. Maar dat ‘pad’ is nog niet zo verlicht. En ik kan daar niet zo goed tegen als mens – ik ben een “ik wil graag weten waar ik aan toe ben” type. Maar hé, zo werkt dit leven nu eenmaal niet. Dus moet ik me eraan toegeven en blijven doen wat ik al deed: Doen wat voor nu goed voelt.

Wat bloggen betreft is dat ‘gewoon’ maar wat schrijven wanneer mijn vingers en brein daar samen zin in hebben. Soms zijn het alleen mijn vingers, soms is het alleen mijn brein. Anyways, waar dat dan over moet gaan? Ik denk over stappen zetten. Voor mezelf, persoonlijk, maar ook op mijn ‘carrièrepad’ en zo. Het leven van een vrijwel uitgestudeerde (niet af, uit) twenty something is nu eenmaal heel anders dan het leven van een 19-jarige. Zo oud was ik toen ik begon met Mondetmoi, namelijk.

Ik ben benieuwd wat 2018 gaat brengen voor mijn blog. En voor mij persoonlijk. Ik heb het vaker geroepen, maar dit keer voél ik het echt: 2018 wordt een jaar van in mijzelf geloven, voor mezelf kiezen en nòg meer stappen zetten naar een volwassen, blije mij.

Motto voor 2018? “Yes girl yes!“. Fijne jaarwisseling en be careful! <3 

Leave a Comment

Comments (5)

  1. Ik denk dat je vanzelf wel zal aanvoelen waar je naartoe wilt met je blog. Uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht! Ook voor jou een fijne jaarwisseling :)

  2. Gelukkig nieuw jaar! Ik vind jouw stukjes zoals jij ze ‘maar gewoon wat’ noemt vaak juist heel leuk om te lezen! Dat is écht lifebloggen ;)

    1. Ah thanks <3 Lief! Vind ik echt leuk om te lezen (: Ik moet heel eerlijk bekennen, zoals al in dit artikel stond, dat ik echt geen blogs meer lees. Al een tijdje niet. Maar ik beloof bij deze aan mezelf dat ik mijn leven ga beteren wat dat betreft. En dan ben ik ook weer op de hoogte van wat jij allemaal uitspookt, hihi. Liefs!

  3. Hey! Jij ook een gelukkig nieuwjaar! Ik heb net via twitter je blog gevonden, dus veel advies zou ik je niet kunnen geven. Het enige wat ik kan zeggen is dat het altijd blijft kriebelen en als je stopt… dan blijf je een ‘what if’ gevoel houden. Ik blogde van mijn 14e tot mijn 17e en ben nu bijna 22 terwijl ik de knoop doorhak en het weer wil proberen. Voor mij heeft het heel lang geduurt tot ik wist waar ik over wilde schrijven en dat terwijl ik niet zo een schrijver ben. Anyways, je schrijft leuk en ik kijk er naar uit om meer te lezen! #lekkerpuur

    1. Oh, wat leuk! En dankjewel voor je reactie, je hebt helemaal gelijk! Ik denk dat ik het inderdaad ook ineens HEEL erg zou gaan missen mocht ik stoppen. Ik vind het ook een soort ‘zonde’ om te stoppen na al die jaren! En dankjewel voor het lieve compliment, ik ben van plan om wat vaker te gaan schrijven dus ik hoop dat je dat leuk zult gaan vinden om te lezen (: Liefs!