Hersenspinsels

Waarom ik alleen naar Berlijn ging

Op moment van schrijven zit ik in het hostel. Zacht is de bank onder mijn billen. Er klinkt chille jazzmuziek door de speakers, en tussendoor hoor ik een commentator enkele kreten roepen over de wedstrijd tussen ‘geen idee’ en ‘stel vraagtekens’. Iedereen zit buiten te kijken naar het spelletje, maar ik heb het stiekem een beetje koud en eerlijk? Ik durf me niet zo goed in de groep te begeven. Gelukkig ben ik niet de enige die alleen zit, en vermaak ik me verder prima. Ik heb net uitgezocht met welke organisatie ik een tour door de stad wil gaan doen, en op mijn kamer liggen chocoladekoekjes te wachten. En druiven. Mjam. Of ik me alleen voel? Nee. Ik denk dat dat ook wel komt door het internet. Ik spreek regelmatig leuke berichtjes in naar vriendinnen, of bel mijn mams. Niet omdat ik ze mis, maar omdat ik zo graag wil vertellen wat ik gezien en gedaan heb. 

Why oh why?

Ik heb me eigenlijk nog geen moment afgevraagd waarom ik hier in hemelsnaam aan begonnen ben, maar de exacte reden kan ik eigenlijk ook niet vertellen. Als je je afvraagt waarom ik hieraan begonnen ben, kan ik je vertellen: I have no clue. Natuurlijk omdat ik het leuk vind, Berlijn graag wilde zien, niet echt zo snel iemand kon bedenken om samen mee te gaan, het vakantietijd is, etc. Maar, waarom ik dan in mijn uppie ben gegaan? Daar zit natuurlijk een ‘diepere reden’ achter. Ik vind het heel moeilijk om die in woorden te vatten. Zelfs in mijn travel journal kan ik niet opschrijven hoe het voelt om hier alleen te zijn. Ik weet niet eens zeker wat ik nou voel; ben ik trots, ben ik angstig, ben ik empowered, ben ik in de war, ben ik eenzaam, ben ik zielsgelukkig? Het is gek, zo’n tripje. Het is een rollercoaster van emoties die allemaal niet echt te omschrijven zijn.

Het bovenstaande deel van dit artikel heb ik in Berlijn geschreven. Inmiddels ben ik weer thuis, en zit ik achter de vertrouwde keukentafel van paps en mams. Alle foto’s zijn uitgezocht en uitgeprint, klaar om aan mijn travel journal te worden toegevoegd. Het voelt een beetje als een droom – alsof ik de afgelopen week helemaal niet ‘echt’ alleen in Berlijn zat. Ik probeer me nog eens te bedenken waarom ik dit eigenlijk heb gedaan. Denk, denk, denk.

Denken versus voelen

Na een tijdje denken, realiseer ik me dat het helemaal geen kwestie van denken is. Het is een kwestie van voelen. Ik heb dit gedaan, omdat het me een bepaalde gevoel geeft. Het is denk ik een mengeling van zelfvertrouwen, onafhankelijkheid en trots, maar ook met vleugjes verdriet en teleurstelling. I’ll explain. Zelfvertrouwen, omdat ik angsten overwin. De grootste daarvan natuurlijk mijn vliegangst, maar ook het zitten in een metro onder de grond, de angst dat mensen je raar aankijken of je vreemd vinden wanneer je in je eentje een vol terras op/een vol restaurant in komt hobbelen en tsja, toch ook wel de angst (al is angst een te groot woord hiervoor, het is eerder gewoon een gevoel van discomfort) om in zomerse kleren rond te lopen. En naja, goed, als je die angsten dan overwint? Ja, dan ben je trots! Ik voelde me natuurlijk ook onafhankelijk, omdat ik dat ook echt was. Ik hoefde met niemand rekening te houden, kon zelf bepalen wat ik wilde doen en waarom, moest alles helemaal zelf uitvogelen en was volledig overgelaten aan me, myself and I. Als ik het naar mijn zin wilde hebben, als ik iets wilde eten, als ik iets wilde zien, als ik iets moest regelen? Dan moest ik het allemaal zelf voor elkaar zien te krijgen. (En ik vind dat ik daar zeer goed in geslaagd ben, hoera!).

En dan natuurlijk de wat minder prettige feelings, want die horen er ook bij. Zo was er een dag in het begin waarop ik echt teleurgesteld was. Ik had van tevoren de meest geweldige ‘filmpjes’ in mijn hoofd – belachelijk hoge verwachtingen die zich van tevoren in mijn visuele brein planten. Zodra mijn real life beleving niet overeenkomt met die filmpjes, merk ik dat ik uit alle macht ga proberen die teleurstelling te onderdrukken, omdat ik me dan ondankbaar voel. En dat resulteert in het hebben van minder prettige emoties, natuurlijk. Wat ik tijdens dit tripje echt geleerd heb, is om die (belachelijke) verwachtingen los te laten. Op het moment dat ik accepteerde dat het beeld in mijn hoofd niet realistisch was, en me realiseerde dat als ik eraan vast zou houden het hele tripje in het water zou vallen, werd alles al zo veel leuker. Ik voelde minder pressure, werd rustiger en kon veel meer genieten van alles wat ik zag, at en deed.

Go me!

Dat hele solo is leuk, trust me. Maar, ik voelde me ook vaak een aantal seconden verdrietig op momenten dat ik iets heel leuks of moois zag, en dat met niemand kon delen. Natuurlijk kun je een foto maken en die op Instagram zetten (wat ik uitvoerig heb gedaan), of een berichtje sturen met WhatsApp, maar we weten allemaal dat dat het niet haalt bij een real life iets. Daarnaast ben ik iemand die überhaupt graag het leven deelt met iemand, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Toch had ik dit niet samen met iemand willen doen, want dan had het oprecht niet hetzelfde geweest. En had ik me nu niet zo trots gevoeld. GO ME. (Overigens ben ik mij ervan bewust dat ik ‘slechts’ een week naar Berlijn -wat praktisch om de hoek is- ben geweest, en dat dit voor de wereldreizigers onder ons kan klinken als een hoop heisa om niks. Maar voor mij is het wel degelijk ‘iets, en laten we blij zijn dat iedereen anders is).

Liefs, Stel.

Leave a Comment

Comments (15)

  1. Oh, ik snap heel goed dat dit ‘iets’ is voor jou. En knap dat je het gewoon gedaan hebt! Ik ben nog steeds aan het wikken en wegen of ik eind juli een paar daagjes alleen ergens naar toe ga. Het lijkt me zo fijn, maar tegelijkertijd zie ik er inderdaad ook wel een beetje tegenop om al het moois dat ik ga zien met niemand te kunnen delen. Goed in ieder geval om jouw verhaal te lezen. :)

    1. Dankjewel, lief van je! (: Ik kan het je echt aanraden, maar het is natuurlijk wel het fijnst en leukst als je er zelf echt achter staat en er ook echt wel zin in hebt van tevoren! Ik kan inmiddels ook vertellen dat het delen ná het tripje juist ook heel leuk is, want dan kun je heel trots alle verhalen nog ‘navertellen’ en het thuis een soort van nog een keer beleven allemaal. Ik ben heel benieuwd of je uiteindelijk gaat eind juli, en zo ja: dan alvast heel veel plezier <3 Liefs!

  2. Lieve Stel, een plek kan nog zo mooi zijn, ook al ben je 100 of 10000 km van thuis verwijderd, are nothing without awesome people. Je mag terecht keitrots zijn op jezelf! 😘

  3. Go you! Een weekje is niet niks hoor, ik doe het je echt niet na. Al heb ik het zelf nooit gedaan, ik kan me heel goed vinden in jouw emoties. Ik vermoed dat ik (surprise, surprise) exact hetzelfde had gevoeld. Soms denk ik weleens dat ik het ook moet proberen, maar ik ben net zoals jij: ik deel zulke ervaringen graag met anderen. Maar aan de andere kant snap ik ook heel goed dat je het een keer gedaan moet hebben, alleen om die emoties te voelen die jij hebt gevoeld. En om eindelijk eens een keertje alleen op het terras te durven zitten. Knap! X

    1. Ik denk stiekem dat als het niet ‘hoefde’ (lees: als ik een relatie had gehad), ik het misschien ook niet gedaan had. Ik deel het ook liever, en samen is een stuk gezelliger. Maar, zoals ik al schreef, ik ben toch blij dat ik de kans gekregen heb om het alleen te ervaren. Omdat ik er simpelweg echt veel van geleerd heb, en ik nu ook bepaalde angsten overwonnen heb. Daar voel ik me dan ook echt happy en meer confident over dan voorheen! Dankjewel voor je lieve reactie <3

      1. PS: Ik kan het je echt aanraden, al is het maar een nachtje (of twee). Maar lekker samen gaan is natuurlijk ook meer dan prima, I would do the same hihi.

  4. Ik vind het stoer van je hoor! Thuis is het toch makkelijker terugvallen op vrienden en familie, maar ik hoop dat je je realiseert dat dat onafhankelijke gevoel ook in Nederland bij je past. Je zorgt er namelijk nu ook zelf voor dat je je thuis voelt in je studentenstand, dat je dingen voor elkaar krijgt bij de Yoghurt Barn, dat je blogt etc etc en daar is net zo veel zelfstandigheid en initiatief voor nodig, ook al realiseer je je het misschien niet. Dat heb je echt allemaal aan jezelf te danken! Fijn dat alles inclusief de vliegreis goed is gegaan, ik had mezelf lekker duurzaam een treinreis gegund voor Duitsland denk ik, maar voor jou is dit natuurlijk een dubbele overwinning.

    1. Thank youuu! Echt super lief, ik had hier eigenlijk nooit echt zo bij stil gestaan, maar je hebt gelijk! De afgelopen jaren los ik steeds meer dingen zelf op en ben ik echt steeds meer ‘voor mezelf gaan zorgen’. Sterker nog: ik denk dat ik voor de meeste dingen slechts nog advies vraag aan mijn ouders, maar meestal voer ik de actie (zeg maar) dan zelf uit. Thanks :D Ik had dit echt nog niet zo bekeken. Heel lief van je dat je dit zo geschreven hebt, doet me echt goed! X

  5. Ik vind het echt super stoer dat je in je uppie naar Berlijn bent gegaan, het lijkt mij heel erg leerzaam en tof om eens te doen. Ik ben er echt te scheiterig voor, maar wie weet ooit. :)

    Liefs,
    Evelien

    1. Thanks, lief! Hihi, ja dat dacht ik ook altijd, maar ineens heb ik het toch gedaan. Dus inderdaad: zeg nooit nooit! Maar, zoals ik hierboven ergens al schreef, als ik niet ‘alleen’ was (en dus een relatie had), zou ik denk ik ook lekker samen gegaan zijn, haha. Liefs!

  6. Ik vind het ontzettend stoer van je dat je alleen naar Berlijn bent gegaan! Ik heb ook genoten van je foto’s en verhalen op Instagram over je reis. Ik ben zelf nog een beetje te schijterig om alleen op reis te gaan naar het buitenland, maar over mijn alleen op stap angst in ons eigen landje kom ik steeds meer heen. Terwijl ik er vroeger heel nerveus van werd, vind ik het nu heerlijk om alleen te winkelen, alleen te wandelen en alleen te reizen. Nu nog alleen uiteten durven, dat wil ik ook graag nog eens proberen :)

    1. Dankjewel, wat lief van je! (: Jaaa goed zo! Zo ben ik ook ‘begonnen’ – gewoon een dagje even naar Amsterdam of Den Haag. Dat is eigenlijk hetzelfde, alleen kun je dan aan het eind van de dag gewoon weer je veilige thuishaven opzoeken en spreekt iedereen ‘gewoon’ jouw taal, haha. Ik kan je aanraden om als next step gewoon een nachtje naar België te gaan. Het lijkt daar ten eerste natuurlijk mega op Nederland, en ten tweede is het super dichtbij. Mocht je heimwee krijgen of je rot voelen, ben je ZO weer thuis (: Ik ben naar Gent geweest bijvoorbeeld, vorig jaar. Hele leuke en knusse stad voor zoiets! Liefs!

  7. Ik vind ‘slechts’ een weekje alleen op pad al een gigantisch avontuur! Ik ben nog nooit alleen weggegaan, is er gewoon nog nooit van gekomen en ik weet ook niet of het echt mijn ding is maar toch zou ik het graag eens ervaren :)
    Zie uit naar je Berlijn posts!

    1. Hihi ja dat is dus het gekke – in mijn ogen is het ook een enorm iets, maar ik weet ook van mensen in mijn omgeving die dan denken: “Ha, Stel, maar ik ging toch ook gewoon twee maanden naar Azië alleen?”. Maar nee inderdaad, het is misschien ook maar net wat voor soort persoon je bent en ook of de situatie zich voordoet. Want, eerlijk, als ik geen single was geweest nu dan had ik denk ik echt met mijn vriend gegaan in plaats van alleen. Toch denk ik dat het, zeker voor mij, een hele waardevolle ervaring was. Het heeft me echt een beetje meer zelfvertrouwen gegeven, en dat is zo’n fijn gevoel. Ik kan het echt iedereen aanraden, maar natuurlijk alleen als het je ook echt leuk en fijn lijkt (naast het spannende). Liefs!