Diary

Toen ik iets een soort van zomaar deed

Geloof me – dit artikel is al honderd keer geschreven,  en negen en negentig keer aangepast. Op moment van schrijven van deze inleiding, zit mijn kleine vriendje er al iets meer dan twee maanden op. Aan de ene kant voelt het als eeuwen, aan de andere kant nog maar als zo kort. Ik wil dit verhaal zo graag vertellen, maar kan er steeds de woorden niet voor vinden. Geen enkel samengooisel van zinnen omvat het gevoel van trots en moed en blijdschap dat ik had toen ik daar op die stoel lag. Niet gepland, niks. Maar goed, dat kunnen jullie hieronder lezen. Eindelijk: het tattoo-verhaal, dat begon in Den Haag. Tattoo shop Papanatos, om precies te zijn.

Eenmaal daar aangekomen bedacht ik dus dat ‘o zo leuke’ grapje. Via Instastories deelde ik foto’s van de shop en voorbeelden van de meest grote en ruige tatoeages ever, met daarbij de tekst dat ik het toch echt ging doen, en wat ik dan volgens mijn volgers zou moeten laten zetten. Daarop volgde een foto met daarbij: “Grapje jongens. Ooit, maar niet nu”. Op dat moment geloofde ik dat zelf ook nog. Anyways, ik kreeg meteen allerlei reacties, van “WOAH VET, jammer dat het niet echt is” tot “Wow ik schrok me ff dood, dacht dat je het meende”. Drie keer raden? Een uur of twee later lag ik toch echt op die bank, met het zoemende geluid van de machine naast mijn hoofd. I did it. En het ging ongeveer zo.

Een aantal jaar geleden begon het ergens in mijn achterhoofd te kriebelen. Ik had al heel snel bedacht wat ik wilde, en waar. De betekenis was ook meteen duidelijk, en stond (staat!) erg dichtbij me. Toentertijd was ik ‘pas’ achttien, en ik vond van mezelf dat ik er minstens drie jaar over na moest denken. Als ik het dan nog wilde, dan mocht het. Daarnaast durfde ik het niet zo goed aan mijn omgeving te vertellen, want mensen die mij in real life kennen roepen altijd: “Oh maar Stel, das toch niks voor jou?”. Ik was bang dat dat me te veel zou beïnvloeden, dus hield ik het maar voor mezelf. Vaak. (Dat maakt het overigens nòg meer ‘iets wat ik echt voor mezelf heb gedaan’, zonder bang te zijn voor meningen van anderen).

Toen was ik daar, in die shop, voor het eerst in mijn leven. Mijn beste vriendin Dewi en een vriendin van haar hadden samen al lang geleden een afspraak gemaakt met deze tattoo artist en ze stonden te springen van geluk (en zenuwen uiteraard). Hoe eng is het ook, dacht ik, want zoiets staat toch voor de rest van je leven op je lichaam. Moet het wel worden zoals je hoopt dat het wordt. Ik denk altijd (te) veel na – alles passeert drieduizend keer mijn hersenpan en ik ben alles behalve impulsief. Daarom was het ook ZO maf dat ik daar uiteindelijk toch ineens lag. Ik vroeg gewoon eventjes advies (just in case, en naja, ik was daar toch), een vrouwelijke tattoo artist tekende even snel wat ze dacht dat ik bedoelde, en poef; ik was verliefd. Ja. Dat was het. Zo moest ‘ie er uit zien.

Wat bleek? Erik had nog wel even tijd voor zo’n klein sterretje. En daar zat ik dan – ik moest de keuze in de luttele minuten die daarop volgden maken. En stiekem had ik dat in mijn hoofd, de avond ervoor, allang gedaan. Alsof ik het had aangevoeld had ik al besloten dat ik het zou doen. Precies een maand voor mijn 23e verjaardag zou ik iets gaan doen wat ZO niks voor mij was, dat ik er de kriebels van kreeg. Positief, wel. De keuze viel dus op: “Oké, ik ga het gewoon doen”. De ‘sticker’ werd geplakt, ik ging liggen, greep de hand van Dewi vast en na een halve minuut een soort vreemde krassende pijn die niet echt te omschrijven valt, zat hij erop. Ik heb nu eindelijk mijn “getekende, ronde” sterretje op mijn arm staan. En jongens – ik ben er ZO blij mee!

De diepere betekenis (die er dus is, ook al vind ik zelf niet per se dat iemand die iets laat zetten die hoeft te hebben) houd ik graag voor mezelf, maar een andere betekenis die eraan zit is wat luchtiger. Die wil ik wel graag delen. Ik heet Stella Marie, afgeleid van Stella Maris. Dit betekent ster van de zee, en dat is precies wat er nu op mijn arm staat. Een klein, rond sterretje. Het is niet bedoeld als zeester, maar lijkt er wel op! Zoals jullie laatst al konden lezen, heb ik de laatste maanden veel stappen gezet op persoonlijk gebied, waaronder stappen richting mezelf een leuker en liever persoon vinden. Nu draag ik iets dat me daaraan doet denken op mijn arm – iets wat staat voor mij en mij alleen. (Plus dat pap en mam me natuurlijk die naam hebben gegeven, wat het ook bijzonder maakt).

Inmiddels heb ik hem dus al een tijdje. Ik wilde dit eerst even laten bezinken en mijn vrienden en vriendinnen alles in real life vertellen; er gewoon zelf even van genieten. Het helingsproces was wel even spannend, want je hoort zo veel verschillende dingen. Wel uierzalf, geen uierzalf, veel smeren, weinig smeren, Bepanthen is beter, nee Bepanthen horen we veel negatieve dingen over, etc. Uiteindelijk heb ik geprobeerd het maar een beetje aan te voelen en heb ik heel voorzichtig gedaan. Which worked, want hij is keurig netjes genezen.

En nu heb ik een tattoo. En ik ben blij. 

Leave a Comment

Comments (16)

  1. Super tof dat je dit zo heb laten zetten en echt voor jezelf koos! Was ook heel benieuwd na je instastory wat het zou zijn! Mooi is die geworden :)

    1. Hihi, jaaaa, ben ik ook wel stiekem! Heel goed eigenlijk! Veel hadden het niet verwacht, maar vinden het wel bij me passen zo. En mijn mams vindt het erg leuk, mijn vader wil er liever niks van weten, haha. En opa en oma weten het niet, maar dat laat ik liever zo, hihi.

  2. Ik vind het zo mooi en inspirerend! Dat je het helemaal écht voor jezelf hebt gedaan, dat gevoel, dat is toch onwerkelijk geweldig mooi! <3

  3. Ik vind hem super! En dat mensen zeggen ‘ik vind het niets voor jou’ is herkenbaar, ze zeiden het ook bij mij. Maar nu zeggen mensen weer ‘o echt iets voor jou’, haha zo vermoeiend. En er zijn ook altijd die mensen die denken dat je er spijt van krijgt en dat het een domme actie is. Maar ik ben meer van het idee dat het iets is waar ik nu achter sta en hopelijk later ook nog. Maar zo niet, dan zie ik dat dan wel weer én weet ik dat ik er op het moment van zetten 100 procent achter stond. Wat ik later denk weet ik niet, dat weet niemand en als ik mij daar door laat tegen houden kun je net zo goed stoppen met leven toch? En mijn vader wil er ook niets van weten ;) X

    1. Thank you! Ik weet echt nog dat ik toen heeeel erg onder de indruk was van jouw tatoeage, en hoe je dat inderdaad helemaal zelf had besloten ook al vond je vader het maar niks. ZO stoer, en inderdaad zat ik toen ook een beetje van: “Wauw, dat had ik echt niet van jou verwacht?!”. Geen idee waarom eigenlijk niet, want nu weet ik dat een tatoeage iets voor iedereen is. Het is maar hoe je het ziet! En inderdaad, je ziet later wel of je er spijt van krijgt. Maar eigenlijk denk ik het bijnnnnnna 100% zeker van niet, want de hele betekenis zal altijd blijven bestaan, ook al vind je misschien ooit het tekeningetje zelf niet zo mooi meer. Of zo. Snap je wat ik bedoel? Lieffffffs <3

  4. Oh wat een schattig sterretje! En super dat je het toch gedaan hebt! Ik kan me helemaal voorstellen hoe die kriebel voelde :D Ik wil ook graag een tattoo maar ik durf nog niet zo goed. Misschien dat ik op een dag ook beslis: nu!

    1. Dankjewel! (: Nee, snap ik. Het is natuurlijk ook iets wat echt voor altijd op je lichaam zit, daar moet je wel goed over nagedacht hebben. Zodra je weet wat het moet worden en waar het moet komen kun je jezelf een soort deadline geven: Als ik er over X maanden nog aan denk en ik wil het nog, dan ga ik het doen!

  5. Ik kom hier voor het eerst en vind het meteen een leuke blog om te lezen. Gefeliciteerd met je eerste tattoo!! En wat een mini tattoo. Grappig dat dan veel mensen blijkbaar vinden dat het niet bij je past. Dat vind ik een bijzondere uitspraak. Want blijkbaar kennen die mensen je niet. Interessant om te lezen dat die opmerkingen toch wel wat met je doet. Ik hoop dat je dat ooit los kan laten, maar ik lees ook dat je veel stappen hebt gemaakt. En overigens: ‘Dat had ik niet van je verwacht.’ zou een veel betere opmerking zijn van die mensen.

  6. Super gaaf!! Ik heb ook zo’n soort gelijke ervaring, ik heb op anderhalf uur tijd onverwachts een piercing laten zetten. Maar goed, een piercing is dan net wel iets minder badass dan een tattoo. Mooi hoor!

  7. Ik vind het echt knap dat je dat gedaan hebt zelfs als niemand denkt dat het iets voor jou is. Het is belangrijk dat je dingen meedraagt die je helpen herrineren aan wie je bent. En af en toe moet je gewoon iets bold kunnen doen. Ik heb dat ook gedaan maar liet dan een piercing schieten door mijn kraakbeen ook best akelig.
    Liefs Birgitt

  8. Okaaaaaay, de volgende keer dat we elkaar zien wil ik ‘m in het echt bewonderen hoor! Ik vind die serieus zó stoer van je, hihi. Ik vind ‘m moooooooi! Love it! Super tof dat je het gewoon hebt gedaan en je niet te veel hebt laten beïnvloeden voor de mening van anderen. Vind de betekenis die je op je blog hebt gezet ook heel mooi. Ik hou er sowieso wel van als er een betekenis achter een tatoeage zit. :) Ik wil ook nog eentje, ooit, hihi.

  9. Ik vind dit zooo cool Stel! Ook juist omdat je het zo spontaan deed. En – niet dat het uitmaakt, maar toch – ik vind je tatoeage zelf ook heel mooi, lekker ‘eigen’/origineel. Ik weet zelf niet precies of ik ooit een tatoeage wil, maar als, dan waarschijnlijk net zoiets als jij; klein maar met een betekenis voor jezelf, en met de herinnering aan dat moment van moed.