Met je bips in bad

Schrijfsels

Met je bips in bad

De deur valt achter me dicht. Thuis. Ik roep hallo, maar er is niemand. Of toch wel: ik hoor paps boven praten, die is aan de telefoon. Mam is vast nog op haar werk. Ik loop de woonkamer in, mik mijn sleutels op de tafel en trek mijn jas uit. De geur van ons huis komt op me af, en ik snuif het op. Honey, I’m home. Ik probeer mijn zojuist uitgetrokken jas zo fatsoenlijk mogelijk op te hangen. Maar, ik heb haast (lees: totaal geen geduld). Ik kan simpelweg niet wachten, dus gooi ik mijn geliefde Clarks op de mat en sleep mijn koffertje de trap op. Tik-tik; de badkamer lichten aan. Mijn ogen protesteren vanwege het ietwat felle badkamer licht. Hetzelfde licht dat altijd zo lieftallig mijn lichaam omhelst als ik in de spiegel kijk. Vind ik nooit zo fijn. Maar toch, ik glimlach. Ik draai de kraan open; bijna helemaal warm, maar net een beetje koud erbij. Ik hoef geen gebakken bil. Het lekkerst geurende badgelletje wordt uitgekozen en naar hartenlust in de grote, witte kom geflubst. Het feest kan beginnen, maar eerst mijn lichaam eens even van kleren ontdoen. (Sexy).

Dit blogje heb ik geschreven in 2015, maar omdat het nog altijd relevant is, plaats ik het met enkele aanpassingen gewoon nog een keer!Continue reading

Stel schrijft een lijstje | 1

Lijstje

Stel schrijft een lijstje | 1

Lijstjemeisje – dat is hoe ik mezelf vroeger omschreef. Origineel wel, toch? Not so much. Ik zie eigenlijk altijd en overal lijstjes; ook op blogs. Ik schrijf ze zelf ook, maar naar mijn strenge mening niet zo leuk als anderen dat doen. Daarom gaan alle credits van dit nieuwe verzonnen lijstjesgebeuren naar voorbeelden als Nina van happyacorn.nl en Ashley van ashleylynn.nl. Ik lees hun schrijfsels altijd met veel plezier (oké, altijd, ik heb de blog van Ashley pas net ontdekt door het mega fijne artikel van Marlous over persoonlijk bloggen en waarom dat nog niet dood is – waar ze overigens mijn blog als één van haar favorieten noemde; so honoured!). Goed, waar was ik? O ja, dat altijd met plezier lezen gaat dus niet voor beide blogs op, maar dat betekent niet dat het me niet heel blij maakt en echt inspireert. Vandaar hierbij mijn eigen verzonnen lijstje, met daarbij veel hartjes naar bovengenoemde ladies.… Continue reading

Motivatie om te sporten, waar koop je dat?

Lifestyle

Motivatie om te sporten, waar koop je dat?

Niet, helaas. Althans, als leuke sportkleding jou motiveert om minimaal twee keer per week aan het bewegen te slaan, dan wel. Maar ik raad het je niet aan (#consuminderen). In ieder geval heb ik me misschien wel mijn hele semi-volwassen leven afgevraagd waar ‘andere mensen’ in hemelsnaam hun motivatie om te sporten vandaan toverden. Ik begreep ècht niet hoe mensen zichzelf naar de gym gesleept kregen na een lange schooldag, of waarom het andere mensen wèl lukte om ondanks de kou en de regen te gaan hardlopen. Het hele idee rondom ‘bewegen is goed voor je lichaam’ was blijkbaar nooit reden genoeg voor deze miep. Ik heb altijd wel geweten dat sporten niet alleen goed is voor je fysieke gezondheid, maar ook voor je geest. Ik voelde het alleen nooit echt. Het enige wat ik dacht na het sporten was dat ik dan wel weer een keertje naar de McDonalds kon gaan voor een McFlurry. Inmiddels ben zelfs ik een beetje verslaafd aan de endorphine high na een lesje body pump. Motivatie om te sporten, hoe kreeg ik dat ineens?… Continue reading

Als de zon weer schijnt

Hersenspinsels

Als de zon weer schijnt

Mijn warme voeten raken voorzichtig en ietwat ongemakkelijk de koude vloer. Shit, de verwarming is nog niet aan. Toch durf ik het aan om die paar meter naar mijn raam te paraderen, want ik geloof de zon gezien te hebben. Ik schuif mijn verschoten gordijnen een stukje opzij en tot mijn grote geluk zie ik een strakblauwe lucht. Vergezeld door wat zonnestralen, ziet de straat waarin ik woon er een stuk vriendelijker uit. Het is alsof alles wat ik buiten zie me roept: “Stel, Stel, kom, de zon laat zich weer zien. Je moet NU naar buiten komen!”. Ik race naar mijn telefoon, meld me af voor mijn sportschoollesje, prop mijn ontbijt naar binnen, trek iets semi fatsoenlijks aan en vlieg de deur uit.

Eenmaal buiten adem ik een paar keer diep in en uit. De frisse lucht vult mijn longen en al gauw voel ik mijn wangen een vertrouwde, rozige kleur krijgen. Ik loop mijn eigen, welbekende rondje en wil eigenlijk op elk zonovergoten blijven staan om te genieten van dat wat ik zo gemist heb. Had ik nu maar even de tijd genomen om mijn thermosbeker te vullen met thee, peins ik. Dan had eventjes zitten op een houten bankje me wel wat geleken. Ik haal mijn schouders op en besluit verder te lopen. Het is koud, maar dat doet er niet toe. Mijn hart is warm door wat ik om mij heen zie.

Zodra het zonnetje zich weer voorzichtig laat zien, volgen de mensen haar voorbeeld. Ik zie stellen met honden, moeders met boodschappentassen, opa’s die eendjes voeren met hun kleinkinderen, studenten die de zon duidelijk wat minder kunnen waarderen met hun pijnlijke souvenir van de vorige nacht. Toch lijkt ieder mens gelukkiger te zijn met de zon op zijn of haar snufferd. En ja, daar ben ik er zeker eentje van. Gelukzalig steek ik mijn neus in het licht en laat mijn gezicht een beetje verwarmen door de “vloeibare” vorm van vitamine D. Onwillekeurig verschijnt er een lach op mijn gezicht, en ik besluit de zon voor altijd lief te hebben.

Liefs, Stel.