Mind and soul

Perfectionisme loslaten is een bitch

Één van de meest belangrijke dingen die mijn bullet journal mij leert is het leren loslaten van perfectionisme. Ik had het vroeger al. Hadden jullie ook zo’n typisch kladblok in het laatje van de schooltafeltje? Met van dat flinterdunne, bruinachtige papier? Ik maakte daar al van elk blaadje een kunstwerkje. Ik schreef iets, tekende er wat bij, schoof het geval een stukje van me vandaan, hield het schuin en keek er dan goed- of afkeurend naar. “Jaaahaaa, het is mooi”, zeiden vriendinnetjes op een gegeven moment tegen me. Die vonden mijn perfectionistische trekken maar raar, denk ik. Het sloeg op de middelbare school over naar mijn schoolagenda. Hadden jullie ook dat het cool was om al je klasgenootjes iets in je agenda te laten schrijven? Wjnmk, bff, etc. Ik durfde nooit nee te zeggen, maar kon oprecht wel huilen als iemand vervolgens lelijk schreef of iets doorkraste. Alles. Moest. Netjes. En. Mooi. Zijn. Maar, waarom eigenlijk?

Inmiddels begrijp ik dat een kladblok bestaat om erop te krabbelen, krassen en scheuren. En dat zo’n schoolagenda JUIST leuker is met persoonlijke, ontzettend dramatische liefdesverklaringen van alle meiden uit je klas. Toch heb ik nu nog steeds last van het ‘mooiheidsyndroom’. Ik heb bijvoorbeeld laatst een nieuwe bullet journal gekocht. Mijn oude begon vol te raken en er ging koffie overheen. Toen was het toch echt wel tijd voor een nieuwe. Al snel verprutste ik een pagina (ik schreef iets heel lelijks, probeerde het weg te halen door er iets overheen te plakken, de lijm kwam op de pagina ernaast terecht, drama allemaal) en ik voelde me er oprecht rot door. De hele avond ook. (En: het is maar een boekje..)

Ik heb toen ik zeventien jaar oud was een keer ineens iets heel moois geroepen, waar ik me nu nog altijd aan probeer vast te houden. In Amerika kocht ik een ukelele. Verliefd was ik erop. De hele dag liep ik rond met een enorme smile, terwijl mijn toenmalige vriendje nog in Nederland was en ik de dagen ervoor alleen maar had gehuild. (Ja, omdat ik hem drie weken niet zou zien, dat is heel dramatisch als een verliefde tiener bent hoor!!!). Anyways, ik kwam er in de auto op weg naar het hotel achter dat mijn ukulele overal krasjes en butsjes had. Papa zei meteen: “We gaan zo terug hoor, dan krijg je een nieuwe! Wil je terug? Nu kan het nog?!?!”. Volledig in de stress en ook niet terug durvend realiseerde ik me iets, en ik antwoordde: “Nee. Ik wil deze houden. Deze heeft me al de hele dag zo blij gemaakt, en ik ben toch ook niet perfect? Dit past juist bij mij!”.

Ik doe echt mijn best om die filosofie door te voeren in mijn leven, maar man oh man wat is dat moeilijk. I mean, ik neem af en toe een keer wat op. Als ik zing. Maar, het is nooit perfect genoeg om het in de wereld te gooien. Of ik schrijf een liedje; same story. Een foto van mezelf? No way dat ik ooit tevreden ben met wat ik zie. En dat dus ook met mijn bullet journal. Ik vind mijn nieuwe boekje nu eigenlijk al mislukt. Dan zakt de moed mij in de schoenen en denk ik: “Laat maar, het is toch al lelijk”. Maar, ik ga door. Want het gaat om het gevoel dat het me geeft als ik er lekker aan zit te werken, om hoe het me helpt met productief zijn en dingen bijhouden, om hoe leuk het is om er met meiden aan te werken die er ook eentje hebben. En, wat is nou perfectie?

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (2)

  1. Ooh wat herkenbaar! Ik durf bijna niks in mijn bullet journal te schrijven/tekenen, want alle pagina’s op pinterest zien er zo mooi uit.. En ik ben dus ook veel te perfectionistisch! Misschien moeten we gewoon een pinterestwall maken met ‘eerlijke bulletjournalpagina’s’ of ‘imagination vs reality’, want ik geloof niet dat iedereens pagina’s zo mooi zijn!
    Mijn pagina’s eindigen dus al snel als ‘best wel saai’, want ik durf niet uit te pakken. Ik heb overigens wel een oefenboekje om lettertypes in te oefenen, dat helpt me al iets om van de dwang af te komen: ik mag 1x oefenen, daarna met potlood in de bullet en daarna moet het ‘voor het eggie’. En als een pagina je niet bevalt, kun je hem er altijd nog uitsnijden toch? Ik ben nu wel nieuwsgierig geworden naar je bulletjournal!

  2. Ooh Stel, heb er echt van genoten om je blogjes terug te lezen. Ik kijk tegenwoordig niet meer op Bloglovin’ (maar zou dat wel beter weer eens doen), dus ’t was plots een hele lijst aan Stellablogjes die ik kon lezen! Je glimlachlijstjes bijvoorbeeld <3 En deze, best wel herkenbaar eigenlijk. Al heb ik het dan eerder dat ik bijvoorbeeld die mooie notitieboekjes niet wil starten omdat ik er toch maar lelijk in zal schrijven etc. Je snapt het vast wel ;) liefs!