Lifestyle Lijstje

Een dagboek bijhouden | Hoe dan?!

DagboekAls jong meisje was ik al gek op boekjes. Papier. Dingen opschrijven. Lijstjes maken. Elke vakantie ging er een boekje/schriftje mee en krabbelde ik dingen als: “Vandaag gingen we naar het strand. Ik vond deze schelp (insert vrij lelijke tekening die eigenlijk niet eens leek op een schelp). Het was leuk. Nu gaan we eten”. En dat was dan de dag, zeg maar. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik schreef. Rond mijn 13e begon ik ‘echt’ met het bijhouden van een dagboek, toen ik die kocht met twee vriendinnen bij de V&D (rest in peace). Een witte, met zilveren bloemen erop. Teruglezen is echt één groot lachevenement, want wàt een puberende drama queen kon ik zijn, holy macaroni. Twee jaar later kocht ik een nieuwe; met drukke printjes en veel poespas. Ook daarin worden alle kalverliefdes (schaam) en verjaardagswensen driedubbeldik beschreven. Ik stopte toen ik ongeveer 16 was, en schreef niet meer tot ik in januari 2015 gedumpt werd (joepie!) en ik ZO veel te ‘zeggen’ had. Zo veel vragen, zo veel hersenspinsels. Als uitlaatklep kocht ik in de Bijenkorf een klein boekje van Paperblanks. En zo is het (weer) begonnen. En ik kan het ie-de-reen aanraden!

In een dagboek schrijven is ZO fijn. Het is een opluchting. Je kunt dingen neerkrabbelen, en ze (ook al lukt dat mij uiteindelijk nooit echt) daarna dan ook echt loslaten. Als ik over mijn dagboek schrijf, zijn er velen die reageren met: “Oh, ik probeer het altijd, maar ik houd het nooit lang vol” of “Ik heb er echt de tijd niet voor helaas”. Dat soort dingen. En nu dacht ik; laat ik eens opschrijven wat voor mij werkt – wat mij ‘aanzet’ tot het echt bijhouden van een dagboek.

Een boekje kopen met fijn papier (en een fijne pen!)

Ik ben echt een die hard stationary lover. Oftewel: Zet mij in een ruimte vol met prachtige boekjes, papierwaren, pennen en dat soort fratsen en je bent me echt een uurtje of anderhalf kwijt. Zelfde geldt voor boekenwinkels, trouwens. Ik merk dat ik schrijven in ‘niet zo spannende’ boekjes met ‘niet zulk prettig’ papier echt stukken minder bevredigend vind dan schrijven is een mooi boekje, met fijn papier en mooie lijntjes. Om nog maar te zwijgen over een fijne pen, want gods ik kan me zo irriteren aan pennen waarmee ik niet mooi kan schrijven. (Perfectionist hier). Dus dit is echt een number one tip: Zoek in je notitieboekjesverzameling -wie heeft dat niet tegenwoordig?!- of schaf een mooi boekje aan waar je graag in wil schrijven, met een pen waarvan je denkt: “Hé, met deze pen houdt mijn hand het meer dan twee minuten vol zonder in volledige kramp te schieten!”.

Denk aan de korte èn lange termijn

Jup, een dagboek houdt je om meerdere redenen bij. De korte termijn is vaak release van gedachten. Zodra je ze opschrijft, ben je het allemaal even kwijt; is het even uit je hoofd. Daarnaast is het ook een manier om alles op een rijtje te kunnen zetten. In je hoofd gaan de dingen soms schots en scheef door elkaar, terwijl het op papier allemaal keurig op de lijntjes verschijnt. De lange termijn is daarnaast ook belangrijk. Ik leer bijvoorbeeld ontzettend veel over mezelf door mijn dagboeken terug te lezen. Of ‘gewoon’ te lezen waar ik een half jaar geleden allemaal mee bezig was, en wat er door mijn hoofd spookte. Is dat nu opgelost? Hoe is dat ene waar ik zo tegenop zag uitgepakt? Daar kun je dus achteraf ontzettend veel van leren, en je kunt patronen ontdekken (bijvoorbeeld angsten) die je de volgende keer beter kunt voorspellen en daardoor minder bang/zenuwachtig kunt zijn als je opnieuw in een soortgelijke situatie terecht komt. Plus: Hoe leuk is het om over een aantal jaar de dagboeken van nu terug te lezen? Kan nu al niet wachten!

Niet teveel druk erop leggen (qua tijd en hoeveelheid)

IK MOET ELKE DAG SCHRIJVEN. Ja. Leuk Stel, grappig, maar bekijk het maar even lekker – denkt mijn hoofd dan. Dikke doei, traliela. Nee. Ik heb met mezelf afgesproken alleen te schrijven wanneer het goed voelt. Vaak voel ik me na het schrijven altijd wel opgelucht, dus soms geef ik mezelf een beetje een duwtje om het tòch maar te doen. Maar heb ik oprecht geen zin, of voor mijn gevoel even ‘niks te vertellen’, dan laat ik mijn dagboek ook gerust twee weken liggen. En dat is ook niet erg! We hebben geloof ik allemaal al genoeg ‘moetjes’ in ons leven. Dit moet nou net iets zijn om dat strenge allemaal even los te kunnen laten.

Hoop dat jullie hier wat aan hebben! Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (9)

  1. Oké, ik ga het echt nog een kans geven! Vroeger probeerde ik inderdaad altijd maar ik hield het ook niet vol omdat het een moetje was. Maar zoals jij er over schrijft krijg ik weer helemaal zin om het nog eens te proberen.
    Ik vind het ook altijd heel stom als een boekje van dat flutpapier heeft waar je gewoon los doorheen kijkt. Ik heb liefst zacht papier met een beetje structuur in. Dat schrijft voor mij echt superlekker. Ik moet nu alleen nog zo’n boekje zoeken. Haha. In mijn verzameling zitten vooral boekjes die er heel mooi uitzien langs de buitenkant :p

  2. Een goed boekje kan echt heel veel doen he! En het is direct ook een reden om er weer eentje aan te schaffen, hihi. Ik las als kind heel vaak in het dagboek van mijn moeder (snap nog steeds niet dat ze me dat liet lezen, haha), en toen kocht ik identiek hetzelfde boek en schreef ik elke dag een kantje. Voor een jaar (want het was zo’n dikke zwarte agenda). Nu schrijf ik in m’n vijfjarendagboekje, maar stiekem vind ik die 5 lijntjes per dag een beetje te weinig (al werkt het wel goed om er op die manier dagelijks iets in te schrijven). Maar misschien moet ik ook wel nog eens een ‘echt’ dagboek beginnen en er in schrijven wanneer ik dat wil, zoals jij zegt dus. Eigenlijk ideaal om die overstap van ‘student’ naar ‘werkloze/weetikveel’ te overbruggen :) Liefs & thanks voor de inspiratie, hihi!

  3. Wat een leuke post! Toen ik een jaar of 13-14-15 was, heb ik een aantal keer geprobeerd om een dagboek bij te houden. Ik kocht leuke notitieboekjes waar ik net als jij mijn gedachten bloot legde. Alleen hield ik het hoogstens een week vol, haha! Ik had achteraf wel gewild dat ik mijn dagboekjes wel bij had gehouden, want dat zou leuk zijn voor nu en later.

  4. Ik wou in 2017 graag een schrijfboekje of bullet journal starten. Het is er nog niet van gekomen… Boekje heb ik, pennen in overvloed. Nu gewoon ook eens effectief aan het schrijven gaan!

  5. Hahahaha oh man ik moet ook echt weer eens mijn oude dagboeken van toen ik jong was tevoorschijn halen en terug lezen. Lijkt me hilarisch! Dat van die lelijke tekeningen erbij komt me ergens nog helemaal bekend voor. Hihi! Maar even zonder grappen, ik vind het echt heel erg leuk dat je nog steeds in dagboeken schrijft! Ik kan het me ook helemaal voorstellen dat het fijn is en zorgt voor opluchting. En wat een goed idee ook om er gewoon alleen in te schrijven als het goed voelt; anders wordt het denk ik ook al snel een moetje. Zelf schrijf ik alles wat ik elke dag doe in mijn agenda op (die gebruik ik dus niet alleen als vooruit-planner, maar ook als achteraf invul-boekje). Een beetje dagboek-achtig dus, maar dan geen reflectie erbij (want dat past niet in die kleine hokjes die er per dag zijn, haha). Misschien moet ik ook maar weer eens een boek kopen om als dagboek te gebruiken. Juist ook voor dat reflectiegedeelte. Want wat kan dat fijn zijn! Helemaal met je eens!

  6. Leuk! Ik denk in mijn huidige boekje al bijna 2 jaar bezig ben, maar dat maakt ook helemaal niet uit. In het begin schreef ik er echt (bijna) iedere dag iets in, terwijl ik in januari nog maar één keer geschreven heb. Ligt er gewoon net aan wat je behoefte is, en dat is juist zo fijn: niks moet, alles mag.

  7. Wow Stella, kun je gedachten lezen? Grappig dat we tegelijkertijd een blogpost de wereld in sturen met hetzelfde onderwerp. Ik vind het ook superinteressant dat jij je dagboek gebruikt om weer even in het verleden te leven en daar een wijze les uit te halen. Had ik eigenlijk nog niet eens zo aan gedacht. Leuk artikel!

  8. Hmm, misschien toch maar beginnen. Ben zo bang dat ik het niet volhoud dat ik er liever niet aan begin. Om te voorkomen dat het mislukt zeg maar. Maar misschien moet ik het juist daarom proberen.

  9. Op de een of andere manier lukt het me nooit om er tijd voor vrij te maken. Terwijl ik alle tijd van de wereld heb.. Gek eigenlijk. Als ik schrijf merk ik dat vaak hetzelfde mij bezighoudt. Dat houdt dan dus in dat als je mijn dagboek zou lezen, dat je een hoop bijna identieke pagina’s tegen zou komen… Dat voelt als “zeuren”.
    Dat wil ik tegen anderen niet doen, maar eigenlijk is het best stom dat ik het tegen mijn dagboek ook niet wil/durf, haha. Het dagboek zal niet oordelen… Toch wel goed om het dagboek zo nu en dan te gebruiken om even te spuien.