Hersenspinsels

Woord van het moment: focus

Is ze weer hoor. Die ene die soms haar hersenspinsels dropt op dit stukje internet. Jup, it me. Ik heb mijn oude, vertrouwde laptopje weer verruild voor degene waar een tijdje geleden thee overheen ging. Er kwam een hoop verdriet bij kijken, en na anderhalve maand was de struggle dan ein-de-lijk voorbij vanmiddag. Ik heb mijn onwijs dure elektrische machine weer terug, en laten we in hemelsnaam voor mijn mentale toestand hopen dat er nooit en te nimmer meer iets mee mis zal gaan. Oké? Oké. Oef, elke keer als ik dan toch weer aan het typen sla, merk ik hoe erg ik het mis en hoe natuurlijk het voor mij voelt om te schrijven. Het onderwerp van dit verhaal? Dat heb je vast al kunnen raden door de titel te lezen. Ik heb er moeite mee, met focus. Maar, ik houd er ook van, van focus. Ik ga je eens even gezellig uitleggen waarom, dus pak er een lekker koppie thee bij. Als je hem maar kilometers van mijn laptop weghoudt ALSJEBLIEFT DANKJEWEL?!?!

Ik houd van focus

Je kent ze vast wel. Van die dagen waarop je ‘aan’ staat, waarop alles vanzelf lijkt te gaan. Je ogen zijn puur gericht op dat wat gebeuren moet en de tijd vliegt voorbij. Ik noem dit soort dagen mijn productieve dagen (duh) en ik ben er meer dan gek op. Waarom? Omdat ik me op dit soort dagen nuttig voel; ik heb het gevoel dat ik geen mislukking ben, dat ik dingen gedaan krijg, dat ik wat toevoeg aan de maatschappij. Ik ben pas een tevreden jong volwassen vrouw als ik de boel op orde heb. Mijn inimini studentenhuishoudentje, mijn scriptievorderingen, mijn bijbaantje (dat ik zo serieus neem als een full time baan) en alles wat er nog meer bij het leven komt kijken. En dat bereik ik door gefocust te werk te gaan; door productieve, gedisciplineerde dagen te hebben waarop alles lijkt te lukken en ik de wereld aan kan.

Maar, wat als dat er niet is?

Nu zul je denken: “Ja maar Stel, niemand is toch altijd gefocust en productief?”. Eh, nee. Nee, dat heb ik ook uitgevogeld. En dat vinden mij, mezelf en ik maar niks; daar zijn we het niet mee eens. Want waar ik me op productieve dagen goed voel, voel ik me (surprise, surprise) op dagen waarop ik me niet kan concentreren en niks (of niet genoeg) gedaan krijg echt de grootste mislukking ter aarde. Want hé, leeftijdsgenootjes hebben al ‘dingen’ bereikt. Boeken geschreven, wereldkampioenschappen gewonnen, albums uitgebracht, drie diploma’s cum laude in de wacht gesleept en huizen gekocht met hun partners. I mean: komt ze aanzetten met haar niet geïsoleerde studentenkamer (oprecht, als het buiten waait, waait het hier achter mijn bureautje ook), haar nooit tot iets substantieels uitgegroeide blog, haar eigen liedjes waar ze nooit iets mee doet en haar bijna-master-diploma-met-redelijke-cijfers-maar-lang-geen-cum-laude. Toevallig voel ik me op moment van schrijven goed, happy, gefocust, dus weet en voel ik dat zo negatief over jezelf denken onzin is en dat ik ook heus wel een hele hoop bereikt heb. Maar, ik merk wel dat ik mijn nare gedachten vaak genoeg wel degelijk geloof.

Een nieuw motto

Dus, bedacht ik twee dingen: ik bedenk een nieuw motto en schrijf over deze struggle. Van het tweede ding zijn jullie nu getuige, en het motto luidt als volgt: “Girl, give yourself some slack“. Het is niet erg om meer dan acht uur te slapen omdat je ècht nog moe bent, het is niet erg als je niet al je to do’s op één dag gedaan krijgt, het is niet erg dat je de laatste maanden wat bent aangekomen omdat je moeite had met balans, het is niet erg dat je ‘maar’ één keer per week sport en niet drie keer zoals je huisgenootje, het is niet erg dat je tòch wat leuks voor jezelf hebt gekocht ondanks jouw doel om komende maanden echt te sparen en het. is. niet. erg. dat. je. het. soms. allemaal. even. niet. (meer). weet!!!

Hebben jullie hier ook wel eens last van? En zo ja, wat doen jullie dan op zo’n moment? Inmiddels heb ik een lijstje gemaakt met een stappenplannetje om mezelf uit zo’n negatieve vibe te halen. Het idee is om dat lijstje de komende tijd in de praktijk te brengen en eens te kijken wat het gaat doen. Of het werkt, vooral. Daarnaast ben ik groot voorstander van dingen van je afschrijven, het vooral delen met anderen (hoi!), tips uitwisselen etc. Want hé, we’re all in this together (lalala) dus laten we elkaar in hemelsnaam een beetje op de goede weg helpen. Ook veel gezelliger om het pad des levens samen te lopen, right?

Give yourself some slack! Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (8)

  1. Lieve Stel, ik ben ook niet megagoed in het leven, maar wil wel even een hart-tot-harttip geven. In de alinea ‘Maar, wat als dat er niet is?’ vergelijk je eigenlijk alleen maar prestaties met prestaties. Dan mag je alsnog heel positief over jezelf zijn, maar ik denk dat het allerbelangrijkste juist de realisatie is dat het niet gaat om wat je hebt bereikt, maar om wie je bent – en dus ook het stoppen met focussen op je achievements. Misschien dat je de volgende keer dat je jezelf uit een negatieve bui wil halen dat vooral kan doen door op te schrijven wat voor mooie kanten en eigenschappen je hebt. Ik denk namelijk echt dat het in het leven gaat om hoe je die dingen inzet, ook in relaties met anderen, en niet per se om of jij nou wel of geen succesvolle blog/carrière/muziek hebt. Dat is, wat mij betreft, ook de enige mindset om jezelf tijdens non-productieve dagen niet minderwaardig te voelen.

    Again: dit is ook alleen maar mijn eigen ervaring, maar wel goed bedoeld (en ik hoop dat het ook zo overkomt). Liefs!

    1. Jup, daar heb je helemaal gelijk in. Ik denk dat ik dat doe omdat ik het lastig vind om iets ‘onmeetbaars’ als vriendschap als een prestatie te zien? Terwijl het inderdaad juist om dat soort dingen draait in het leven, daar ben ik het helemaal mee eens! Het gekke is dat ik tegen een vriendin in zo’n situatie echt zou zeggen: “Ja maar, daar gaat het allemaal niet om?!?!?!”. En zelf kan ik dan toch wel weer wegkwijnen in het ‘ik heb eigenlijk zo weinig bereikt vergeleken met x en y’ en daar vervolgens in blijven hangen op zo’n niks-lukt-dag. Maar je hebt helemaal gelijk en ik denk dat ik dat ook echt weer even moest horen. Een dag is misschien juist ‘succesvol’ op het moment dat ik toegeef aan mijn non-productieve staat en vervolgens tijd besteed aan dingen die ik ‘gewoon’ leuk vind, zonder dat daar gelijk maar weer een doel aan vast hoeft te zitten. Toevallig heb ik een lijstje met goede eigenschappen en dingen die mij mij maken, dus die ga ik er gewoon weer bij pakken op dit soort momenten. Wie weet helpt het om dat gewoon te lezen en me weer even met beide benen aan de grond te krijgen. Thanks <3 Het komt precies over zoals je het bedoeld hebt!

  2. Ik typ nu voor de vierde keer een reactie om de simpele reden dat ik niet helemaal goed kan verwoorden wat ik precies bedoel maar i feel you :) Als ik me zo overweldigd voel, probeer ik echt mezelf te focussen (hihi) op het nu. Het leven is letterlijk gewoon wat ik nu doe, hoe ik mij nu voel en ik kan toch maar beter er voor zorgen dat ik het mezelf zo fijn mogelijk maak? En het helpt voor mij ook wel om bij mijn gedachten te denken: zou ik dat echt zo tegen een vriendin zeggen? Nope. Dus waarom dan tegen mezelf?
    En je leven is ook alleen maar van jezelf hé. Je moet het jezelf naar de zin maken en niet iemand anders dus kies je toch gewoon zelf hoe je leven vorm krijgt? Maar ja, dat is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan hé ;)

    1. Ja, dat is ook echt een goeie! Ik ben inderdaad op zulke momenten vooral bezig met ‘wat komen gaat’, of meer met ‘wat niet komen gaat als dit en dat niet gaat lukken vandaag’. Ik vind het super lastig wel, om in ‘het nu’ te zijn. Dat lukt me altijd het beste als ik iets aan het doen ben wat me de tijd laat vergeten, bijvoorbeeld een goed gesprek met een vriendin of een lange wandeling waarbij ik lekker naar een luisterboek luister, dat soort dingen. Maar om dat te gaan doen terwijl mijn hoofd eigenlijk schreeuwt dat X en Y ECHT AF MOET VANDAAG WANT ANDERS, dan is dat echt lastig! Maar het is echt een goeie tip, dankjewel. Hier ga ik werk van maken <3

  3. Lieve Stel, wat schrijf je weer ontzettend herkenbaar! Soms kunnen we onszelf zo door de shredder halen, wat eigenlijk zonde is! Als ik me zo voel, praat ik er meestal met iemand over. Dat vond ik in het begin super moeilijk (want kwetsbaar), maar uiteindelijk heb ik wel het gevoel dat ik de kwelgeest ermee versla. Want vaak als ik mezelf zo hardop hoor praten, dan denk ik: ‘wees is wat liever voor jezelf’. Dus bij deze: amen voor je nieuwe motto. Laten we eens wat liever zijn voor onszelf! Dat pushen brengt ons heus ergens (misschien hebben we nog geen boek geschreven of nobelprijs gewonnen, maar je hebt wel een leuke baan en je studie is bijna af!) maar hoera voor zelfliefde. <3

    1. Ja he?! Waarom zouden we onszelf door de shredder halen? Als je dan eigenlijk al pissig bent dat dingen niet lukken en je haalt jezelf vervolgens door die figuurlijke (gelukkig, brrrr) shredder, dan heb je überhaupt al de kans niet meer om het beter of anders te doen, op een liefdevolle manier! (Lekker zweverig klinkt dit ook, haha). Ik denk trouwens, over hardop praten gesproken, dat het heel confronterend zou zijn om alle negatieve gedachten hardop uit te spreken. Misschien dat dat wel deurtjes opent richting “Wat doe ik in hemelsnaam, dit negatieve gedoe slaat nergens op en is helemaal objectief!”. Ik las net toevallig over een boek dat “Goed genoeg” heet – misschien is dat wat! Dankjewel voor je lieve reactie, makes me happy <3

  4. Mijn levensmotto is ‘less do, more be’, maar ik heb helaas geen tips om dit toe te passen, behalve het gewoon doen. Klinkt makkelijk gezegd dan gedaan en ik herken me daarom ook heel erg in jouw drang naar porductiviteit. Iets wat mij wel helpt is bewust tijd inplannen om niks te doen en altijd iets minder te plannen in een dag dan ik aan zou kunnen. Zo probeer ik ‘het zijn’ te priotiseren.