Hersenspinsels

Schakelen is niet mijn ding gebleken

Ten eerste natuurlijk happy new year lieve allemaal. Ik heb eerlijk gezegd geen idee wie mijn schrijfsels allemaal (nog) lezen, en met hoeveel jullie zijn, maar ik waardeer het oprecht. Zeg ik misschien niet vaak genoeg. Bij deze: luv till eternity. Op dit moment branden er twee kleine waxinelichtjes op de hoek van mijn witte bureautje. Ik kijk voor me en zie mijn half uit elkaar vallende, oude kozijn. Mijn licht ingezakte stoel kraakt wanneer ik beweeg, en mijn waterkoker heeft het na twee weekjes vakantie ook al weer goed gedaan vandaag. Ik ben weer in Leiden. En dit is hoe het voelt.

Onbestemd. Maar nee, bij nader inzien is dat niet het juiste woord. In de war? Het voelt alsof ik eigenlijk nog thuis had willen zijn. Maar toch ook weer niet. Want dit is mijn plekje, met al mijn spulletjes, met mijn eigen muziek door mijn boxje en mijn nieuwe Rituals geurkaars die mijn kamertje heerlijk laat ruiken. Hier staan mijn plantjes, die ook echt nog leven dus even een hoeraatje voor mij. Long story short: Ik vind het gewoon moeilijk om te schakelen.

Ben ik twee weken thuis geweest, dan moet ik wennen aan het feit dat ik weer alleen ben. Althans, niet echt natuurlijk, ik heb twee lieve huisgenootjes (drie, als je de poezel meerekent, en dat moet eigenlijk wel vind ik), maar ik breng toch de meeste tijd in mijn uppie door hier. Enneh, mijn grootste liefde is er niet: het bad. Het is meer een gevoel hoor, het ligt natuurlijk niet ècht aan het niet in bezit zijn van een ligbad in huis (ha ha, dat zou wel heel erg zijn). Ik voel me een beetje misplaatst. Ken je dat? Als je lang op vakantie bent geweest en je komt weer thuis? Alles lijkt een film – het is ineens niet meer zo vertrouwd als het was toen je weg ging. En dat is dan na een dag of twee (maximaal) weer verdwenen.

Misschien ligt het ook (nee, ik weet het zeker) aan het feit dat ik bijna ongesteld moet worden. Mijn hormonen spelen rond deze tijd van mijn pilstrip altijd een spelletje met me. Ik voel me een beetje ongegrond, alsof niks helemaal gaat zoals ik het wil en ik mijn hersenen ergens in bed heb laten liggen toen ik opstond. Zielige liedjes klinken extra zielig, en elk sentimenteel deeltje in mijn ‘springt aan’ zodra ik mijn dagboek open sla om even te schrijven. Dat zal ook niet echt helpen. Nee.

Gelukkig slurp ik tevreden aan mijn thee, accepteer ik dit gekke gevoel volledig, is mijn dankbaarheidsboekje voor vandaag al beschreven, ga ik straks lekker eten met mijn huisgenootje en sta ik vanavond vrolijk en behoorlijk oncharmant te hupsen op latin muziek in de sportschool. All is well, en voor ik het weet is dat onbestemde heimwee gevoel weer foetsie en verdwenen.

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (9)

  1. Het allervervelendste (in mijn opinie): als je wel weet waardoor iets komt (zoals door hormonen), maar dat vervolgens niet echt kan veranderen. Ik herken je gevoel wel een beetje, had dit vooral in mijn week vrij in de herfst toen het niet echt landelijk vakantie was maar alles bij mij wel even stilstond omdat ik geen colleges had. Dan weet ik soms ook niet helemaal waar ik moet zijn en wat moet ik doen, terwijl alles weer veel meer sense maakt als ik eenmaal in m’n normale ritme inclusief verplichtingen zit. Ik merk dat bij mijn ouders zijn ook wel meer als vakantie voelt dan in Utrecht zijn op dit moment, dat is wel een voordeel van twee ‘huizen’! Hoop dat je je draai snel weer vindt of anders iets goeds van dat misplaatste gevoel kan maken (dat lukt mij niet altijd, maar soms vind ik het ook wel fijn om ‘iets’ te voelen of me daarna weer veel meer op m’n plek te voelen en het verschil te merken). X!

    PS Wij hebben een vrij lelijke badkamer in Utrecht maar wel een bad waar ik nooit gebruik van maak, oeps.

    1. Dat is inderdaad helemaal waar.. Ik probeer dan altijd wel een lijstje af te werken; een beetje opruimen, kaarsjes aan, muziekje aan, thee zetten, etc. Maar het gekke gevoel gaat toch nooit helemaal weg! Ik moet zeggen dat ik ook wel echt wat structuur en zo nodig heb. Deze maand heb ik bijvoorbeeld maar twee (!) colleges en verder moet ik aan een grote eindopdracht werken. En gewoon 2/3 dagen werken in de week bij YB. Maar verder is het ontzettend rustig en dus super ongestructureerd. Ik word daar ook altijd een beetje kriebelig van! Maar er is altijd weer genoeg te doen uiteindelijk, zoals mijn vrijwilligerswerk wat vaker inplannen, mijn kamer eens een flinke grote opruim- en schoonmaakbeurt geven, vrienden en vriendinnen veel zien, me mentaal en qua kennis voorbereiden op mijn stage, etc. En dat iets voelen is inderdaad OOK heel erg waar; ik heb ook liever dat ik dingen voel en dat ik een beetje ups en downs in mijn leven heb, dan dat het altijd hetzelfde en ‘vlak’ is. Ofzoiets. Liefs! PS: Schan-da-lig, ga eens even heel gauw in dat bad zitten! (Hihi)

      1. Oh dat vind ik altijd zo lastig, zo weinig vaste dingen! Natuurlijk is er genoeg om te doen maar dat zijn geen ingeplande verplichtingen waar je verwacht wordt, je moet zelf initiatief nemen en dingen inplannen. Ik kan dat best, maar het is wel een veel actievere manier van je leven vormgeven waar je opeens zelf bijna volledig verantwoordelijk voor bent en dat vereist wel even wat ja eh, mentale kracht ofzo. Maar soms zijn dat ook juist de leukste tijden want hé hoe bad ass als je je tijd zelf in kan vullen en leuke dingen afwisselt met dingen die moeten :-) Gaat je lukken!

  2. Ik lees nog mee!!! Haha, en ik kan het alleen maar met je eens zijn wat betreft hormonen. Ik wéét waardoor het komt dat ik me zo misplaatst voel, maar ik kan er niks mee.

    1. Ja, irritant is dat he? Vandaag is het gelukkig al een STUK minder, hihi. Gewoon maar een beetje aan toe geven, lief voor jezelf zijn, en dan is het weer voorbij voor je het weet (#positiefblijven). En ik vind het echt leuk dat je nog mee leest, thank you <3

  3. Soms heb je ook gewoon dagen vol dipjes en die kan je het beste accepteren en lief zijn voor jezelf. Zo ook in jouw geval. Maar ik herken je gevoel op de een of andere manier wel. Knuffels en liefde de komende dagen!