Columns Hersenspinsels

Inspirerend intimiderend internet

Lauren ManckeStiekem onafscheidelijk zijn we. Ik weet niet of onze liefde van beide kanten komt, maar van mijn kant is het iniedergeval all rainbows and sunshine. Ik ben helemaal hotel de botel en kan geen dag zonder. Internet. Ik doe er dingen mee die heel belangrijk zijn, zoals mijn studie, bankieren (voor zover ik dat al zo kan noemen) en contact houden met lieve vrienden en vriendinnen. Ook de wat minder belangrijke dingen (maar wel veel betekenend voor mij) gebeuren met het internet. Bloggen, blogjes lezen, YouTube afstruinen, Instagram bekwijlen en vergeet vooral mijn grote huidige liefde Gilmore Girls (op Netflix) niet. Ik ben dus eigenlijk wel oprecht een beetje afhankelijk van internet. Het maakt me blij, maar het maakt me ook onzeker. En daar wilde ik even mijn licht over laten schijnen, eh, zeg maar.

Een paar minuten equals alles weten?

De levens van influencers jongens – het ziet er uit als een droom. Filmpjes maken lijkt me moeilijk en tijdrovend, maar echt ontzettend leuk. Jammer dat ik de guts niet heb dus. En professioneel bloggen – zo’n ‘echt’ platform? Doe mij dat maar, graag. Voor kerst of zo? Ik weet heel goed hoeveel werk erin gaat zitten, en dat het echt niet het makkelijkste leven is ever, maar toch ziet het er dus op internet uit als een grote droom. Alle foto’s hebben pastel kleurtjes, Amsterdamse grachten en vooral heel veel smiles. Als ik kijk naar mijn internetidolen (being Yara en Sanny, vooral) denk ik: Goh, smelt. Ik zou het toch wel heel leuk vinden als mijn leven er ook zo uit kan zien. Maar, eh, hoe dan precies? Want wat ik van hen zie is eigenlijk echt maar een mini snippet van de werkelijkheid, natuurlijk.

Internet inspireert en intimideert

En nee, met dit tussenkopje wil ik vooral niet insinueren -wat een duur woord jongens- dat Yara noch Sanny mij intimideren. Sterker nog: Ik word hartstikke blij van ze. Ze inspireren me – en daar houd ik echt van. Op internet is zo veel inspiratie te vinden. Zo veel waarvan ik ideeën krijg om ook dit en dat en zo en zus te doen, of ook dat leuke jurkje te kopen – en me daar dan vervolgens heel happy over voelen. Of wat dacht je van schrijfsels? Of singer songwriters waar ik de zing-en-schrijf-kriebels van krijg? Inspiratie is altijd net dat kleine schopje onder de kont dat ik nodig heb om aan de slag te gaan met datgene wat mij in the end toch het meest gelukkig maakt. Maar, even terug naar dat intimideer-deel van het internet. Ik ben soms gewoon een beetje bang dat ik nooit aan die ‘standaarden’ zal voldoen. Dat ik er toch nooit zo uit ga zien, dat ik toch nooit zulke leuke content ga maken, dat ik nooit zulke geweldige liedjes zal gaan schrijven, dat ik.. Naja, ga nog maar even door. Het intimideert me, omdat ik een onzeker miepje ben dat dus aan de ene kant geïnspireerd kan raken door all that is out there, maar ook ontmoedigd. Want: het is al gedaan, en dan waarschijnlijk tien keer beter dan wanneer ik het zou doen.

Dus, heeft dit nog een clou?

Nou, niet echt eigenlijk. Ik wilde gewoon graag even rammelen over wat internet voor mij is, en wat het met me doet. Gelukkig maakt het me echt 95% of the time heel blij. En ik heb het ook eigenlijk best een beetje nodig. Ik bedoel: waar ben ik zonder Spotify, podcasts, Instagram, bloggen, YouTube, Netflix en ga nog maar even door. (Oh wacht, dit is vrij cruciaal ook: 9292!) Ik merk gewoon dat ik soms zo snel in de awe-modus schiet. Iedereen op internet is ook ‘gewoon maar mens’ – al kunnen de meesten van hen iets wel echt heel goed, en werken de meesten daar ook echt rete hard aan. Of ze zijn gewoon ontzettend knap, dat kan ook. En ja, dat kan soms intimiderend zijn. Ik probeer het nu maar gewoon als inspirerende motivatie te zien. En mocht dat onzekere piepstemmetje de kop opsteken, dan druk ik gewoon op het kruisje rechts bovenin, of verbreek de connectie. Toedeloe!

Liefs, Stel.

 Beeld: Lauren Mancke via Unsplash

Leave a Comment

Comments (7)

  1. Wat een mooi stukje tekst. Soms klaagt mijn vriendje wel eens dat ik te vaak bezig ben met mijn smartphone. Maar ja, ik ben inderdaad een beetje afhankelijk van het internet. Eigenlijk heb ik amper vrienden in real life. De meeste ken ik via twitter dus hoe kan ik anders contact houden? Zijn vrienden wonen op een kwartiertje rijden… Nuja, ik doe lekker verder met mijn online leventje en geniet op regelmatige basis van het offline leven (lezen, post versturen, serietje kijken).
    Lieve Stella, dank je voor je blogje en weet dat je niet alleen bent.

    1. Dankjewel! Ja, same here. Ik probeer hem daarom in sociale situaties maar gewoon echt even weg te leggen. Ik snap wat je bedoelt! Ik heb ook best veel blogvriendinnetjes, maar ik spreek hen tegenwoordig niet super veel omdat ik zo druk ben dat het er niet altijd van komt. Het is wel heel leuk en ook echt aan te raden eens in real life met internetvrienden af te spreken. En jep, ik ken het. Mijn vriend heeft ook al zijn vrienden dichtbij. De mijne wonen overal en nergens in het land (of zelfs daarbuiten) vanwege studies en op kamers etc. Maaaaar, gelukkig is er dan dus Whatsapp en Skype en zo (: Veel liefs!

  2. Oef ja, zoveel inspirerende mensen op het internet die je ook kunnen intimideren. Ik heb er soms zo erg last van. Maar ik probeer het ook allemaal positief te bekijken hoor :) scheelt gedoe enzo