Columns Schrijfsels

Als er Tony’s in huis is

Hier weer een lekker stukje geblaat over mij. Stella. Hoi. Aangenaam. Beter bekend als walvisje-nooit-genoeg. Oké, misschien moet ik mezelf niet met een walvisje vergelijken. Potvisje dan? Grapje. Ik heb in ieder geval nooit genoeg. Ik leef onder het mom: “Alles of niets”. En dat uit zich heel heftig als het om eten gaat. Zak chips, dames en heren? Leeg. Of vol. Maar meestal vrijwel leeg. Echt, tot de laatste kruimel bevindt zich na zo’n 10 à 15 minuten in de diepe, donkere gangen van mijn darmstelsel. Of hoe snel zoiets dan ook mag gaan. Denk eerder dat het zich dan nog in mijn maag bevindt. Ach. Je snapt me.

Op dit moment is er een reep Tony’s Chocolonely melk met rabarber crumble aanwezig in dit huis. Lars’ huis. Meneer koopt een reep. En ik eet hem op. Zo gaan die dingen. Ik zit op de bank; mijn toetje net achter de kiezen. Ik drink een kop thee en probeer me nogal beteuterd door de woordenbrei die studieboek heet te worstelen. Het wil niet echt. Ik voel me zielig. Ik mag chocola. Maar, daar denk opperhoofd Stellakunde anders over.

“Neeeee, dan krijg je straks weer spijt en dan ga je roepen dat je meer moet sporten”. Hij heeft gelijk. Maar I don’t care, ik wil gewoon chocola POTVERDORIE. Halloooooo? Ziet niemand dan in dat ik meeeega zielig ben? Dat ik hier met thee zit. Thee en chocola, dat is als een shirt met streepjes. Die twee horen bij elkaar. Die moet je niet bruut uit elkaar willen rukken. Gelukkig bedoelt mijn onwetende vriendpersoon (want oh hij krijgt er zometeen ECHT van langs) het goed. Jawel. Ergens. In zijn diepste binnenste. Maar mijn diepste binnenste is het er niet mee eens. Want de Tony’s is nergens, noch in mijn maag noch in mijn darmstelsel, te bekennen. Zucht.

Verscheen voor het eerst in de zomer van 2015.

Leave a Comment

Comments (8)

  1. EENS. Ik moest gisteravond ook even heel boos worden op mijn vriendpersoon dat hij de andere helft van de Tony’s, die ik heel wijs bij hem had achtergelaten zodat ik er een paar dagen later weer van kon genieten en niet meteen de volgende dag, gewoon zélf had opgegeten. Helemaal. Zonder te vragen.
    Ach… soms zijn ze ook wel lief.

  2. Hier gaat dat precies zo. Alleen zegt de man in huis gewoon ach joh eet op je bent toch niet dik. Daar heb ik dus niks aan. :’) Eeuwige strijd hier vooral omdat de man helemaal niet aankomt en ik dus wel. Oh en Tony’s rabarber crumble is mij favoriet!

  3. Oh wat heerlijk geschreven en zo waar! Ik kan ook nooit iets half leeg laten, of ik laat het vol liggen of ik eet het heleeeeemaal op haha. :-) Leuk artikel stella!

    Liefs! Evelien

  4. Haha ik ben ook zo! Vooral met chips, het is echt een verslaving! (Letterlijk, want er zitten E-nummers in die een verslavend effect hebben, kwam ik laatst achter) mijn vriend heeft het echter al opgegeven om mij nog te bedaren.

  5. Oh Stella, wat schrijf je echt ontzettend leuk altijd! (Dat wou ik gewoooon even kwijt want het is simpelweg zo. Ik geniet van jouw blogjes :) )

  6. Awhh hahaha, wat schrijf je toch weer leuk. En wat is het herkenbaar… Het is niet zo dat ik ervan aankom, maar toch. Niet heel healthy, enzo. Niet dat ik dat anders wel ben. Ik heb nu trouwens wel heel veel zin in Tony’s, nomnomnom!

  7. Hahaha, ik had gisteren ook zoiets; ik kwam uit het zwembad gerold, at een koekje, toen wat chocolade en net terwijl ik me bedacht dat ik echt weer veel te veel had gegeten kwam mijn zus opeens op het idee om chips te pakken. En ja, als je dan op dezelfde bank zit dan ga je dat niet afslaan natuurlijk, maar dan eet je gezellig mee. Ik heb er tenminste van genoten en vanmorgen zat ik weer op een paard, toch nog iets van sport :P

  8. Ik heb echt nog steeds nooit Tony’s op! In Zweden kennen ze dat niet en nu ben ik bezig met een ‘gezonde’ tour (ja, ik, Inge) dus nu mag ik het ook niet. (En stiekem ben ik bang dat ik het té lekker vind en ik dus niks anders meer ga doen dan Tony’s (vr)eten)