Diary

Werkleven, auto rijden & kort pittig kapsel

Het werkende leven is nu zo’n drie weken geleden begonnen voor deze officieel afgestudeerde miep. Vorige week dinsdag werd ik gebeld met de mededeling dat ik mijn masterscriptie heb gehaald – ik ben student af?! Ik ben best een beetje trots, maar aan de andere kant dringt het ook niet helemaal tot me door to be honest. Ik krijg mijn diploma ook pas in november – misschien dat het kwartje dan echt valt. Ik voel me namelijk nog wel student, ergens. Maar, ik ben wel gewoon 32 uur per week aan het werk inmiddels. En dat gaat ongeveer zo

Ik sta ’s ochtends op, maak me klaar en vertrek naar de Barn waar ik op die dag ga zitten werken. Dat kan de ene keer Leiden zijn, de andere keer Den Haag, maar ook Den Bosch en Nijmegen worden bezocht. Dat betekent dat ik dus veel in de trein zit. Dat vind ik gelukkig niet vervelend, maar: na een lange werkdag, ben ik op dit moment nog erg moe. Alles is nieuw, ik leer ontzettend veel, maar het sloopt me wel – stiekem. Dat zorgt ervoor dat ik na werk geen fut meer heb om te sporten, creatief te zijn, boodschappen te doen of te koken. Ik heb in twee weken al meer eten afgehaald dan in heel dit jaar bij elkaar. Stiekem stelt dat me teleur; ik wil dat helemaal niet. Maar, ik weet ook dat ik niet te streng voor mezelf moet zijn en mezelf de tijd moet gunnen om hieraan te wennen. Zodra ik mijn ritme heb gevonden, weet ik zeker dat mijn energielevels weer stijgen en ik ook weer goed voor mezelf kan gaan zorgen.

Ik neem mijn werk ook heel serieus. Dat is natuurlijk goed en ook honderd procent de bedoeling, maar daardoor kan ik het ook moeilijk loslaten als ik vrij ben. Het is niet dat ik dan aan het werk ga, maar het spookt wel non stop door mijn hoofd. Ik sta in een soort hyperfocusstand en sta voor mijn gevoel constant ‘aan’. Ik kan daarom slecht in slaap komen en me echt ontspannen voelen, zit er de laatste weken even niet zo in. Is helemaal oké, trouwens, hoort erbij. Komt wel weer goed. Ik vind mijn werk namelijk echt heel leuk en dat is voor mij het allerbelangrijkste! 

Verder ben ik het zat om mezelf tegen te laten houden door bepaalde onzekerheden die ik heb. Ik voel me dit jaar minder happy met mezelf dan vorig jaar, en ben erachter gekomen dat dat eventueel zou kunnen komen door de manier waarop ik dingen doe. Ik 2018 probeerde ik mezelf uit te dagen – ik deed nieuwe, enge dingen en mijn zelfvertrouwen kreeg daar een boost van. In 2019 heb ik meer de neiging me te verstoppen voor ‘de wereld’. Not handy. Om die reden heb ik een lijstje gemaakt met dingen die ik eigenlijk niet durf, maar toch wil doen. Twee dingen daarvan zijn al afgestreept.

Ik heb mijn haar kort laten knippen en ik heb na 3,5 jaar weer in een schakelauto gereden. Dat laatste op een industrieterrein overigens, op een zondag. Met mama. Het ging echt heel goed en ik heb mezelf ontzettend verbaasd. We gaan dit de komende tijd vaker doen en de bedoeling is dat ik dan ook gewoon echt weer deel ga nemen aan het verkeer. SPANNEND. Maar, ik heb er inmiddels wel vertrouwen in en dat voelt heeeeeel goed. Wat mijn haar betreft: daar is ruim 10 centimeter vanaf, als het niet meer is. Ik was mijn haar helemaal zat en dacht: het moet weg. Klaar ermee. Dus nu is het semi kort.  

Het volgende op het lijstje is: uitgaan. Vind ik spannend, want wat als mensen kijken en denken: “Wat een raar meisje, ze ziet er niet uit, wat doet ze hier”. Een compleet irrationele gedachte natuurlijk, weet ik wel, maar het zit me toch altijd dwars als ik uitga. Ik wil leuk gevonden worden, en ik weet niet waarom. Maar goed, genoeg daarover. Ik ga het binnenkort gewoon doen. Hetzelfde geldt voor optreden met mijn eigen liedjes. Nog geen idee hoe, maar ik wil gewoon een keertje ergens heen met mijn gitaar om een paar eigen liedjes ten gehore te brengen. Hebben jullie een idee hoe ik dat aan kan pakken? Iemand interesse in een huiskamerconcertje? Hihi.

Liefs, Stel. 

 

Leave a Comment

Comments (6)

  1. Ik vond het ook best wel een stap hoor, van studeren naar “echt” werken. Mooi dat je het zo leuk hebt, maar wees ook maar een beetje lief voor jezelf. Ik ben wel benieuwd wat je nu precies doet?

    O, en ik zie nergens een (link naar een) foto van je nieuwe haar? Ben nu wel heel nieuwsgierig geworden. Sowieso superstoer dat je de stap hebt gezet!

  2. Volgens mij wil iedereen leuk gevonden worden, dus dat is alvast helemaal geen rare gedachte. ;) En het mooie is, dat je daarvoor eigenlijk helemaal niet afhankelijk bent van anderen. Want als jij jezelf leuk vindt, vinden anderen dat (meestal) ook.

    Ben ook wel benieuwd naar je nieuwe kapsel!

  3. Goed om te horen dat je je werk zo leuk vindt! Het is inderdaad nogal een verandering in je leven.
    Heel knap ook wat je doet met je angsten.. dat autorijden herken ik helemaal. Zo vervelend. Ik ben bijna jaloers op mensen die zo gemakkelijk ergens naartoe rijden terwijl ik al 7 jaar m’n rijbewijs heb en het áltijd spannend vind. :(
    Over dat uitgaan, denk maar zo: wat andere mensen van jou vinden is jouw zaak niet. ;) Of goed realiseren dat vooral iedereen met zichzelf bezig is en veel minder met anderen dan je denkt. Klinkt wat minder sociaal, maar zo is het volgens mij wel. Succes met alles. :)

  4. Denk dat een nieuwe baan altijd veel energie vraagt in het begin! Sowieso natuurlijk de lange uren die je vaak niet gewend bent, maar ook gewoon 1.000 indrukken en heel veel leren. Ik ga binnenkort ook die stap maken, dus dan zal ik dat ook wel weer merken na ruim 2,5 jaar in dit veilige nestje gezeten te hebben. Ben heel benieuwd naar je nieuwe kapsel! Ik ben dit weekend toevallig ook naar de kapper geweest en heb ook een persoonlijke mijlpaal bereikt: geen traantjes erna, haha. Ik zag je trouwens (ook heel toevallig) voorbij komen op LinkedIn omdat een collega op een berichtje van je had gereageerd. Klein wereldje!

    1. Ha, wat grappig! Ik ben stiekem nu wel benieuwd wie dat geweest is (: En je hebt helemaal gelijk; alles wat nieuw is kost logischerwijs meer energie dan dingen waar je al aan gewend bent. Ik probeer mezelf ook echt ruim de tijd te geven eraan te wennen, maar stiekem is geduld hebben niet mijn beste punt, hihi. Ooooh wat fijn, goed bezig! Ik kan me herinneren dat ik ooit iets schreef over mijn haar en dat je daar toen ook op reageerde. Gek hoe belangrijk dat soms voelt he? Echt fijn dat je je nu beter voelde na je kappersbezoekje – you go girl!

  5. haha ik moet altijd zo lachen om je losse schrijfstijl, heerlijk!
    Kort pittig kapsel, nu ben ik wel benieuwd. Ik ben ook toen 30cm korter gegaan en tot op de dag van vandaag geen spijt van. Al heb ik wel nu een lange lob, maar voor het trouwen (wat over 3,5 week al is) moest het wel ietsjes langer groeien.