Lifestyle

Hoe vakantie vieren ineens wèl lukte

Ik begrijp er oprecht niets van hoor; het is een groot raadsel. Ik breek mijn koppie er maar niet over, want ik mag dit nieuwe vakantievieren wel. Waar ik afgelopen, wat zal het zijn, zeven jaar rusteloos op mijn strandbedje lag te draaien en het constante gevoel van verveling niet van me af kon schudden, kan ik dit jaar ineens rustig een uur naar een door een briesje geaaide palmboom staren. En echt – puur staren. Niet praten, niet denken, gewoon liggen en koekeloeren. Het enige wat ik hier op dit prachtige eiland uitvoer is nachten van 9 uur maken, ontbijten, mezelf constant insmeren met 50 en 30 (uiteraard, want 1. Ik ben verantwoordelijk en 2. Ik koester geen aspiraties om een kreeftachtige te worden), luisteren naar audioboeken, andere boeken lezen (zoals mijn lievelingsboek ‘De moed van imperfectie’ van Brené Brown), knutselen en schrijven in mijn bullet journal, gitaar spelen (echt elke dag, love it) en af en toe of het zwembad, of de helder blauwe zee met mijn lichaam verblijden. Gehuld in mijn gloednieuwe high waist bikini, waar ik me eigenlijk nog best prima in voel ook, kom ik heerlijk tot rust en het bevalt me pri-ma.

Hoe ik denk dat het komt?

Uiteraard zeg ik braaf dat ik ‘mijn koppie er maar niet over breek’, maar ik zou Stella niet zijn als ik er niet al uitgebreid over gefilosofeerd had. Ik denk dus, lieve kijkbuiskinderen, dat ik gewoon echt veel beter in mijn vel zit en korte metten heb gemaakt met bepaalde ‘trollen’ in mijn hoofd. Ja. En dat is wel even een flinke schouderklop waard. Niet te hard alsjeblieft. Waar ik afgelopen jaren vanalles van mezelf moest omdat ik simpelweg niet tevreden was met mijn looks of prestaties in het leven over het algemeen, vind ik het nu wel prima allemaal. Sterker nog: Ik ben trots! Ik heb mijn stage succesvol afgerond, er een mega leuke baan aan overgehouden, ik heb onwijs lieve vriendinnen die ik veel spreek en zie, ik heb mijn ieniemienie huishoudentje in Leiden op de rit, ik heb de afgelopen maanden meer moed getoond than ever (doei vliegangst, hallo solo trip naar Berlijn) en ook met mijn lichaam ben ik vriendjes aan het zijn. Oftewel: dingen overwonnen alom. Ik heb die vakantie potverdriedubbeltjes gewoon verdiend.

Niet opzien tegen het thuiskomen

Waar ik vroeger ook een beetje op kon zien tegen het einde van de vakantie, zie ik er nu juist een beetje naar uit. Ik heb zin om echt aan de slag te gaan met bepaalde dingen voor Yoghurt Barn en zie het schrijven van mijn masterscriptie als een soort grote laatste uitdaging; de laatste sprint naar de eindstreep! Want, erna is het studeren (aan de universiteit that is, want ik ben nog lang niet uitgeleerd) klaar. Ook al kan ik echt die vast welbekende angstmomenten hebben (“Shit mannnn, dan is mijn studententijd voorbij en moet ik ineens gaan werken en HELLAP”), ik heb er ook echt zin in. Zin om mijn eerste stapjes in het ‘echte volwassen leven’ te zetten, om te gaan bekijken wat ik wil gaan doen met mijn tijd (qua werk, maar ook qua andere fratsen) en om natuurlijk op zoek te gaan naar een plekje voor mezelf. Om te wonen. Al zet ik op dit moment overal nog grote vraagtekens bij; ik weet zeker dat ik mijn weg wel ga vinden.

Nog even over die angsten

Ik begon dit jaar al met een stuk minder angsten dan voorgaande jaren. Zo werd ik “officieel” single midden/eind 2017 en overwon daarmee als het ware mijn angst om alleen te zijn. Ik heb echt de tijd voor mezelf genomen en ken mezelf nu nog meer op mijn duimpje dan voorheen; jep, dat cliché verhaal dat je in het ene na het andere tijdschrift leest. Maar, it is true people. Het is zo waardevol voor mij om op deze leeftijd te leren hoe ik mijn eigen hachje moet redden. Om niet de constante bevestiging en niet het constante comfort van ‘iemand’ om me heen te hebben. Op het moment dat ik wel echt graag iemand ergens over spreek, mijn hart even wil luchten, wat gezelligs wil doen of even een knuffel nodig heb, dan zijn daar mijn lieve vriendinnen en ouders waar ik altijd terecht kan. Tuurlijk is dat niet helemaal hetzelfde, maar nu ik er semi bewust voor kies om echt even met me, myself and I door het leven te gaan, hecht ik des te meer waarde aan iedereen om me heen. Alleen zijn is trouwens helemaal niet eng als ik dacht dat het was, maar ik schrijf hier nog wel een keer een stukkie over.

Nog zo’n angst die ik echt de mond gesnoerd heb? Vliegangst. Mijn hele leven heb ik gevlogen; ik zat voor het eerst in zo’n ding toen ik nog maar negen maanden oud was. Heb ik mij laten vertellen althans, want uiteraard weet ik daar niks meer van. Ik schijn lief geweest te zijn, gelukkig. Anyways, ik vond het altijd helemaal geweldig, dat vliegen. Tot ze in de brugklas zo gestoord waren om een wiskundeproject rondom een Air Crash Investigation aflevering te bouwen. Wat een ontzettend misstap zeg, zoiets naars aan brugklassers laten zien; ik kan er 10 jaar later nog steeds niet over uit. Tuurlijk is dit gewoon op TV en kan iedereen het zien, en helaas gebeuren die dingen heel af en toe & was het maar een ‘nabootsing’, maar sindsdien heb ik ècht de vliegkriebels. Ik ben sowieso al een vrij angstig/paniekerig persoon, dus dat was geen lekkere combi. Ik werd bang – echt bang. Meer bang voor mijn eigen angstreacties en paniekaanvallen dan voor het hele vliegen zelf, that is. Inmiddels heb ik een anti vliegangst boek gelezen, doe ik ontspanningsoefeningen tijdens het opstijgen (ja, ziet er heel maf uit geloof ik) en gaat elke vlucht weer een stukje beter. Mijn familie in Zwitserland heeft altijd gezegd dat ze het zo leuk zouden vinden als ik een keertje kwam in de zomer. Uiteraard durfde ik nooit; zeker niet alleen. Drie keer raden waar ik half augustus naartoe vlieg.

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (11)

  1. Ah wat fijn dat je nu lekker kunt genieten! Dat hoort denk ik ook wel bij het ouder worden. Je prioriteiten worden anders en doen gewoon lekker waar we zelf zin in hebben! Boeie van dat bikinibody of andere piekers, gewoon lekker genieten.

    1. Dankjewel, wat lief! Ik moet zeggen: het is ook echt een verademing, want om één of andere reden voel je je dan zo veel vrijer en is op vakantie gaan een stuk minder eng! Ik heb “Over vliegangst en hoe je er vanaf komt” gelezen, van Lucas van Gerwen. Er wordt heel veel informatie gegeven over hoe veilig het feitelijk is, over wat er allemaal van tevoren gebeurt, over hoeveel checks en opleidingen piloten krijgen, alle geluiden en geuren worden verklaard, turbulentie wordt uitgelegd en je krijgt ook allemaal ontspanningsoefeningen enzo. Super fijn! Ik hoop dat je er wat aan gaat hebben. Liefs!

  2. Ik begrijp die angsten wel. Ik zit er zelf ook mee. In allerlei soorten. Mijn vakantie zit er ondertussen op, maar kreeg een bittere noot. Anyway, ik ga hier nu niet over uitweiden. Blij te lezen dat jij je angsten hebt overwonnen. Good job!

    1. Wat rot om te lezen ): Ik hoop dat er ook fijne momentjes tussen hebben gezeten waar je ondanks alles van hebt kunnen genieten! En natuurlijk dat het vervelende inmiddels is opgelost of verbeterd! Veel liefs <3

  3. Zo fijn Stel, het is je gegund! Misschien dat je nu de rust wel hebt omdat je tevreden bent, en dus niet de druk voelt om dingen aan te pakken of te veranderen of het gevoel had dat je eigenlijk ergens anders had willen zijn. Dat lijkt mij de meest logische ‘verklaring’, maar die geef je zelf ook al een beetje :) Geniet ervan in elk geval, want is wel een super positief iets! En heeel fijne foto!

    1. Wat mega lief van je, dankjewel (: En je hebt denk ik helemaal gelijk. Ik had minder het gevoel dingen te moeten of willen veranderen. Ik ben ook voor het eerst niet thuis gelijk begonnen met ‘kwijtraken van vakantiekilo’s’, of ‘dingen helemaal anders aanpakken vanaf nu’. Ik ben gewoon thuisgekomen, ben naar opa en oma geweest, heb vandaag mijn huisgenootjes weer gezien en heb lekker mijn kamer opgeruimd en schoongemaakt. Ik sta over het algemeen wat meer ontspannen in het leven – denk dat ik dat ook op vakantie gemerkt heb. Thanks!

      1. Ja dat is echt wel een verschilletje in mindset te noemen hoor! Het idee van ‘vakantiekilo’s kwijtraken’ vind ik sowieso kwalijk, alsof je een schuldgevoel zou moeten hebben over je vakantie, terwijl vakantie en ontspannen volgens mij juist iets is wat gewoon bij het leven hoort – fijn als je die ideeën meer eigen kan maken!

  4. Ja dat is echt wel een verschilletje in mindset te noemen hoor! Het idee van ‘vakantiekilo’s kwijtraken’ vind ik sowieso kwalijk, alsof je een schuldgevoel zou moeten hebben over je vakantie, terwijl vakantie en ontspannen volgens mij juist iets is wat gewoon bij het leven hoort – fijn als je die ideeën meer eigen kan maken!