Diary

Een oude taart en andere updates

Het is zover hoor, ik ben weer verjaard. Hoera hoera, Stel is een oude taart. Nee, grapje. Ik vind mezelf heus niet echt zo oud. En trouwens, al is dat wel zo, dan ben ik juist alleen maar dankbaar. Oprecht, sommige mensen worden niet zo oud als ik. Of niet op de manier waarop ik ouder word: in goede gezondheid, dolgelukkig en over all mega dankbaar. Goed, het sentimentele deel van dit verhaal is bijna afgelopen. Nog één dingetje: op mijn verjaardag kwamen mijn opa en oma bij ons thuis. En dat, lieve kijkbuiskinderen, was het allergrootste cadeau. En nee, dat zeg ik niet omdat dat heel politiek en/of maatschappelijk correct is voor mij om te zeggen. Dat meen ik. Want hoe intens blij ik ook ben met de centjes die ik van mijn ouders heb gekregen om op zangles te gaan (voor degenen die het niet weten: zingen = grootste passie) en wat voor iets moois ik dan wel niet kan en mag gaan kopen van de centjes die ik van mijn familie heb gekregen: dat opa en oma op mijn verjaardag konden komen (want de afgelopen jaren niet zo was, overigens!) en een fijne dag hebben gehad is van onschatbare waarde.

Verder ging ik uit eten met vriendinnetje Claudia, ging ik (kerst)shoppen met twee vriendinnen/collega’s en vierde ik mijn verjaardag ook nog voor mijn vrienden en vriendinnen. Yes, it was a good one. Mijn feestje was ook ZO fijn. Ik vond het zo leuk dat iedereen helemaal voor mij naar het dorp kwam waar mijn ouders wonen. Iedereen had hele leuke, passende cadeautjes meegenomen. Ik verbaasde me zo over hoe goed iedereen mij kent! (Maar toch ook weer niet, want ik heb de liefste vrienden en vriendinnen en ben verder ook echt een open boek, dus het is niet per se lastig om mij goed te leren kennen, hihi). We hebben tot diep in de nacht (ochtend, eigenlijk) muziek gemaakt en gezongen met elkaar en na voor mijn doen mega veel wijntjes en Malibu cola’s (ja ik drink dat nog, en ja ik vind dat echt HEUL lekker) had ik de dag erna gelukkig amper last van een kater.

Inmiddels ben ik een week 24 en het bevalt me prima. Al komt dat hele volwassen leven wel echt heel dichtbij. In 2019 behaal ik mijn masterdiploma en ga ik op zoek naar mijn allereerste ‘echte baan’. (Of, ga ik voor mezelf beginnen?). Ik vind het ontzettend spannend, en dat vooral omdat ik niet weet wat me te wachten staat. Ik ben daar nooit zo goed in – niet weten waar ik aan toe ben. Hebben jullie dat ook? Ergens is het ook wel exciting. Ik ga binnenkort maar eens het internet afspeuren naar mensen die mij kunnen vertellen hoe zij het hebben aangepakt; een passende baan zoeken en in de wacht slepen. Op dit moment werk ik met veel plezier bij Yoghurt Barn, maar ik weet niet hoe dat in de toekomst zal gaan lopen. Iemand zin om zijn of haar ervaringen te delen over werk zoeken en dat soort fratsen? Please feel free, ik hoor het heel graag!

Ik heb alweer een flinke tijd niks op mijn blog online gegooid, en eigenlijk heb ik daar niet echt een excuus voor. Ga ik ook niet bedenken, want waarom zou ik? Ik vind bloggen zo nu en dan nog steeds leuk en kijk ook met veel plezier rond tussen al mijn schrijfsels. Eergisteren bracht ik de dag door met lieve Sandra en haar vriend Patrick. ’s Avonds hebben San en ik het nog over bloggen gehad; over drempels, angsten, uit willen breiden maar dat spannend vinden, uniek willen zijn, het feit dat de blogwereld zo verlaten voelt soms, over voor jezelf beginnen.. Dat soort dingen! San inspireert mij altijd onwijs en ineens heb ik weer helemaal zin om aan het schrijven te slaan. Zodoende!

Ik heb geen idee wat dit levensjaar me zal gaan brengen, maar wat ik hoop is dat er nog meer creatieve hersenspinsels zullen komen. En dat ik die durf te benutten. Al is het blogjes schrijvend, zingend, eigen bedrijfjes beginnend of gedichtjes schrijvend: creativiteit en (persoonlijke) uitdaging genoeg!

Liefs, oude dolgelukkige taart.

Leave a Comment

Comments (6)

  1. Alsnog een heel erg gelukkige verjaardag! Ik ben net via Sandra bij jou terechtgekomen. :-) Wat uniek dat jullie elkaar dankzij het bloggen leren kennen hebben en zulke goede vriendinnen geworden zijn. Dat is helemaal niet vanzelfsprekend. En ik loop tegen dezelfde struggles aan … Volgens mij zitten meer mensen dan je denkt met diezelfde angsten en onzekerheid.

    1. Dankjewel, wat lief van je :) Ja, dat vinden wij ook echt! We kwamen elkaar toevallig een keertje in het echt tegen en realiseerden ons wel dat we elkaar ergens van kenden, maar waren net niet op tijd. Dus toen heeft San mij via Instagram een berichtje gestuurd en vanaf dat moment merkten we al dat het echt goed klikte. Super leuk! We zijn er ook heel blij mee allebei! Ik weet inderdaad 100% zeker dat ik niet de enige ben. Ik denk ook dat het goed is om af en toe wat van die angsten en onzekerheden te delen, zodat anderen ook merken dat ze er niet alleen in staan. En zo kunnen we elkaar allemaal helpen (:

  2. Alsnog een heel fijn 25ste levensjaar toegewenst! Ik werk nu sinds 1.5 jaar voltijd na mijn Master, maar kan je helaas niet heel veel tips geven. Ik heb na mijn studie een jaar voltijd bij het bedrijf gewerkt, waar ik als student parttime werkte. In die tijd heb ik heel veel gesolliciteerd, maar pas na een jaar werd ik aangenomen voor een nieuwe baan waar ik echt blij mee was. Geluk zal altijd een factor zijn in de zoektocht naar een baan, dus ik zou je vooral niet teveel zorgen maken. Als je voldoende solliciteert, zal er vanzelf iets passends op je pad komen.

    1. Dankjewel, lief! (: Daar heb je helemaal gelijk in, heel erg bedankt voor je reactie. Hier heb ik echt veel aan! Ik werd nu ook part time bij een bedrijf waar ik het erg naar mijn zin heb – wie weet kunnen zij me tegen de tijd dat ik afgestudeerd ben ook wel iets bieden. Of ik ga toch maar eens proberen iets voor mezelf op te zetten, wie weet wordt dat een succes? En inderdaad solliciteren; gewoon uitproberen en kijken waar ik terecht kom. Dat vind ik heel spannend, maar ik heb ook wel momenten dat ik er naar uit kijk, naar die volgende stap! Liefs!

  3. Lieve Stel,
    Allereerst: Gefeliciteerd met je verjaardag!! Allertweedst: Ik snap je angst voor het in de echte wereld aan de gang gaan, (ondanks dat ik al 30 ben en een ‘echte’ baan heb)! Ik denk wel eens na over wat anders willen (of uitbreiden met mn blog of nog iets anders), maar durf niet, want ik ben bang voor het grote witte vel met de knipperende cursor (dat noem ik ook wel eens het ‘knipperende cursor’ effect). Toch ben ik met mn billen de oceaan over verhuisd naar de andere kant van de wereld (MEGA ENG) en heb er geen moment spijt van gehad. Dus ik heb maar 1 tip: Begin! Al zet je 1 letter op papier, dan is je grote witte vel al niet meer leeg :)
    Liefs!

    1. Thanks Siroon, super lief! Ja, jeetje, wàt een stap. De andere kant van de wereld, doet ze even hoor?! Heel bijzonder wel. Ik weet ook dat je helemaal gelijk hebt; pas als je begint en iets ‘beleeft’ weet je pas of het bij je past en iets voor je is. Ik kan wel blijven bedenken hoe dingen zullen zijn, maar dat weet je natuurlijk pas als je het doet. Nu is het enge dat ik dan bang ben de verkeerde keuze te maken, maar dan kan ik altijd nog stoppen en iets anders ‘kiezen’. LASTIG. Thanks voor je lieve reactie!