Diary

“Stel, waar hang jij in hemelsnaam uit?”

Nope, ik ben hier niet om te beweren dat ik het nooit geprobeerd heb de laatste tijd. Ik ga er gewoon eerlijk voor uitkomen: Ik had geen zin of fut. Ik opende mijn WordPress dashboard en ik liet het hooguit één minuut open staan. Ik staarde wazig naar het knipperende balkje en realiseerde me dat ik niks te vertellen had. En alles wat ik te vertellen had kunnen hebben, is niet voor ieders ogen bestemd en dus niet internet proof. Ik geloof dat ik hier twee jaar geleden al tegenaan liep, maar ik realiseer me steeds meer dat het ‘echte’ leven eraan komt, en ik niet wil dat sommige mensen dingen te lezen kregen. Het is niet dat ik me schaam voor de inhoud van mijn schrijfsels (gelukkig), maar het staat allemaal zó dicht bij me. Wil ik bijvoorbeeld dat mijn toekomstige werkgever weet dat ik onzeker ben over mijn kunnen? No, of course not! Als ik zelf niet geloof dat ik iets kan, hoe gaat hij of zij het dan wel geloven? En wat dacht je van mijn exen? Van mij hoeven zij het niet te lezen als ik struggle omdat ik ze mis, of wanneer ik boos op ze ben, of whatever emotion I may have

Wat houdt mij bezig?

De laatste maanden ben ik druk met mijn stage. Eigenlijk slokt de Yoghurt Barn al mijn tijd op. En ik klaag daar ècht niet over, want ik heb het erg naar mijn zin en mag allemaal leuke dingen doen, maar ik ben wel even flink met mijn neus op de feiten gedrukt. Het ‘werkende leven’ brengt allerlei uitdagingen met zich mee, en ik reageer niet overal even goed op. Dit resulteert in eindeloze piekermomenten, balen van mezelf omdat ik vind dat het niet goed genoeg gaat, en dus stress en onzekerheden in overvloed. Mijn standaard reactie daarop? Hoofdpijn. El-ke frea-king dag. Ja, echt. Begin april begon de boel, toen ik op privégebied op een vervelende manier ergens achter kwam wat me echt heel veel pijn gedaan heeft. Ik was er echt een paar dagen ‘af’ en vergat daardoor mijn koffertje in de trein. (Nee, die is helaas niet door een eerlijke vinder teruggebracht. Ik wens ze veel plezier met mijn knutselspulletjes en bralettes).

Ook zag ik de stagetijd die ik nog voor me heb korter worden, en de lijst met belangrijke to do’s alleen maar langer. En alsof dat niet stressvol genoeg was, piekerde ik ook nog eindeloos over wat ik nu eigenlijk wil na de zomer/met mijn leven. Een tweede master? Een tweede stage? Afstuderen en in januari officieel gaan solliciteren? En wat voor baan dan? Wat kan ik eigenlijk goed? Waar liggen mijn talenten? Heb ik überhaupt wel talenten? #help. Met één vrije dag in de week, waarop ik bijna elke keer voor pampus lig met knallende hoofdpijn omdat ik bij moet komen van de week, zag ik het allemaal even niet meer gebeuren. En mijn lichaam ook niet, want nu ik dit schrijf heb ik er net twee dagen griep op zitten en ben ik nog steeds aan mijn bedbankje gekluisterd met Hol Coldrex in de aanslag.

Dus bloggen kwam er gewoon niet van?

Nee, klopt. Maar, ik blijf dus ook steeds tegen het privacy-dilemma aanlopen. Nu het echte leven eraan zit te komen, en ik aan de slag wil als iemand die veel van tekst en schrijven af weet (I mean, bachelor Taalwetenschappen en straks Master Schrijven), ben ik bang dat er naar mij gezocht gaat worden op Google. En dan? Dan zien ze, naast zangfilmpjes op YouTube, al mijn persoonlijk getikte stukjes op dit stukje internet. Inclusief soms veel te lange zinnen, spel/typefouten omdat ik de boel niet na heb gelezen, gekke constructies en schuingedrukte woorden die eigenlijk heel ‘fout’ zijn (eniewees, bijvoorbeeld). Ik ben bang dat ze dit zien en denken: “HA, dat meisje denkt dat wij haar serieus gaan nemen als tekstschrijver/communicatiemedewerker/whatever? Droom lekker verder, joe!“. Ik schaam me, zoals ik al schreef, niet voor wàt er staat. Ik ben een open boek en heb niks te verbergen, maar sommige dingen wil je niet bij je (toekomstige) werkgever hebben..

Hoe nu verder?

Op dit moment heeft de griep me onder zijn/haar (?) duim, en ondanks alle snotpapiertjes en hopeloos beroerde nachten, vind ik dat wel even fijn. Het dwingt me om de boel even de boel te laten. Ik draag de volledige verantwoordelijkheid (bijna) voor de communicatie van mijn stagebedrijf, en voor de kenners onder ons betekent dat dat ik nooit niet met stage bezig ben. Hoe leuk ik dat ook vind, en hoe groot dat compliment ook is (dat de grote baas dat aan mij over durft te laten), het breekt me ook wel een beetje op. Het is niet dat de werkdruk te hoog is, maar mijn ‘manier’ van werken moet een aanpassing ondergaan. Ik kan niet altijd alles perfect doen, en ik weet niet elke dag precies waar ik aan toe ben. Dat levert stress op – het moeten doorbreken van mijn eigen vaste patronen van ‘hoe ik te werk ga’. Een hele goede leercurve dus, maar wel eentje met de nodige mental breakdowns. Of ik het bloggen mis? Is dat echt een vraag?

Liefs, Stel. 

(Bron)

Leave a Comment

Comments (7)

  1. Soms heeft een mens nood aan het rustig aan doen en soms duurt die tijd wat langer dan gepland. Neem je tijd, je komt er heus wel bovenop ;) En wij horen wel wanneer je terug komt aangeschreven ;)

  2. Oh Stel, ik wist niet dat je het zo zwaar had! Neem maar wat tijd voor jezelf (al moet ik zeggen dat ik je schrijfsels en Insta verhaaltjes mis!) en wees daar maar heel egoistisch in: hoe je je voelt is top prioriteit hé! Je mag trouwens echt heel trots zijn op hetgeen je mag doen op je stage: niet veel mensen krijgen zo veel verantwoordelijkheid (en die krijg je omdat je het sowieso super goed doet). Heel veel liefs! En als je nood hebt aan een babbel, je weet me te vinden he! <3

  3. Je eigen leven gaat altijd voor op je blog. Ik wens je heel veel beterschap toe met je griep, maar ook gewoon veel plezier in je russtijd. Er komt op een dag wel weer iets online. Neem je tijd meis!

  4. Stel! Ik zei dat ik je blogposts miste, dus dan ‘moet’ ik eigenlijk ook wel reageren; stiekem stond je blogpost al een paar dagen open als tabblad haha, oeps. Ik heb echt veel bewondering voor je werk op je stage en vind het heel knap dat je dat allemaal bolwerkt, heel leerzaam ook bovendien lijkt me! Maar ik snap dat het megaveel tijd en energie kost. Ik vraag me dat ook nog vaak af, hoe ik later ga wennen aan een fulltimebaan, maar ik denk dat het daarbij inderdaad ook deels aan je mentaliteit ligt zoals jij dat nu ook tegenkomt.
    De privacy-overweging snap ik ook echt wel, want ik heb soms precies hetzelfde (het is alleen nog wat verder weg voor mij). Aan de ene kant denk ik: als je later bijvoorbeeld wil freelancen dan kan je blog juist een goed ‘portfolio’ zijn – niet alleen van je werk, ook gewoon van jou als persoon – maar daarbij ga ik er dus wel vanuit dat je tegenwoordig steeds meer een ‘merk’ moet maken van jezelf, en dat vind ik eigenlijk ook niet altijd een chille gedachte, want dan zijn privé en werk ook nooit meer gescheiden. Ik zie nog steeds wel in waarom het ook juist waardevol en goed is om te bloggen en persoonlijke dingen te delen, maar vind dat dilemma alsnog heel lastig.

  5. Ik weet niet of je je volledige nasm nu op je blog hebt vermeld, door dat niet te doen, ben ne voor werkgevers alweer iets minder vindbaar. Belangrijkste is dat jij je er goed bij voelt.