Diary

Het bijkomweekendverhaal

Ik begin dit schrijfsel zonder doel. Ik had eigenlijk gewoon zin om te schrijven. Het gebeurt vaker dat ik in zo’n schrijfmood aan een artikel begin, maar die maak ik nooit af. Ik heb altijd het gevoel dat het nergens over gaat, dat ik onzin klets en niemand het verder toch wil of gaat lezen. Ik weet sowieso niet zo goed meer waar mijn blog voor dient. I mean, ik pen mijn hersenspinsels hier neer en dat kan voor sommigen vermaak zijn, maar verder is het puur een digitale uitlaatklep. En dat ook al steeds minder, gezien ik niet zo goed weet wat ik nou wel en wat ik nou niet online wil gooien. Maar goed, we gaan niet weer het zoveelste ‘ik weet niet wat ik met mijn internetleven aan moet blogje’ schrijven. Laat ik gewoon eens even vertellen over de fantastisch luie en intens zonnige weken ik achter de rug heb.

Ik schreef al eerder hoe mijn dagen eruit zagen, en echt jongens, ik heb de ultieme luiervakantie gehad. Ik hoefde (bijna) niks en maakte daar dan ook gebruik van. Normaalgesproken kan ik dacht echt niet, overigens. Zo schreef ik van tevoren dit verhaaltje, maar in praktijk bleek het heel anders te zijn dit keer. Het lukte me om te ontspannen en even niet te denken aan alle strenge eisen die ik eigenlijk voor mezelf heb. Elke vakantie borrelen de doelen voor thuis alweer omhoog en lig ik op mijn strandbedje plannen te maken over hoe ik de beste versie van mezelf ga worden zodra ik weer terug ben. “Nu nog borden frietjes, straks blaadjes sla.” Zoiets. Deze keer? Niks van dat al. Ja oké, eerlijk blijven: Ik heb me wel ontzettend liggen verheugen op het opruimen en weggooien van overbodige spullen. Drie keer raden wat ik de eerste drie dagen in Nederland heb uitgevoerd? Juist – alles is opgeruimd, uitgezocht, weggegooid of gedoneerd. Heer-lijk.

Het is wel weer even wennen om op mijn zolderkamertje in Leiden te zitten en niet of de constante warme wind of de constante bries van een airco te voelen. Ik zit nu zowaar met een trui en een lange joggingbroek achter mijn bureautje. En naast het weer is het ook even schakelen dat ik mijn ouders niet meer constant om me heen heb. Ik ben oprecht gek op mijn ouders, en ik mis ze dus ook best wel nu ik zo gewend ben aan hun aanwezigheid, maar het is ook wel prettig om echt even mijn eigen ding te doen weer. En dan is er natuurlijk de jetlag. De eerste nachten heb ik wakker gelegen, maar vannacht kon ik weer doorslapen. Sterker nog: ik geloof dat ik meer dan tien (!) uur geslapen heb, hihi. OEPS.

Dus, wat er nu op de planning staat? Nog even goed genieten van deze maand en in september aan de slag met mijn masterscriptie. Ik werk overigens wel gewoon door deze maanden, maar aangezien het allemaal zo flexibel is en slechts zestien uur in de week voelt het oprecht niet als werk. Sterker nog: ik vind het heerlijk dat ik nog wat om handen heb wat ik ook echt leuk vind om te doen. Dit weekend heb ik bestempeld tot ‘bijkomweekend’, waarin ik dus bezig ben met wasjes draaien, schoonmaken, opruimen en dingen op orde brengen. Maandag en dinsdag ben ik weer in de Barn te vinden voor mijn werk, maar zie ik ook één van mijn beste vrienden, ga ik samen eten met Claudia (één van mijn beste vriendinnen) en zal ik vast ook gezellig bijkletsen en thee slurpen met mijn roomies.

Komende woensdag vlieg ik naar Zwitserland. Jep, ik vlieg. Alweer. Alleen, ook. Ik had oprecht nooit verwacht dat dat een ding zou gaan zijn in mijn leven; dat ik dat zou gaan durven. Koffertje inpakken, de trein nemen naar Schiphol, en de hele boel zelf regelen. Zelf het vliegtuig pakken, zelf vanaf het vliegveld op de trein stappen naar mijn familie. Familie? Jep, mijn oom, tante en nichtje wonen in Zwitserland en ik ga ze opzoeken. Ik ben zo dankbaar dat ik dat nu durf, dat die mogelijkheid er is en dat ik daar ook de vrijheid voor heb. Oftewel: één bundle of happiness hier. Life is good.

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (3)

  1. En dat doet ze gewoon even: naar Zwitserland. Alleen. Met het vliegtuig. I’m so so SO proud of you!!! Alle stappen die jij maakt vind ik super knap van je, maar dat weet je al want dat heb ik pas 50 keer gezegd hihi. ♡♡