Mind and soul

Het dan ook weer eens een keertje niet doen

Daniel WellingtonWeten jullie nog dat ik jullie vertelde dat ik echt ‘goed bezig was’? Ik mocht best wel trots op mezelf zijn, vond ik. Want hé: naar Oxford in mijn up, al dat vliegen, een nieuw baantje, bij een vereniging gaan, en het rijtje is nog wel wat langer. En dat allemaal binnen een tijdspanne van, euh, drie maanden? Jup. Dit ei kookte hard – zoals Fem zo leuk omschreef. Maar, kan een ei ook een keer even wat minder hard koken? Dit ei niet. Dit ei voelt zich dan vrij snel uit het (sociale) veld geslagen. Een opgever, die de drang voelt om de handdoek maar weer in de ring te gooien. Dit was gisterenavond het geval. Een avondje bij de vereniging waarbij ik een keertje met mijn armen losjes over elkaar stond om mezelf te verstoppen en totaal niet de behoefte voelde om mijn mond open te trekken. Ik wilde gewoon naar huis. Opkrullen in mijn bed en de liefde van mijn comfortzone zoeken. Zeg maar. En dat deed ik. Om me er vervolgens ontzettend stom over te voelen.

Extraverte introvert?

Laatst luisterde ik naar een podcast over introverten in een extraverte wereld. En toen kwam ik erachter dat ik een soort ambivent ben -met dank aan Suuk, die me vertelde dat dit de benaming is voor iemand die er tussen in zit-. Ik vind het gezelschap van mensen bijvoorbeeld ontzettend leuk, en laadt daar ook echt een soort van van op. Ik haal altijd heel veel positieve energie uit leuke, diepe gesprekken met inspirerende mensen waarbij ik me op mijn gemak voel. En in die zin staan twee heel belangrijke dingen: leuke, diepe gesprekken en me op mijn gemak voelen. Ik ben bijvoorbeeld best wel slecht in small talk – wat je natuurlijk hebt als je mensen net leert kennen. En het op mijn gemak voelen is heel belangrijk. Ik voel me dat gelukkig wel snel, vaak, maar in zo’n grote groep nieuwe mensen waarbij ik er gewoon ZO graag bij wil horen is dat altijd een wat ander verhaal.

Je stom voelen als je iets niet doet

Ik weet niet zo goed of dit nou the fear of missing out is – ben ik bang dat ik de hele ‘studentenvereniging’ ervaring ga missen? Nee. Maar, ik ben eraan begonnen omdat ik me vaak alleen voelde vorig jaar, en graag wat meer sociale dingen wilde doen. Plus: nieuwe mensen leren kennen vind ik altijd heel leuk! Eniewees: ik ben eraan begonnen, dus wil ik er ook het beste van maken. En er het beste van maken is niet echt aligned met naar huis gaan omdat je niet zo in een sociale, kletserige bui bent, je bang bent dat heel de wereld daar je stom/suf/saai/etc vindt en je je comfortzone mist. Tsja. En dan voel je je een sufkonijn, want hé even volhouden he? Aan de andere kant dacht ik: Het moet wel leuk blijven. Ik doe dit volledig voor mijn eigen happiness, en als dat even niet komt op zo’n avond dan is dat maar even zo. Het is niet zo dat het nu voor altijd verprutst is en het nooit meer leuk gaat zijn. (Daar moet ik mezelf altijd even aan herinneren).

En jullie?

Hoe gaan jullie met dit soort dingen om? Daar ben ik stiekem best wel benieuwd naar. En hebben jullie wel eens nagedacht over introversion of extroversion, en wat jij dan misschien bent? Of naja, bent; waar je de meeste eigenschappen van hebt. Ofzoiets. Ik merk dus aan mezelf dat ik slecht echt alleen kan zijn, maar dat komt dan vooral omdat ik me snel verveel. En als ik me verveel word ik sip en als ik sip word ga ik emotie-eten, en emotie-eten heeft nooit iemand gelukkiger gemaakt geloof ik. Dus nee: ik houd van met mensen zijn, maar ook van alleen zijn, maar niet van me vervelen. Wat ben ik toch een ei, haha.

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (8)

  1. Het moet inderdaad natuurlijk wel leuk blijven, en het geeft helemaal niet als je een avondje eventjes overslaat toch?! Bedoel je bent de laatste tijd super goed bezig met nieuwe dingen wat allemaal best wel spannend is en dan onbewust toch best veel energie kost, logisch dat je dan na een dag vol school of drukte even behoefte hebt aan een veilig rustig plekje.. Niks om je stom over te voelen, kijk hoeveel ‘angsten’ je afgelopen tijd overwonnen hebt.. wees juist trots op jezelf en gun jezelf af en toe even zo’n avondje in je comfortzone :)

    dikke kussss

  2. Ik heb dit ook, hoor! Ik word altijd bestempeld als extravert omdat ik sociaal ben, maar er is een reden dat ik vijf dagen in de week thuis werk. Ik merkte vorig jaar dat ik echt doodmoe thuis kwam als ik een hele dag onder de mensen was geweest op mijn werk. Ik kon dan ’s avonds echt niets meer. Nu ik hele dagen alleen ben (OK, met de hondjes dan), gaat het veel beter en heb ik ’s avonds de energie om vrienden op te zoeken.
    Ik denk dat als je een sociaal mens bent, mensen je meteen bestempelen als ‘extravert’, terwijl je niet per se 100% extravert hoeft te zijn :-) Gewoon doen waar jij je goed bij voelt!

  3. Ahh herkenbaar! Toen ik bij een studentenvereniging ging, wilde ik eerst ook echt alles doen en niks missen. Pas na twee jaar dacht ik, hé, eigenlijk kunnen ze het ook best een keertje zonder mij :-)

  4. Jeetje, weer een héél herkenbaar stukje hoor! Maar hé, voel je niet schuldig over het weggaan: als je je daar niet op je gemak voelde, had het helemaal geen zin om te blijven. Af en toe moet je gewoon luisteren naar jezelf en zorg dragen voor jezelf! <3

  5. Dit is precies wat ik nu ook probeer te overleven. Ieder begin van een academiejaar voel ik de ‘verplichting’ om nieuwe mensen te leren kennen en hopelijk vrienden te maken. Ik vind echter dat zoiets niet te pushen valt, het moet wel klikken, toch? Anderzijds voel ik me heel snel alleen. Ik kan goed alleen zijn wanneer ik alleen ben, niet wanneer ik alleen ben in een groep. Dat voelt (en leest, sorry) vreemd. Ik begrijp je in ieder geval maar al te goed. Ik ben net zo: op het moment zelf wil ik niets liever dan naar huis gaan en eenmaal thuis neemt de “wat als”-stem in mijn hoofd het over. 2 eieren dat we zijn! Liefs X

  6. Ohh dit heb ik dus echt exact hetzelfde haha! Me stom voelen als je iets niet doet, maar toch wel graag alleen zijn en oja fijne mensen om me heen is ook wel leuk.. Soms weet ik het ook allemaal niet meer, maar ja, let’s move on ;)

  7. Haha ik ben dus ook een ambivent. Ik had wel eens gesprekken met mensen die vroegen of ik intro- of extravert was en ik wisselde dan heel de tijd in wat ik vond. Ik ben in groepen vaak best wel aanwezig en geniet ervan om met mensen om mij heen te zijn, maar kan dit niet een hele week. Ik geniet er bijvoorbeeld ook van om in mijn eentje op de bank te zitten met een dekentje, theetje en bijvoorbeeld de flow te lezen. Of thuis lekker bakken vind ik ook heerlijk. Ik probeer vooral een goede verdeling te vinden van 50/50, maar vooral naar mijn gevoel luisteren waar ik op dat moment zin in heb.

  8. Het bleef maar in mijn hoofd zitten. Gisteravond heb ik het zowaar in mijn herinneringen lijstje gezet zodat ik het niet weer zou vergeten :) Jouw verhaal over introvert en extravert is zo herkenbaar! Precies deze gedachte had ik een tijdje geleden ook. Want hoe kun je nou introvert zijn als je ook van mensen houdt en diepe gesprekken. Nou, dat blijkt dus helemaal bij het introvert plaatje te horen :) Voorkeur voor écht contact, diepe gesprekken, elkaar inspireren en niet het oppervlakkige – pardon my french – geneuzel is dus hélemaal introvert. Weet je dat ook weer :)