Mondetmoi

Het leven overdacht op de blauwe stoel

Ik zit voor de zoveelste keer deze week op de bekende, blauwe stoel. De ondergrond waarop said stoel zich bevindt, hobbelt en wobbelt een beetje. Een aantal centimeter naast mij tikt de regen wéér tegen het raampje. Dit weer doet een mens geen goed hoor, bleh. Ik zit licht voorovergebogen naar mijn laptopscherm te staren en ben blij dat ik vandaag een keer geen halve wereldreis af hoef te leggen. De trein – mijn tweede thuis tegenwoordig. Voor werk reis ik wat af, namelijk. En dat is helemaal niet erg, maar ik voel me een beetje overwhelmed vandaag. Misschien is het het feit dat ik bijna bij de laatste pil van mijn strip ben (dan voel ik me altijd een beetje labiel), of het is gewoon druk geweest de afgelopen tijd en ik ben gewoon moé. Dat kan ook. Dus, tijd om het leven voor de zoveelste keer te overdenken nu de bomen en huizen in een rap tempo langs me heen razen.

De laatste weken is alles ineens weer in beweging gezet. Niet heel letterlijk, helaas (ik heb mijn sportschoolabonnement zelfs tijdelijk gepauzeerd), maar meer figuurlijk. Ik heb me de afgelopen maanden een beetje grijs gevoeld; niet heel happy, niet heel sip. Gewoon; een beetje standaard. Alsof ik me in een sleur bevond en niet echt aan het ‘leven’ was. Daar was ik een beetje klaar mee, stiekem, en voor ik het wist stond alles op z’n kop toen ik besloot hier echt wat aan te gaan doen. Waar ik normaalgesproken elke avond na werk thuiskwam en op een gegeven moment uit verveling al om half 10 maar vast in m’n bed ging liggen, was ik de afgelopen maand bijna elke avond wel tot laat weg. Uit eten met die, borrelen met die, en als je er dan toch bent kun je ook wel meteen blijven slapen zonder dat je daar op gerekend had, toch? Oftewel: ik ging van vrij weinig naar vrij veel. 

Daarnaast kwamen er ook ineens een hoop emoties om de hoek kijken: halloooo. Zonder teveel in detail te treden, zijn er dingen in gang gezet in mijn hoofd – dingen waar ik al eerder mee heb gedeald – en doe ik mijn best daar deze keer beter mee om te kunnen gaan. Hard proberend niet bang te zijn voor verdriet duik ik head first in dingen die misschien eigenlijk helemaal niet zo’n goed idee zijn in the long run. Maar, omdat ik er nu het gevoel van krijg dat ik leef, en omdat het me nú gelukkig maakt, ga ik ervoor. De tranen zijn voor later – als ze komen. Het gevoel dat aan te gaan kunnen, is best stoer. Ik ben best een beetje trots. 

Komende zaterdag ga ik op vakantie. Een weekje naar Zakynthos met de twee liefste en meest belangrijke mensen in mijn leven. Ook die heb ik een stuk minder gezien en gesproken de afgelopen tijd. Ik voel me bij hen altijd honderd procent mezelf en kijk ernaar uit om even niks te hoeven; niet qua werk, maar ook niet qua emoties. Ik hoef even niet uit te vogelen wat mijn grenzen zijn, hoe ik me ergens bij voel. Ik hoef alleen maar te zijn en te relaxen. Nu weet ik niet of dat laatste me écht gaat lukken, maar I’ll give it a damn good try

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (8)

  1. Heel herkenbaar – dat je het gevoel hebt niet echt te leven en dat als je daar iets aan wil doen het opeens een beetje overweldigend is allemaal!
    Fijne vakantie alvast :)

    1. Hahaha ja, stom hè? Eigenlijk lijkt het dan nooit goed te zijn, hihi. Maar ik ben alsnog wel heel blij eigenlijk, dat het juist nu minder ‘grijs’ is en ik ook weer veel leer (: Thanks!

  2. Ik hoop dat je op vakantie vindt wat je zoekt. Ik begrijp het onbestemde gevoel wel, heb vaak ook dat ik me niet doodongelukkig voel, maar ook niet gelukkig en dat er zo’n beetje tussen zweven vind ik vaak heel lastig.

    1. Ik hoop het ook – in ieder geval lekker eventjes ‘weg’ en ontspannen. Dat helpt vast al een hoop! En ja, onbestemd is inderdaad het goede woord. Liefs!

  3. Geniet van je vakantie Stella! You deserve it. :) Ik herken dat grijze waar je het over hebt wel. Ik vind het soms ook heel moeilijk om de balans te vinden. Ik kan ongelukkig worden van te veel alleen zijn, maar vind te veel sociale afspraken ook niet fijn, dan mis ik juist weer het alleen zijn. Lastig allemaal ook! Volgens mij ben jij heel goed bezig. Go girl!

    1. Dankjewel San, lief van je (: Ja gek is dat hè? Het is eigenlijk alsof je constant ‘aan de knoppen moet blijven draaien’ om in balans te blijven. Maar ja, waar zitten die knoppen eigenlijk? Hihi. Maar hé, gelukkig dat dat altijd een soort avontuur blijft, of zo. Het uitvogelen van ‘het leven’. Thanks, lief van je!

  4. “Ik heb me de afgelopen maanden een beetje grijs gevoeld; niet heel happy, niet heel sip. Gewoon; een beetje standaard. Alsof ik me in een sleur bevond en niet echt aan het ‘leven’ was.” Dit vind ik super herkenbaar, alleen had ik vorige week wel echt een heel droevig moment doordat ik ineens tot dat besef kwam. Nu gaat het wel weer beter gelukkig en kan ik het precies ook makkelijker loslaten met het idee van ‘zo gaat het nu eenmaal soms’. Alleszins, het leven is echt lastig. Fijn om te lezen dat je stappen zet om dingen aan te pakken!

    Ik hoop dat je vakantie fijn is en dat je er wat van opkikkert!

    1. Oh jeetje.. Ja ik had dat ook laatst ineens – een paar weken geleden. Toen was ik een soort blij dat ik weer eens moest huilen, maar ik realiseerde me ook dat er wel wat ‘moest’ veranderen. En dat is toen ook wel in gang gezet, vandaar dat er nu ineens zoveel weer op mijn pad komt. En je hebt helemaal gelijk; soms lopen dingen gewoon zoals ze lopen en is dat oké zoals het is. Lief van je, dankjewel! Ik hoop het ook!