Mind and soul

Ah shit, daar ga ik

Hè, waarheen?! Tsja jongens: deze hier dacht echt dat ‘ie haar over zou slaan. Dat ze het allemaal wel onder controle had. But boy, was she wrong. Waarom zou zoiets mij trouwens ook nièt overkomen? Achteraf kan ik er wel om gniffelen – dacht ik nou echt dat ik het all figured out zou hebben by now? Om eerlijk te zijn weet ik niet echt wat mij al die tijd bezield heeft. Gelukkig maar, trouwens, dat ik altijd heb gedacht dat het mij niet zou overkomen. Daarom heb ik me er ook van tevoren nooit echt zorgen om gemaakt. Until now

Wat is er dan Stel, ga je het loodje leggen?

Nou, nee, dat hoop ik oprecht niet. Dus gelukkig valt het allemaal mee, dit nieuws. Nee, godzijdank ben ik voor zover ik weet gezond en ook eigenlijk gewoon heel gelukkig. Maar, eh, ja: ik ben een millenial. Zo eentje die, nu haar studie ten einde is gekomen (want: scriptie ingeleverd en geen nieuwe master op de planning) denkt: HELP HET ECHTE LEVEN, NO CAN DO IK WIL NIET MAMA KOM ME REDDEN. Dat dus.

Maar, hè, je had toch gewoon een plan?

Jazeker. En dat plan is er ook nog – gelukkig! Ik heb het grote geluk dat ik bij mijn huidige werkgever mag blijven. Ik ga daar meer uren werken en hoef niet als een kip zonder kop op zoek naar een baan. Maar, dat betekent niet dat er nog honderd andere vragen zijn. Ik voel me er niet comfortable bij om dat allemaal gezellig op het internet neer te zetten, maar je kunt je je vast enkele vraagstukken des levens voorstellen.

(“Wat maakt mij nu echt gelukkig”, “Wat wil ik uit dit lezen halen”, “Waar zie ik mezelf over vijf jaar”, “Waar wil ik wonen nu niets me eigenlijk hier houdt”, “Hoe ga ik ooit een woning betalen eigenlijk”, “Ga ik nog iemand ontmoeten die in een liefdesrelatie met mij wil zitten”, “Wie is dat dan, en waar moet ik die in hemelsnaam ontmoeten”, “Is er niet iets wat ik nu echt moet doen, omdat ik er later anders spijt van ga krijgen” – en ga nog maar even door, hoor).

Dus nu? Verstoppen onder een dekentje? 

Neeeee man, ben jij gek. Ik heb op dit moment vakantie en daar geniet ik ENORM van. Ik ben júist eventjes uit mijn holletje des dekens weg. Ik zie vrienden, vriendinnen, doe leuke dingen, maak het laat, slaap uit, neem eindelijk weer eens de tijd om mijn kamertje goed op te ruimen en dingen weg te gooien, lees boeken, schrijf weer eens een blogje, maak muziek, etc. Wat ik dan doe aan dit hele quarter life crisis probleempje? Niet bijster veel, eigenlijk.

Maar, hoe ga je er dan doorheen/vanaf komen?

Niet. Ik denk dat dit nu eenmaal bij het leven hoort. Ik praat er met leeftijdsgenootjes over, kijk inspirerend YouTube filmpjes van those who’ve been there, praat met mijn lieve paps en mams en schrijf in mijn journal om te ontdekken wat ik wel en niet wil. Of ik het dan morgen weet? Nee, echt niet. Weet niet eens of ik het ooit echt ga weten allemaal. Maar hé, doen we niet allemaal ‘maar wat + ons best’? Ik ga gewoon rustig door met ‘door de paniekerige, verdrietige momenten heen ademen’ (of gewoon even flink huilen, mag best), opschrijven wat ik wel en niet wil en veel vrienden en vriendinnen zien. Mocht jij nog tips hebben, let me know!

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (7)

  1. Ik herken dit ergens wel. Het ‘help, wat nu?!’-gevoel. En dat je dan je hoofd pijnigt over wat je echt wil, moet of zou moeten doen. En soms helpt het wel eens om er gewoon even niet aan te moeten denken en je even vrij te voelen, tot die vervelende vraag terug komt met inmens veel mogelijke antwoorden die niet eens een goed antwoord zijn. Anyway, ik hoop dat je op een dag een antwoord op je vragen weet ;)

  2. Weer lekker herkenbaar, haha. Afstuderen komt nu toch wel heel dichtbij en helllp, wat ga ik toch doen?! Maar met vol vertrouwen ga ik gewoon door, alles komt wel goed. Succes!

  3. Ik herken het helemaal. Tips heb ik helaas niet, omdat ik zelf door deze fase ga. Ik ben twee maand geleden zoiets gestopt met mijn studies omdat het anders een risico zou worden voor mijn gezondheid. Nu ben ik nog steeds in rust om te bekomen, maar ik zit ook heel vaak met dit soort gedachten en ik ben ook soms bang. Maar ik denk dat als je luistert naar je hart en doet wat je graag doet, het wel moet goedkomen. Ik duim voor je! <3

  4. Been there. ‘k Heb geleerd dat je niet per se hoeft te zoeken naar het grote geheel of je roeping. Gewoon nu iets doen wat je leuk vindt. Ik weet ook nog altijd niet wat ik ‘later’ wil worden maar ik doe nu een job die ik fijn vind, ik hou van mijn blog en dat is voor mij voldoende nu.

  5. Oh heel herkenbaar dit! Ik stel het afstuderen nog even een halfjaartje uit maar mijn god, ik heb nu al slapeloze nachten omdat het studieleven ten einde komt en ik moet weten wat ik wil gaan doen na mijn studie en inkomen moet regelen en paniek en spanning en aah!! Maar ja, zoals je schrijft: deze fase hoort er ook gewoon bij. En het komt vast wel goed! Ik laat het op mij afkomen en zie stapje voor stapje wel wat ik doe.

  6. YES! Je scriptie is ingeleverd!! Super goed en gefeliciteerd! Snap dat je je nu onrustig voelt, het is zo raar om te gaan van ‘afgestudeerd’ naar ‘werkloos’ in 1 dag. Alhoewel jij dus ook al gewoon een job hebt. Wat je wil en je ‘levens’ plannen komen vanzelf, en ik weet niet of het je gerust stelt, maar dit gevoel ga je nog wel vaker hebben in je leven! Such is life :) En waarom alles zo ver vooruit plannen? Dan mis je nog kansen die spontaan voorbij komen! Die gedachte geeft mij in ieder geval veel rust. En inderdaad: iedereen moddert maar wat aan. Hehe.

  7. Heel herkenbaar, ik heb hier momenteel ook last van. ik ben 26 ga over twee maanden trouwen, heb net twee dagen de sleutels van ons nieuwe huis en alles gaat in een sneltrein.. voor ik het weet ben ik getrouwd.. ben ik de vrouw van.. help! maar het hoort bij het leven, het is iets moois, afscheid nemen van thuis hoort erbij en gelukkig woon ik maar drie straten verderop. Het komt allemaal goed.. adem goed in en adem weer uit.