Hersenspinsels

Hup, op je kont en niks doen jij

Van die leuke, kleine watervalletjes kletteren het felblauwe zwembad in. Helaas wordt het geluid veelal overstemd door gillende kinderen, maar ergens is het juist ook fijn dat al die kleine kiddo’s het zo naar hun zin hebben. Ik lees dus maar weer rustig verder. Rond een uur of vier ’s middags wordt happy hour aangekondigd en zorgt de live muziek voor een feestelijke sfeer. En daar lig ik dan: op mijn strandbedje, met in mijn ene hand een boek en in de andere hand een margarita. Hmmmmm, vakantie. In mijn gedachten speelt bovenstaand filmpje zich al dagen af. Ik weet al dat het zo zal zijn, omdat ik de plek die ik beschrijf al heel wat keren geweest ben. Het voelt als thuiskomen. Elk hoekje en gaatje heeft een verhaal, alles ruikt naar herkenning en zelfs het gevoel van de koele airco op mijn huid als ik het appartementje binnenstap is iets wat ik uit duizenden herken.

Op vakantie gaan – ik vind het heerlijk. Ik houd ervan om mijn koffer in te pakken (georganiseerde miep die ik ben) en om dagen van tevoren al uit te vogelen wat ik allemaal mee ga nemen. Ik mag dan misschien niet ’s werelds grootste fan zijn van de manier van transportatie (alhoewel ik laatst dus echt mijn vliegangst grotendeels overwonnen heb), maar na de vlucht aankomen op zo’n prachtige bestemming is alles behalve vervelend. Wat wel vervelend is, is een bepaalde eigenschap van mij. Tsja, kan je het je voorstellen; Stella en een slechte eigenschap?! (Grapje natuurlijk). The thing is, en ik ben vast niet de enige, ik kan me zo moeilijk ontspannen. Ik ben ’s werelds grootste ramp in ‘niks doen’.

Ik ontspan van opruimen, organiseren, schoonmaken, leuke gesprekken voeren, creatief bezig zijn, een hele pamper routine uitvoeren of een lange (strand)wandeling maken. Ik word júist zenuwachtig van op een strandbedje liggen en de hele dag geen hol uitvoeren. Krijg daar echt de kriebels van. Dus, wat doet mevrouw? Ze neemt haar hele hebben en houden mee. Knutselspullen, bullet journal, laptop (want ik werk ook gewoon door in de vakantie jongens), gitaar, het ene notitieboek na het andere (met elk zijn eigen doel, uiteraard) en tig interessante boeken. O ja, en wat dachten jullie van mijn sportkleren? Want er is daar een gym, er is een strand (strandwandelingen jaaaaaa), er is een appartement waar ik dus yoga in kan doen, er is een zee waar ik baantjes in kan zwemmen..

Als ik dit zo schrijf, realiseer ik me dat ik altijd maar zo veel blijf moeten. Blijf willen. Als ik straks op vakantie mijn gitaar niet heb aangeraakt, ben ik waarschijnlijk weer teleurgesteld. Want hé, ik zou toch met al die zeeën van tijd allemaal liedjes schrijven en mijn gitaarskills verbeteren? En god, die sportschoenen – zoveel ruimte in je koffer en je bent maar 1 keer naar die gym geweest. Vakantie; het is en blijft een leercurve.

Dus hup Stel, leer het maar eens: op je kont en niks doen jij! 

Leave a Comment

Comments (2)

  1. Leuk geschreven en ook heel herkenbaar! Ik blijf mijzelf ook maar dingen opleggen die ik moet doen, zelfs op vakantie. Al lukt het mij steeds beter om eenmaal op vakantie gewoon ‘niets’ anders te doen dan vooral ontspannen.

  2. Ik herken mezelf hier echt zo erg in, haha. Ik blijf mijn dagen maar vol plannen, maar van echt even lekker neerploffen is geen sprake. Misschien wordt het eens tijd om dit te leren, hoe houd je vakantie!