Mind and soul

Dit is wat ik leer van single zijn

Ik was net zeventien toen ik mijn eerste ‘echte’ relatie kreeg. Dolverliefd was ik op mijn toenmalige vriendje. We zijn uiteindelijk bijna drie jaar samen geweest en toen het uit ging (wat ik als het ware uitgebreid heb vastgelegd op mijn blog toen Mondetmoi zich nog op Blogger bevond) was ik oprecht heart broken. Ik denk dat mijn hart letterlijk brak, eigenlijk. Het was dramatisch; de eerste weken kon ik amper eten, voelde ik me constant lamlendig en dacht ik dat ik al mijn tranen op had gehuild. Al vrij snel daarna leerde ik mijn tweede vriend kennen. Hij begreep dat ik nog met mijn hoofd bij lover nummer één zat en we deden alles heel rustig aan. Uiteindelijk ben ik met hem ook bijna twee en een half jaar samen geweest. Sinds afgelopen december ben ik officieel single, en dat voor het eerst sinds mijn 17e eigenlijk. Althans, ik was toen voor het eerst in een lange tijd echt alleen – had even geen potentional lover in mijn leven en vond dat, eerlijk, doodeng. Want alleen zijn en jezelf gelukkig maken, hoe doet men dat?!

Ik wist al langer dat mijn laatste relatie niet helemaal meer werkte zoals wij het allebei graag wilden. We hebben de laatste maanden toen ook echt geprobeerd om het anders aan te pakken, maar uiteindelijk bleek ‘er een punt achter zetten’ echt het beste. Maar, ik heb er lang over gedaan om hem echt los te durven laten. Waarom? Angst. Angst om alleen te zijn. Niet naast iemand te kunnen kruipen als je verdrietig bent, of juist heel blij. Niet meer elk weekend er vanuit kunnen gaan dat je iemand hebt die leuke dingen met je wil doen. Niet meer iemand hebben die je echt altijd op kunt bellen (dacht ik toen, want diegene heb ik wel – ook zonder vriend!) of die je een goedemorgen of welterusten berichtje kunt sturen. Ik zag eigenlijk alleen maar nadelen en was echt bang dat ik zou baden in eenzaamheid. Maar eh, niks is minder waar!

Sinds dat moment in december, dat we er echt een punt achter zetten, ben ik zowel bewust als onbewust aan de slag gegaan met mezelf en mijn ‘eigen leven’. Uiteindelijk ging het eigenlijk allemaal vanzelf, maar ik heb wel keuzes gemaakt. Bijvoorbeeld dat ik niet bij de pakken neer wilde gaan zitten en bepaalde angsten wilde gaan overwinnen. Zo ben ik begin 2018 vaker alleen in de auto gestapt om stukjes te rijden, heb ik afgelopen maanden (ik gooi jullie er dood mee, maar ben echt trots) mijn vliegangst overwonnen, heb ik me echt vol op mijn stage gestort en die met de hoogst mogelijke waardering van de VU en een aangeboden (bij)baan afgesloten en zijn er meer dingen gebeurd in mijn leven waarvan ik denk “Nehhhh dat hoeft niet echt online”. Oh, en als kers op de taart natuurlijk mijn soloweekje naar Berlijn.

Toegegeven: ik ben een hopeloze romanticus en hoop ooit weer iemand tegen het lijf te lopen waar ik tot over mijn oren verliefd op word. En hij op mij, natuurlijk, anders wordt het zo’n pijnlijke bende. Maar het afgelopen drie kwart jaar is zo goed voor mij geweest al. Ik ben echt vriendjes met mezelf geworden; kan echt genieten van mijn eigen aanwezigheid. Zeg maar. Ik trek geheel mijn eigen plan en hoef met (bijna) niemand rekening te houden. Ik overwin mijn angsten alleen, waardoor ik elke keer echt een flinke dosis zelfvertrouwen erbij krijg. Het is niet dat ik nu nooit meer onzeker of bang ben natuurlijk, maar ik weet dat ik mijn eigen boontjes kan doppen, mijn eigen hachje kan redden, etc. Ik ben oprecht happy in mijn uppie. Nu nog leren hoe ik ook echt tevreden over mijn uiterlijk kan zijn zonder externe validatie van het mannelijk geslacht en dan heb ik voor mijn doen echt ALLES uit het single leven gehaald. I’m proud.

Liefs, Stel.

PS: Dit is natuurlijk to-taal geen sneer naar mensen die wel al heel lang happy in een relatie zitten. Ik weet namelijk uit ervaring dat je daarin ook ont-zet-tend kan groeien en heel veel kunt leren en ontdekken en overwinnen etc. Niemand heeft ‘een relatie’ en/of ‘een tijdje single‘ per se nodig. Het leven loopt gewoon zoals het loopt en daar kun je maar to an extent controle over uitoefenen. Ik zou nooit kiezen voor een periode single als ik gelukkig was in een relatie. Dat wilde ik nog even zeggen. 

Leave a Comment

Comments (8)

  1. Dit zijn ook dingen die ik geleerd heb, maar dan net tijdens mijn relatie :) Heel in het begin van mijn relatie dacht ik altijd dat ik echt absoluut niet zonder hem zou kunnen. Dat het misschien ooit uit zou gaan, ik kreeg er spontaan tranen van in mijn ogen. Vooral dan omdat ik hem echt als een stuk van mij zag. Ik heb net door mijn relatie geleerd dat ik prima mijn eigen boontjes kan doppen, dat ik een leuk mens ben, dat ik echt wel mag opkomen voor wat ik belangrijk vind, ook al is dat niet wat hij belangrijk vindt, wat mijn grenzen zijn, … Dat soort dingen. Het zou verschrikkelijk zijn als het ooit gedaan zou raken, maar ik zou me uiteindelijk wel redden. Dat klinkt misschien wel wat raar, nu ik er zo over nadenk want ik hoop natuurlijk dat wij forever together blijven maar zoals je zegt, het leven loopt zoals het loopt. Ik ben héél gelukkig dat ik iemand als hem in mijn leven heb (nu toch wel al 8 jaar). Ik vind het ook wel belangrijk om daar samen bij stil te staan.
    Ik vind dit een heel mooi artikel Stel! Mooi dat je net door het einde van je relatie wel aan jezelf ging werken, al dan niet bewust. Want dat neem je sowieso mee in je toekomstige relatie. Dat je weet wie je bent en wat je kunt, is echt veel waard! Ik heb bewondering voor je en de manier waarop je er mee om gaat!

  2. Ik ben oprecht blij voor je dat je dit hebt mogen leren, want het is zo belangrijk! Ook juist in een relatie lijkt het me heel gezond dat je zeker weet dat je samen bent met de ander omdat je hem/haar zo leuk vindt en niet omdat je iemand nodig hebt (want dat heb je dus niet).

  3. Ik denk dat het juist heel goed is om een tijdje single te zijn. Juist dan leer je (omdat je wel moet) alleen te zijn en te genieten van je eigen gezelschap. Voor Tommy ben ik 6 jaar single geweest en in die periode ook zeker gegroeid als persoon, gelukkig ging dit groeien en ontwikkelen ook gewoon verder met Tommy, maar als single was ik ook happy en gelukkig met mijzelf. Absoluut waardevol :)

  4. Zo, amen! Voor mij is het ook heel goed om een tijdje single te zijn, maar echt niet omdat ik anti-relatie ben, zoals je onderaan al zo mooi schreef. Ik denk gewoon dat ik niet zo goed was in het in een relatie zitten, althans niet zo goed dat ik mezelf echt kon leren kennen en groeien én in een relatie zitten. Ik heb nu ook de deal met mezelf gemaakt om zeker een jaar alleen te zijn, omdat ik er zoveel waardevolle dingen van leer. En echt super hoe jij ermee omgaat!

  5. Ik heb bijna mijn hele volwassen leven een relatie gehad. Pas toen ik 29 was en er een einde aan de relatie die ik toen had kwam, moest ik alleen zijn. Doodeng vond ik het, maar ik ben zooo blij dat het is gebeurd. Ik heb mijn eigen appartementje gehad, ik heb alleen gegeten, gereconnect en gedisconnect met vrienden. En ik heb mezelf leren kennen. Nu weet ik dat ik alleen kan zijn als dat zou gebeuren. En dat is voor mij enorm waardevol! Ik heb nu alweer ruim drie jaar een relatie en hoop dat het nooit eindigt, maar mocht het toch een keertje gebeuren, dan weet ik dat ik de wereld ook alleen aankan!

  6. Wat een mooie lessen die je geleerd hebt! Mijn pad voelt wel een beetje hetzelfde, precies waar we het samen over hadden in Berlijn. We got this!

  7. Oke ik moet natuurlijk nog even een bericht achterlaten: YOU GO GIRL!!! Echt, ik ben zo blij voor je! Ik weet (zoals je weet) hoe het voelt om in dat zwarte gat te vallen maar ik kwam er na een tijdje ook achter dat het me zó goed deed. Inmiddels ben ik weer happy in love maar ik had mijn tijd alleen ook echt niet willen en moeten missen. Dat had ik voor mijn ontwikkeling echt wel nodig!

    1. Ah thanks giiiiiirl <3 Oelala, dat wist ik niet. Wat mega fijn voor je, super leuk! Eigenlijk zouden we echt weer een keertje af moeten spreken om bij te kletsen hè? Dankjewel voor je lieve reactie! Liefs.