Hersenspinsels

Denk, denk, denk

Dit is, als het goed is, pas het eerste blogje dat ik in 2019 plaats. Hallo, nog een heel ontzettend verlaat gelukkig nieuw jaar. Mijn nieuwe jaar begon een beetje maf. Waar ik in 2018 echt een duidelijk doel voor ogen had, voel ik me in dit nieuwe jaar een beetje een ongeleid projectiel. Ik ben me ervan bewust dat tijd ten eerste maar gewoon een bedenksel is, en dat 2019 net zo goed nog 2018 had kunnen zijn. Toch heeft er een bepaalde shift plaatsgevonden in mijn niet-meer-krullenbol (als je mijn schrijfsels al langer volgt, dan weet je waar dit op slaat) en daar ben ik niet bepaald content mee. Uiteraard wilde ik daar al meteen een stukje over neerpennen, maar door de RSS-problemen die mijn blogje heeft (gehad, hoop ik) heb ik niet heel veel zin meer om de dingen dan ook daadwerkelijk te plaatsen. I mean: stiekem wil ik ook wel graag dat iets getypt’s ook wel gelezen wordt. En als mijn RSS het niet doet, en Bloglovin’ dus ook niet, dan weten heel veel van jullie helemaal niet dat ik überhaupt weer iets geschreven heb. Toch bleef het kriebelen en kan ik het bij deze niet laten.

Het lijkt ‘gewoon’ even niet zo te flowen allemaal. Waar ik mijn hele leven heb geweten wat er komend jaar te doen stond, is alles nu een groot vraagteken. Dat creëert onrust voor deze miep. Ik weet graag waar ik aan toe ben, en dat is nu to-taal niet het geval. Het enige wat ik weet, is dat alles onduidelijk is. Eigenlijk. Waar ga ik wonen als ik strakjes toe ben aan een eigen plekje? Is dat echt in een andere stad? En hoe ga ik daar dan mensen ontmoeten? En, kan ik het eigenlijk wel betalen allemaal, in mijn uppie? En hoe lang blijf ik eigenlijk nog in mijn uppie? Ga ik iemand ontmoeten dit jaar? En, vind diegene mij dan wel leuk met hoe ik er nu bij loop? Ben ik eigenlijk wel tevreden met mezelf en mijn uiterlijk? Doet dat er eigenlijk iets toe? Wat wil ik gaan doen als ik straks ben afgestudeerd? Zijn er wel leuke banen te vinden die bij mij passen? En, ben ik dan wel goed en leuk genoeg om aangenomen te worden? Wil ik niet eigenlijk toch wel graag reizen, en zo ja, waar dan heen? Durf ik dat wel in mijn eentje? Kan ik dat financieel wel regelen allemaal, of kan ik die centjes beter in mijn zak houden zodat ik straks ook nog een eigen plekje in kan richten? Of is dat zonde en moet ik het er juist van nemen nu ‘het nog kan’?

Neem gerust van me aan dat ik hier nog uren mee door kan gaan, dit gepeins. Ik vind het echt ontzettend vervelend om zo te denken. Want, ergens wil ik geloven dat het allemaal komt zoals het komt – dat het wel los gaat lopen, ik mijn draai wel ga vinden. Zoals ‘iedereen’. Ik ben alleen niet zo’n stilzitter. Helemaal niet, eigenlijk. Toch wil ik graag leren om geduld te hebben – om te vertrouwen op ‘het leven’. Ik ben begonnen met het lezen van een boek dat ik van een vriendinnetje voor mijn verjaardag kreeg: “The Universe Has Your Back”. Dat komt pre-cies op het juiste moment en ik voel me dan ook met elke regel die ik lees beter. Zolang ik accepteer hoe het leven nu is, niet teveel in the future leef, zorg dat alles wat ik nú doe me nú gelukkig maakt, goed voor mezelf zorg en het leven zie door een bril die ‘liefde’ heet, dan komt alles goed. It just takes time, people. Net zoals het licht dat afkomstig is van de sterren er eeuwen over doet om op ons netvlies te belanden. Maar, dat maakt het juist zo bijzonder en mooi <3. The best things in life are worth waiting for!

Wat doen jullie als jullie het ‘even niet weten’? Liefs, Stel. 

(Bron beeld)

Leave a Comment

Comments (10)

  1. Ah, die eeuwige twijfels, heel herkenbaar! Ik had dat, zeker in die periode van mijn leven, ook wel flink. Wat reizen betreft: zou ik wel even doen. Je hebt als je aan het werk gaat niet zo snel meer de mogelijkheid om even wat tijd voor jezelf te nemen. Vaak zijn je vakantiedagen toch gelimiteerd tot 20-25 per jaar. Gelukkig heb ik via ATV-uren 7 weken, hoera! Maar ik ben dan weer niet zo’n reiziger. Wat wonen betreft: volg echt je hart. Waar voel je je het fijnst? O, en wat werk betreft trouwens hetzelfde. Zorg dat het qua gevoel goed zit. Succes en liefs!

    1. Thanks, lief dat je meedenkt. Ik ga zeker over dat reizen nadenken (: Ik ga zeker mijn hart volgen. Ik merk dat ik ook nu nog heel erg in mijn hoofd zit, maar dit soort keuzes zijn inderdaad ook heel erg hart-achtig. Dankjewel voor je lieve reactie!

  2. Dit is zo herkenbaar! In het laatste jaar van mijn studie had ik ook last van constant gepieker. Ik zou je inderdaad ook aanraden om te gaan reizen, als je die drang voelt. Ik heb het uiteindelijk niet gedaan (ik ging toch maar veilig voor een baan en samenwonen), en vind dat soms best wel jammer. Veel succes dit jaar en weet dat deze piekerfase ook weer verdwijnt.

    1. Echt he? Ik dacht al dat ik niet de enige was! (: Dankjewel voor je tip, ik neem dat zeker ter harte! En natuurlijk bedankt voor je lieve en open reactie! Liefs!

  3. Heel herkenbaar! Ik ben dan al een tikje verder in het leven (qua leeftijd dan), toch worstel ik nog dagelijks met deze hersenspinsels. De omgeving wil dat je dit of dat gaat doen, de ander zegt het nog anders en opeens weet je het dan echt niet meer. En dan plots gebeurt er iets en valt je plan ofwel helemaal in het water ofwel in duizend en één stukjes die je amper aan elkaar kunt lijmen. Ik weet zeker dat ik ooit ook uit deze situatie kom, maar sommige dagen weet ik even niet meer waar in waar uit en ratel ik in mijn hoofd zoals jij hier nu omschrijft. Het komt wel goed (en zeker met jou!)

    1. Wat vervelend dat jij er nu ook nog zo mee worstelt. Lastig is het hè? Aan de ene kant is het een ontzettende luxe dat er voor ons zoveel mogelijk is, terwijl het aan de andere kant ook verwarrend kan werken juist! En dan ga je bij ‘de buren’ kijken en die vinden dan weer dat je inderdaad X of Y zou moeten doen, maar iedereen is anders en misschien past dat dan helemaal niet bij jou! Ik weet zeker dat het met jou ook goed gaat komen. Dankjewel voor je lieve reactie!

  4. Als ik met zo’n muizenissen zit, dan probeer ik mezelf ook altijd terug te brengen naar dit moment. Wat heb ik NU nodig om blij(er) te worden? Je kan wel piekeren over de toekomst maar we hebben echt geen flauw benul van wat er precies gaat gebeuren. Ik probeer nu ook meer op mijn buikgevoel te vertrouwen. Voelt het goed? Doen! Voelt het niet goed? Oké, niet dan. En eigenlijk maken we het vaak allemaal veel moeilijker dan het eigenlijk is. Ik probeer altijd maar te denken dat als ik nu de dingen doe die goed voelen, ik daar nooit spijt van kan hebben omdat het de dingen zijn die ik nu nodig heb. De dingen waar je nu over zit te piekeren, doen er waarschijnlijk over 10 jaar niet meer toe :)

  5. Die vragen, ik snap je! Het is aan de ene kant heel goed om over na te denken en tegelijkertijd kun je er inderdaad niet echt antwoord op geven omdat je niet alles zelf in de hand hebt. Ik vind het eerlijk gezegd ook best vaak een lekker idee dat ik nog minstens twee (tweeënhalf eigenlijk) jaar studeer en dat 2019-2020 ook al vaststaat, zodat ik nog niet even over ‘het grote daarna’ / de toekomst hoef na te denken. Aan de andere kant zie ik bij veel mensen om me heen dat het eigenlijk ook best natuurlijk gaat, dat ze gewoon de toekomst inrollen. Misschien ook goed om te bedenken dat je nu al op een punt bent waarover je drie jaar geleden dezelfde vragen stelde, en dat dat tot dusver ook best goed is gekomen! Maar het belangrijkste is denk ik dat je vertrouwen kan hebben en los kan laten, dat wens ik je toe :)