Diary

Een piercing? JIJ?! Ja, ik

Voor alle lieve mensen die heel slecht tegen naalden kunnen: sorry voor bovenstaande foto. Stiekem vind ik hem echt mega stoer, dus ik kon niet anders dan hem gebruiken voor dit artikel. Ik hoop dat mijn lachende gezicht (speciaal voor de foto, want ik lag naar niet uit mezelf zo big te smilen) de foto minder angstaanjagend maakt. Uiteraard kan zo’n vrij toonaangevend moment in mijn leven niet zomaar voorbij gaan; daar moet over geschreven worden. Weten jullie nog dat ik vorig jaar november ‘ineens’ een tatoeage liet zetten? Nou, dit jaar moest er blijkbaar ook iets spannends gebeuren in die trant. En dat werd mijn aller eerste piercing. En toen ik vrijdag 2 november wakker werd, wist ik dat zelf ook nog niet.

Die bewuste vrijdag was mijn nicht jarig. Mama en ik gingen de stad in om even langs te gaan. Mijn nicht heeft namelijk haar eigen winkel, dus inclusief een leuk bosje bloemen en een cadeautje gingen we die kant op. Na een tijdje kletsen kwamen we ineens op het feit dat ik ook bijna jarig ben. Of ik een lijstje had. Op de één of andere manier kwamen we op een gegeven moment op het feit dat ik ineens oorbellen ben gaan dragen de laatste maanden. This is true. Ik heb mijn gaatjes al sinds mijn 4e (ik weet ook niet wat mij toen bezielde, maar volgens m’n mams wilde ik het ECHT zelf en ook heeeel graag) en ik heb die 20 jaar denk ik in totaal 2 jaar oorbellen gedragen. Het is mij een raadsel waarom ze nooit dicht zijn gegroeid.

Maar goed, oké, ik ben inderdaad sinds een aantal maanden weer oorbellen gaan dragen. Mijn nicht opperde vervolgens dat een tweede gaatje ook heel leuk zou zijn. Daar begon mijn speech over ‘eng’, ‘durf niet’, ‘wel heel leuk’, ‘flauwvallen’. Dat soort dingen. Mijn nicht en ik lijken op elkaar, maar toch ook weer helemaal niet. Zij is bijvoorbeeld echt een ontzettende doorpakker en heeft een vrij pittig karakter. Ik ben echt een softie en denk over alles heel erg lang na. Ik vertelde vervolgens dat ik eigenlijk ook al heel lang een helixpiercing wilde, maar ECHT niet durfde. Ik heb namelijk nogal aanleg om duizelig te worden en flauw te vallen.

Ik was daar dan ook banger voor dan voor die hele naald. Ik weet dat dat zó voorbij is en dat je gewoon eventjes een minuutje of drie op je tanden moet bijten. Ik ben niet bang voor pijn, ik ben bang voor de reactie van mijn lichaam op die pijn. Anyways, voor ik het wist had mijn nicht besloten dat we gewoon naar de piercing shop gingen om het even te fixen. En dat was dan haar verjaardagscadeautje voor mij, wat natuurlijk mega leuk is. Maar, op dat moment was ik vooral half in paniek. Ik besloot toch dat dit mijn kans was, want net als bij mijn tatoeage dacht ik dat het anders nooit zou gaan gebeuren. We grepen snel de zak truffelkruidnoten die daar in de kast stond, mijn nicht gooide haar winkel een uurtje dicht, mama ging even wat winkels in en nou ja goed, het ging gebeuren.

Eenmaal in de shop moesten we eventjes op mijn beurt wachten, wat ervoor zorgde dat ik wat meer kon ontspannen en kon wennen aan de ruimte, etc. Dat hielp! Toen ik eenmaal lag was ik natuurlijk nog steeds mega zenuwachtig, maar het was al een heel stuk minder dan toen het idee geopperd werd een half uurtje daarvoor. Ik koos mijn rechteroor, omdat mijn tatoeage op mijn rechterarm zit. Mooie verdeling, dacht ik. Ik wilde graag een ringetje, maar voor het helingsproces etc. werd me aangeraden om de plek te kiezen met behulp van een ringetje en daarna te beginnen met een staafje. Toen ik happy was met de plek werd mijn stoel plat gezet (?) en was het tijd om aan de slag te gaan.

Mijn oor werd eerst een soort verdoofd met een ijsspray en al heel snel daarna kwam de naald. Nee, fijn was dat niet. Ik lag echt een soort te puffen en mijn nicht leidde me af. Ik kan me herinneren dat ik op een gegeven moment zei: “Joh het lijkt wel alsof ik een kind ga krijgen met dat gepuf”, en dat mijn nicht me er even aan herinnerde dat dat vast en zeker nog VEEL meer pijn zou doen. Leuk trouwens, zo’n naald, maar daarna moet het sieraad er nog doorheen. Dat was het pijnlijkste. Eigenlijk was het heel snel gebeurd en ik ben zowaar NIET duizelig geworden, laat staan flauwgevallen. Jullie kunnen je vast voorstellen dat ik mega trots was op mezelf. (En ben, nog een beetje).

Op moment van schrijven zit mijn piercing er vier dagen in en gaat alles heel goed! Het deed de dag na het zetten erg pijn, omdat ik er toen per ongeluk tegenaan gestoten had en hij geloof ik een stukje is verschoven. Maar inmiddels voel ik hem niet meer, alleen als ik hem per ongeluk een beetje aanraak of als ik hem ‘was’ met een wattenstaafje. Gelukkig ben ik er nog niet op gaan liggen ’s nachts. Het is een beetje onhandig om maar op één kant te kunnen slapen, maar ik heb het er helemaal voor over. Hij is inmiddels ook onwijs gaan kriebelen, wat natuurlijk betekent dat hij aan het helen is. Duimen jullie voor me dat hij niet gaat ontsteken de komende maanden?

Liefs, Stel. 

Leave a Comment

Comments (11)

  1. Ik vind dit zo stoer!! Ik zou echt helemaal in paniek zijn, ook al wil ik nog steeds heel graag een tatoeage. Misschien moet ik dat dan toch maar net zo spontaan doen als jij.

    1. Thanks! Ja, oprecht, ik was ook stiekem wel een beetje in paniek. Maar omdat ik het echt heel graag wilde en ook bij beide ‘dingen’ de kans kreeg om eerst te wennen en een beetje te ontspannen, en niet de tijd kreeg om er te veel over te piekeren, deed ik het. Ik kan je aanraden om inderdaad gewoon een keer mee te gaan bijv met iemand, zodat je al went aan hoe het er in zo’n shop aan toe gaat, en voor je het weet WIL je het gewoon.

  2. Echt super stoer dat je dat ‘zomaar’ even hebt gedaan! Ik krijg letterlijk rillingen van je verhaal. Haha. Ik ben echt een mietje op dat vlak en ben super bang voor pijn. Brr. Een tatoeage zou ik ook wel graag willen maar daar ben ik ook een beetje bang voor en in dit geval dan niet voor de pijn maar gewoon ja, omdat het zo’n ‘grote’ beslissing is.

    1. Ja, ik dus normaal gesproken ook, daarom verbaasde deze actie me zo, haha. Ik snap helemaal wat je bedoelt met die grote beslissing. Een piercing kun je er zo uit halen en het gaatje dicht laten groeien (althans, ligt ook weer aan de plek geloof ik), maar een tatoeage is echt voor altijd natuurlijk.. Ik heb er geen moment spijt van gehad en ik heb de mijne nu iets meer dan een jaar. Maar ik moet zeggen dat ik wel echt zeker wist dat ik het wilde en ook voelde dat ik de juiste keuze maakte. Als je dat niet hebt, dan zou ik wachten of het niet doen (:

  3. Ik ben zo benieuwd hoe het er uiteindelijk uit gaat zien! Ik vind het superstoer van je! :)
    Ik vind piercings in het oor altijd zó mooi bij mensen! Ik heb zelf een tijdje gaatjes gehad, maar ik had elke keer zó’n pijn en ik vond het ook echt niet leuk, dus ik heb ze dicht laten groeien (dat werkte bij mij blijkbaar wel, haha). Ik heb iets van 6 weken geleden ook een tatoeage laten zetten; ik wilde het al heel lang, maar ik durfde niet (iets met een best wel lage pijngrens, dacht ik) en dus ging ik in de winkel ‘alleen even kijken of het goed voelde’, maar toen hadden ze plek en hij is heel klein dus toen kon het gelijk :’) En nu vind ik mezelf beeest wel bad ass nog steeds haha!

    1. Ik ook! Dankjewel! (: Snap helemaal dat je ze dan dicht hebt laten groeien. Als het pijn doet heb je er ook helemaal niks aan, ook al ziet het er nog zo mooi uit.. Vervelend! En jaaa wat cool! Ik herken je verhaal; zo is het bij mij ook gegaan. Ik wilde heel graag maar durfde nooit, ging een keertje mee met een vriendin, vroeg daar even om advies, en hop ze hadden nog wel tijd. Toen heb ik in 5 min besloten het toch echt te doen, want het voelde alsof dat echt ‘het moment’ was. Nooit spijt van gehad! Ben super benieuwd wat je hebt laten zetten en hoe je het vond?! Ik vind je ook helemaal bad ass. En mezelf ook een beetje. Go us!

  4. Oeh leuk! I luuuuuv oorbellen. Heb twee gaatjes (al heel lang) en twee jaar terug ook een helix laten zetten. Geen moment spijt van gehad!

    1. Jaaaa same <3 Ik vind het zo sierlijk staan! Ja nu je het zegt heb ik die inderdaad een keertje gezien, zo leuk. Is 'ie snel en goed geheeld bij jou? En heb je al een keertje een andere erin gedaan + hoe ging dat? (Ik ben echt nieuwsgierig, haha). Liefs!

  5. Haha, ik wil ook al heel lang een helix, maar het komt er nooit van. En na je omschrijving weet ik het niet zo zeker meer :’) Ik heb een hoge pijngrens en ben eigenlijk ook niet bang voor pijn, maar op de een of andere manier kreeg ik hier de rillingen van.

    1. Ooooh neeee laat je alsjeblieft niet ontmoedigen door mij!!!!! Geloof me, ik ben echt een schijterd en vind pijn eng, maar het viel ZO mee. Oprecht, het is in drie minute gebeurd en als je goed adem blijft halen ben je daar helemaal niet mee bezig ook, met de pijn. Neem iemand mee die je aan het lachen maakt en steeds zegt hoe cool en mooi het eruit ziet en dan overleef het echt! Trust me!