Hersenspinsels

Als de basis wegvalt

Laatst las ik een heel mooi artikel van Dina over het feit dat geluk in aandacht voor kleine dingen kan zitten. Daar ben ik het helemaal mee eens. Daar heb ik de focus de afgelopen maanden ook altijd op gelegd. Mede dankzij mijn Glimlachmomentjes -artikelen waarbij (?) ik dankbaarheidslijstjes maak- en alles om me heen wat alleen maar naar ‘beter’ veranderde, zag ik het geluk in de kleine dingen. Het zonnetje, verse bloemen, kroelen met Puck en dat soort dingen. Maar, sinds een tijdje is er groot deel van mijn ‘basisgeluk’ weggeslagen. Al die kleine dingetjes lijken plots overspoeld te worden. Ik heb een bril vol verdriet op mijn snufferd en zie soms de kleine dingetjes gewoon niet meer.

Schermafbeelding 2015-04-07 om 16.15.44

(Bron)

Het begint bij de basis

Voor mij is de basis van geluk het feit dat de mensen om je heen, en jijzelf, gezond zijn. Dat je liefde met hen kan delen, leuke dingen kunt doen. Dat je je geen zorgen hoeft te maken om ‘de basis’ dus. Liefde, gezondheid en het hebben van een thuis. Dat is de basis. Natuurlijk is je baan, studie en sociale leven ook iets waar je veel geluk uit haalt, en waar je ook weer veel verdriet en stress van kunt krijgen als het juist niet loopt zoals je graag zou willen.

Als iets uit die basis wegvalt

Dan stort je wereld eigenlijk ‘even’ in. Als je een (ge)liefde kwijtraakt, of echt verliest. Wanneer je hoort dat je (ernstig) ziek bent, of iemand in je omgeving waar je veel om geeft. Als je ineens geen veilige plek meer hebt om naar terug te keren, geen dak boven je hoofd. Als die dingen, of één van die dingen eigenlijk alleen al, wegvallen.. Wat dan? Kan je dan nog steeds geluk halen uit kleine dingen, of hebben die kleine dekseltjes dan geen potje om op te passen? -als je begrijpt wat ik bedoel-.

Verleg je focus

Ik ben ervan overtuigd dat je in het beginstadium van het verdriet -en dat duurt zeker niet bij iedereen even lang of kort- gewoon niet in staat bent om je compleet te richten op die kleine dingen. Het gevoel van verlies, verdriet, onrust, wanhoop etc. is gewoon te groot. Ik denk echt dat onze hersenen dat niet kunnen! Als het verdriet langzaam slijt, komen er steeds meer momenten waarop je denkt; “Oh, fijn”, of “Hey, ik heb eventjes echt het gevoel dat ik mezelf ben zonder aan dit of dat of die of die te denken”. Als je de focus legt op DIE momenten, en al die kleine dingetjes, in plaats van het constante verdriet, dan voedt je juist die dingen die het beter maken. Als je de nadruk legt op het verdriet, en je ogen niet eens probeert te openen om die mooie dingen te zien, dan voedt je de verkeerde dingen met negatieve energie. Niet slim. Maar hé, even je focus verleggen. Makkelijker gezegd dan gedaan (dooddoener, maar waar!).

De enige oplossing is tijd

Ik zie nu steeds meer in dat er gewoon geen oplossing is voor verdriet om ‘de basis’. Je kunt sommige dingen niet terugdraaien, je hebt ze simpelweg niet in de hand. Maar tijd verstrijkt, het verdriet wordt minder. Het verdwijnt misschien nooit helemaal, maar die kleine dingetjes die je gelukkig maken passen er weer tussen. Ze horen er weer bij. Er is weer plek voor. En ik denk ook dat je die kleine dingen dan juist nog meer kunt waarderen en er nog gelukkiger van kan worden dan voorheen, omdat je je juist op die momenten realiseert dat je je -eindelijk- weer wat beter voelt.

Nou, therapeute Stella heeft gesproken. Ik snap er zelf ook weinig van, en misschien zit ik er wel helemaal naast. Of misschien vertel ik iets wat al drie triljoen keer gezegd is. Toch is het misschien ook juist voor mezelf wel goed. Dus naja, hoop dat jullie er ook wat van mee krijgen.

Lieve knuffels!

Leave a Comment

Comments (12)

  1. Ik denk dat het wel zo werkt als je zegt en zoals het spreekwoord ook zegt: ‘tijd heelt alle wonden.’ Ik denk niet zozeer ‘alle’ als in helemaal, maar ik denk wel dat de tijd heelt. Je leert dingen accepteren en ermee omgaan. Als je bijvoorbeeld iemand verliest (of dat nu een liefde/relatie is die uitgaat/weggaat of echt iemand die overlijdt) dan heelt dat misschien nooit meer helemaal, maar gedeeltelijk wel en je leert hoe je moet dealen met zoiets.

    Knap hoe je dit onder woorden brengt, juist omdat je er zelf nog middenin zit. ‘Van een afstand’ is het veel makkelijker schrijven en tips geven, dit is veel echter en kwetsbaar, mooi!

  2. Toch apart, het lijkt net of wij steeds een beetje dezelfde dingen meemaken op hetzelfde moment ;) Hoe dan, erg herkenbaar, kwestie van ‘uitzitten’. En extra knuffelen met de kat.

    1. Echt? Jeetje.. Het is ‘piep’ hè? Inderdaad, uitzitten terwijl je probeert er het beste van te maken. Door inderdaad dingen te doen als extra knuffelen met de kat. Wij komen er wel! <3

  3. Wat mooi geschreven, en heel dapper hoe je hier over schrijft. Ik bewonder je positiviteit en vertrouwen in de toekomst écht, deze periode is volgens mij mega moeilijk voor je, als ik het zo lees, maar je gaat er echt goed mee om vind ik. Je mag je daar ook echt wel bewust van zijn en je sterk voelen, want dat ben je!<3

    1. Dankjewel, wat een lieve complimenten allemaal. Het is inderdaad echt moeilijk, maar ik kom hier -net als iedereen die zoiets meemaakt, en dat zijn er nogal veel- echt weer doorheen & het komt allemaal weer goed. Hoop ik. Heel lief, echt. Dankjewel! <3