Columns Hersenspinsels

Starend uit een raampje

RaampjeDe bus is ’s avonds nooit zo vol, wat betekent dat mijn favoriete plekje (direct achter de chauffeur). Ik slinger mijn tas op een van de charmante blauwe stoelen, en plant mijn billen op de stoel ernaast. Ik maak het mezelf een beetje comfortabel, steek mijn witte geluidsapparaatjes in mijn oren en voor ik het weet zit ik ongemakkelijk te wippen op mijn stoel, omdat ik niet stil kan zitten bij leuke muziek. Buiten schieten allerlei dingen aan me voorbij, maar ook in mijn hoofd is het een moment van voorbij schietende dingen. Gedachten, dromen, dingen waar ik voor vrees. En zo zit ik hier te denken, dromen en vrezen; zittend op die blauwe stoel die mij -met de rest van het apparaat dat ‘bus’ heet -steeds dichter bij huis brengt.

Ik denk aan het artikel van Sonja – over een pad aan mogelijkheden dat voor haar ligt, maar dat het oké is waar ze nu is. Ik vond dat artikel zo prachtig geschreven, en de inhoud kon ook niets minder dan de waarheid zijn, maar ik heb dat pad vol mogelijkheden (in mijn ogen vooral onzekerheden en keuzes) nog niet echt op een voetstuk weten te plaatsen. Sterker nog: voor mij valt het de laatste tijd nogal onder het kopje ‘vrees’.

Als ik goed in mijn vel zit en de dingen lopen op rolletjes, dan zijn dat pad en ik wel vriendjes. Dan heb ik bijvoorbeeld gesprekken met mijn lieve vriendinnetje Marije over AL die kansen en hoe LEUK dat allemaal wel niet is. Nou is zij ook iemand die al die kansen ook daadwerkelijk benut, en zij weet mij altijd te motiveren. Nu loopt het de laatste tijd niet echt op rolletjes (naar mijn idee – er is in de werkelijkheid nog geen man overboord, eigenlijk) en zie ik vooral veel beren. Op wegen. En drempels. Ook op wegen. Of nee wacht, het was een pad.

Dat pad is voor mij dus vooral gevuld met beren en drempels. Oftewel: onzekerheden, keuzes en angsten. Zonde, want ik weet hoe privileged ik juist ben dat er zoveel mogelijkheden zijn voor ‘ons jongeren’. Wil ik na mijn eerste master nog doorstuderen? Kan best. Als ik het echt wil. Maar, wil ik dat? Of ben ik dan gewoon weg aan het rennen voor het grote mensenleven, omdat ik het gevoel heb dat ik 1. Nog helemaal niks te bieden heb qua carrièrevaardigheden en 2. Überhaupt niet eens zou weten hoe ik ‘mijn carrière’ in zou willen vullen. Mijn hoofd stroomt dus een beetje over.

Maar, dat het dan oké is waar ik nu ben (wat Sonja ook schreef), geldt dus ook voor mij. Het maakt niet uit hoe je dat pad ziet (met bloemen of met beren, zeg maar), want dat pad is de toekomst. Dat zie je dan wel. Niet dat je er niet af en toe over na moet denken en keuzes in de juiste richting moet kunnen/durven maken, maar uiteindelijk is de eindbestemming minder belangrijk dan de reis. En dat is precies wat Sonja schreef. Met dat idee kan ik volgende keer gewoon weer rustig op die stoel zitten, en naar buiten kijken zonder beren en drempels te zien.

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (6)

  1. Je kan van alles zeggen maar je zit wel lekker in de schrijfflow! Wat mooi en fijn geschreven weer! Even negerend dat mijn naam meer dan 1x in dit artikel voorkomt haha je maakt me verlegen;) Echt mega lief vind ik het. Je moet weten dat ik dat stukje ook juist heb geschreven voor mezelf omdat ik óók, juist nu met dit afstuderen enzo, inderdaad niet altijd even goed ben in “alles oké vinden”. Maar ik gun mezelf maar gewoon even de tijd. De lente komt eraan (soort van metaforische uitspraak, dit)! Veeeel liefs!

    1. Niet zo in de reactieflow dus, hihi, sorry voor dit late antwoord. Maar thanks <3 Ja, daar kan ik me inderdaad wel wat bij voorstellen. Even een peptalk naar jezelf, om jezelf ook een beetje moed in te praten (: Logisch! Het is ook allemaal echt een beetje overwhelming als je er te lang over na gaat denken. Laten we dat maar niet meer doen, dus, hihi. (Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk). Veel liefs terug!