Diary

Eventjes trots zijn. Een beetje.

Nog niet zo lang geleden schreef ik een blogje vanuit een leuk cafeetje. Op dit moment zit ik in een nóg leuker cafeetje; genietend van een heerlijke decaf latte. Ja, decaf, want deze miep kan echt niet meer slapen als ze koffie drinkt na een uurtje of drie. Call me crazy. Mag, ben ik ook. Anyways, ik heb het flink te pakken met de café-momentjes met mezelf. Ik vind het echt een soort vorm van self care om lekker ergens neer te ploffen en te krabbelen in mijn bullet journal, in mijn soort van diary journal of om een blogje te schrijven. En daarbij natuurlijk iets lekkers te eten en/of drinken. Nu wilde ik dus lekker even rammen op mijn toetsenbord, maar ik wist uiteraard to-taal niet waar dit blogje over moest gaan. Ik bedacht me of ik nog wat leuks te vertellen had. Eh, ja, dat heb ik! Niet alles wil ik (nog) met het wereldwijde web delen though, maar hier is in ieder geval een lijstje met dingen die ik wél wil delen.

Ik heb weer deelgenomen aan het verkeer in mama’s auto

Al vijf jaar zit hij in mijn portemonnee. Het kleine, roze kaartje met een uiterst charmante foto van mijn hoofd erop. Het kaartje zegt: “Deze meid kan autorijden”. Mijn hoofd zegt: “Deze meid KAN DAT HELEMAAL NIET JOH!”. Ik zou hem bijna weer teruggegeven hebben, to be honest. Nadat ik hem haalde ben ik al vrij snel wel de weg op gegaan. Papa heeft een automaat; dat was ideaal. Mama’s auto is een schakelauto, wat ook gewoon prima ging. Tot ik ooit voor een stoplicht stond en écht niet wegkwam. De auto bleef maar afslaan en de auto’s achter mij waren niet van mij gediend. Toen ik met papa’s auto ooit een keer op snelweg reed en gewoon écht niet wist of ik nou kon invoegen of niet (met getoeter van medeweggebruikers, alles), dacht ik: “Laat maar, dit rijden is niet voor mij weggelegd”. 

Laatst heeft mama me toch de auto in gesleept. Groot gelijk heeft ze. Je moet mij niet teveel tijd geven om na te denken; dan krabbel ik terug. Dus reden we samen naar een groot bedrijventerrein. Na een aantal keer afslaan bij het optrekken, reed ik eigenlijk al vrij snel rondjes en ging alles meer dan prima. Ik had het al heel snel weer helemaal in de vingers. Wat hielp, was dat er eigenlijk geen ander verkeer was. Af en toe een auto, maar verder nop. Naar huis rijden durfde ik niet; dan moest ik deelnemen aan het verkeer en zouden er stoplichten op mijn pad komen. Mooi niet.

Je raadt het misschien al: afgelopen weekend ben ik wél naar huis gereden. En het ging eigenlijk ‘gewoon’ hartstikke goed. Ik kwam prima weg bij de stoplichten en heb geen vervelende verkeerssituaties veroorzaakt. Of ik daar trots op ben? JA. Of ik me een beetje schaam voor het feit dat dit voor mij echt een ding is? Jep. Maar ach, ieder z’n ding, toch? 

Een gesprekje aanvragen op werk

Inmiddels ben ik zo’n vier maanden aan het werk. Ik werkte, zoals jullie misschien wel weten, voor de overgang naar 32 uur per week al bijna twee jaar voor dit bedrijf. Dus, ik wist wel een beetje hoe en wat. Toch merkte ik aan mezelf dat ik me steeds een beetje onzeker voelde over hoe het nu eigenlijk ging. Ik wil graag horen wat er goed gaat, wat minder goed gaat, waar ik aan kan werken etc. Dus, raapte ik mijn moed bij elkaar en vroeg een gesprekje aan. Mijn leidinggevende is gelukkig erg aardig en hij stuurde al gauw terug dat hij het een goed initiatief van me vond en hartstikke tevreden over me was. Nou, ik sprong dus echt wel even een mini gat in de lucht. Het gesprekje komt nog, maar ik ben stiekem nu al een beetje trots dat mijn leidinggevende blij met me is. 

Me aan mijn personal policy durven houden 

Ik leer elke dag, lijkt het, wel weer nieuwe dingen over mezelf. Ik kom achter allerlei diepgewortelde fratsen die ik graag uit mijn hoofd zou willen hebben. Samen met alle dingen die ik sowieso al graag uit mijn hoofd wilde hebben, zoals onzekerheid die me tegenhoudt in dingen. Wat stom is. Ik merk aan mezelf dat ik het, terwijl ik dat niet zo van mezelf gewend ben, moeilijker begin te vinden het hierover te hebben met anderen. Maar, ik doe het toch. Want één van mijn personal policies is dat ik me kwetsbaar op wil durven stellen en me niet wil schamen voor mezelf. En ik ben best een beetje trots dat ik mezelf daaraan kan houden. Want dat is echt niet altijd peanuts enzo. Durven jullie je kwetsbaar op te stellen?

Mijn nieuwe bullet journal

Ten eerste: ik heb mijn 2019 bullet journal volgemaakt. De eerste, ja. Oké, vooruit, ik mag niet liegen. Er waren nog wel wat pagina’s over. Maar ik wilde in september graag een nieuwe, want for some reason voelt deze maand altijd nog een beetje als een nieuwe-start-moment. En ik ben dus best een beetje trots dat de eerste vol was. Want, ik ben zo iemand die bij elk krasje of uitschietmomentje denkt: “Bleh, ik wil een nieuwe want deze is niet meer perfect”. Maar, ik heb tegen dat perfectionisme gestreden en hem dus wel gewoon volgemaakt, hahaha. Nu heb ik dus een nieuwe en daar ben ik stiekem óók best een beetje trots op, want tot nu toe ziet alles er best profi uit. Ik ben nu zo’n 2,5 jaar bezig met bullet journallen en ik vind het écht heel leuk: organiseren, plannen èn creatief bezig in in één. Happy me

Heb jij jezelf ook een beetje trots gemaakt de laatste tijd? Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (15)

  1. Leuk en eerlijk blog postje! Ik herken mezelf wel in jou met het autorijden. Het verschil is dat ik dus daarom nooit een rijbewijs heb gehaald. IK ben al een ramp soms op een fiets (of zelfs wandelend) dus ik vind/vond autorijden een te grote risico

    1. Dankjewel, lief van je! Ik kan me helemaal voorstellen dat je daarom niet aan je rijbewijs durft te beginnen. Ik vond het rijden tijdens mijn rijlessen ook al spannend, maar omdat er dan iemand naast zit die het altijd van je over kan nemen als het niet ‘lukt’, ging dat al snel wel prima! Give yourself some time; en je kunt het altijd een keer proberen als proefles en dan kijken wat er gebeurt!

  2. Jij mag echt heel erg trots op jezelf zijn! Autorijden als je nog niet zoveel ervaring hebt buiten de lesauto IS gewoon lastig. En wat betreft die motor die maar blijft afslaan bij het stoplicht: bene there- en dat is echt superkut. Dus heel goed dat je het nu in stapjes weer oppakt!

    1. Wat lief van je, dankjewel! Ja he? Het is echt een kwestie van rekening houden met 1000 dingen tegelijk, haha. Ja ik vind de stapjes manier heel fijn; dat werkt voor mij (:

  3. Lekker bezig Stel! Ik dacht net aan je (blog), dus ik was blij verrast toen ik dit artikel in m’n Feedly zag staan :) Autorijden is nog steeds een van de weinige dingen in mijn leven die echt puur praktisch zijn en meer gericht op doen dan op denken en daardoor kan ik af en toe nog steeds heel trots zijn als ik me bedenk dat ik het gewoon kan en durf. Het voelt soms als een uitdaging, maar je kunt het wel echt gewoon – dus goed dat je het nu in stapjes weer oppakt en dat vertrouwen hopelijk terugkrijgt.

    1. Wat lieffff, dankjewel! Hihi, jaaaa zo nu en dan heb ik ineens weer de schrijfgeest. Echt super fijn wel, dat je dat gewoon echt praktisch kunt zien. En er inderdaad gewoon echt stil bij blijven staan dat het vet stoer is dat je het ‘gewoon’ doet allemaal.

  4. Autorijden is soms gewoon doodeng, laatst moest ik in zo’n busje rijden zonder achteruitkijkspiegel, man dat vond ik ook wel even spannend! Gelukkig is alles goed gegaan :)

  5. Ik heb geen rijbewijs en dus ook geen ervaring met autorijden. Ik weet dus ook niet hoe het is. Maar ik snap wel dat je er bang voor bent. En ik weet ook dat je angsten overwinnen iets is wat heel veel moed en dapperheid kost. Dus ik ben heel trots op je dat je deze stap hebt gezet. Nu lijken het kleintjes, maar ooit zullen ze groot voelen. En besides; kleine stapjes zijn ook stapjes. You go girl!

    1. Super lief van je, dankjewel! Ik vond het inderdaad super spannend, maar door het op te delen in kleine stapjes en te beginnen in een soort ‘veilige omgeving’ waar weinig mis kon gaan, was het echt wel te doen! (:

  6. Een aantal jaar geleden las ik je blogjes vaak vanwege je te leuke schrijfstijl. Nu lees ik je blogjes weer en ik vind nog steeds dat je zo leuk schrijft! Enne je mag echt trots op jezelf zijn! Oh en een bullet journal volgemaakt, super! Ik heb de mijne ook bijna vol en dan ga ik verder in mijn ‘reserve’, zodat ik in januari met een gloednieuwe kan beginnen! :)

    1. Jaaa ik weet nog precies wie je bent; super leuk dat jij ook weer aan het schrijven bent geslagen <3 En dankjewel voor je lieve compliment, dat maakt me echt heel blij! Oeee ja daar heb ik ook nog even over nagedacht - omdat het dan echt een nieuw jaar is. Maar ik wist al van mezelf dat ik toch niet kon wachten, hihi. Liefs!

  7. Wat een leuk lijstje! Heel herkenbaar, dat autorijden, het motiveert me nu al om dit weekend ook weer eens op de linkerstoel te gaan zitten. Heb namelijk net zo lang als jij mijn rijbewijs maar de keren dat ik rij… Wat dapper dat je dat gesprekje hebt aangevraagd. Super fijn dat je nu al terug hebt gekregen dat je leidinggevende blij met je is, dat wordt vast een leerzaam en leuk gesprek :)

  8. Mooi eerlijk blogje! Zo fijn he, om het soms van je af te schrijven. Rijangst is mij zo bekend. Ik heb ook 7 jaar het kaartje laten verstoffen in m’n portemonnee en rij nu slechts sinds een jaar met een gerust hart door de stad en over de snelweg. (Door het veel te doen en een zeer begripvolle vriend was het even iets om doorheen te komen, maar ben blij dat de angst zo goed als weg is!)

  9. Nou Stella, ík ga me zelfs trots voelen bij het lezen van deze update. Ik heb ook een hele tijd dat rijden echt een ding geworden. Inmiddels heb ik ruim een jaar een autootje en ga ik 5 dagen in de week naar mijn werk met de auto, dus dat gaat me nu wel goed af. Wil niet zeggen dat ik nooit meer een stressmoment heb bij het stoplicht over dat ik ‘m laat uitvallen (gebeurt nooit, toch bang voor) en als iemand anders wil rijden: GRAAG! Wat goed ook dat je jezelf aan je policy probeert te herinneren. Dat is ook niet mijn sterkste punt, maar des te knapper dat jij dat zo bewust doet. Ook dat gesprekje aanknopen vind ik echt knap! Geen bericht is misschien wel vaak goed bericht, maar toch wel fijn om het er eens over te hebben. Liefs!