Over bloot zijn

Mondetmoi

Over bloot zijn

Ik ben er nog niet eens, in die sauna. Maar, die zenuwen? Die al wel; in volle glorie. Op moment van schrijven zit mijn ietwat (understatement) witte lichaam -met haar zachte vetlaagje, rood gelakte teennagels en hier en daar een sproet, litteken of ander vlekje- nog onder zorgvuldig uitgekozen, bij mij passende kledingstukken verstopt. Kledingstukken waar ik me fijn in voel. Naast dat ik het leuk vind om bezig te zijn met wat ik draag en of dat bij mij past als persoon, bieden ze me ook een gevoel van veiligheid; een gevoel van bescherming. Niet eens per se alleen tegen de kou of tegen de mening van anderen, maar voornamelijk tegen mijn eigen kritische gedachten. Ik ben namelijk nogal onaardig als ik -praktisch- bloot ben.… Continue reading

Brace yourselves, change is coming!

Mondetmoi

Brace yourselves, change is coming!

Eeuwen geleden lijkt het; de dag waarop ik mijn laatste blogartikel in elkaar flanste. Relatief gezien valt het hartstikke mee, want dit eeuwenoude schrijfsel kwam begin oktober nog online. Toch heb ik in mijn hoofd zo’n verre afstand genomen van mijn stukje internet de afgelopen tijd, dat het net zo goed uit steen gehakt had kunnen zijn – just sayin’. Uiteraard ben ik daar alles behalve content mee en bedacht ik me een tijdje geleden dat daar verandering in moet komen. 

Verandering, oké. In de vorm van..? Tsja, dat is voor jou een vraag en voor mij een weet. Al kan ik me zo voorstellen dat je vast wel een idee hebt. De verandering gaat in ieder geval groter zijn dan je denkt. Denk ik. (Wat een gedenk). 

2020 is het jaar van verandering heb ik besloten. En dat hoeven heus geen grote veranderingen te zijn. Althans, op deze na dan. Voelen jullie ‘m al – de poging tot een intrigerende cliffhanger? Gaat het me goed af? Niet bepaald hè? 

Ik heb ergens zo veel te vertellen, maar aan de andere kant ook weer helemaal niet. Er is de afgelopen tijd een hele hoop gebeurd in het leven des Stella’s. Een hoop moois, een hoop fijns, maar ook een hoop verdrietigs. En deze verdrietige dingen, die op moment van schrijven de overhand hebben, zet ik liever niet zomaar op het internet. Dat begrijpen jullie vast. 

Toch wil ik jullie het volgende meegeven (voordat ik verderga met mijn secret project): geef de mensen (en dieren, of knuffels, of andere fratsen) van wie je houdt een dikke knuffel. Of als dat niet jullie ding is, kies dan een andere passende manier om diegene te laten weten dat je om hem of haar geeft; dat je aan hem of haar denkt en hem of haar graag in je leven hebt. Liefde, in welke vorm dan ook, is het allerbelangrijkste, mooiste en tevens meest ontastbare wat we kunnen hebben in dit leven. Dus als je haar hebt, die liefde (in welke vorm dan ook, zoals ik zei), pak haar dan vast en laat haar nooit meer gaan. Oké? Deal. 

Liefs, Stel. 

Zit ze hoor, hoog in de lucht!

Mondetmoi

Zit ze hoor, hoog in de lucht!

Zit ik weer hoor – in een vliegtuig! En ja, dat is en blijft toch altijd ergens een ding voor deze miep. Deze keer zaten mijn ouders weer naast me en kon ik de hand van mijn vader fijn knijpen. Mam lag al te slapen voordat de motoren waren gestart, hihi. Ik heb altijd bewondering voor mensen die in een vliegtuig stappen alsof ze even tien minuutjes met de bus naar een naastgelegen dorpje moeten (kuch mijn vader kuch). Hij heeft zijn hele leven ontzettend veel en ver gevlogen. Dat hij nou niet éven een kind op de wereld heeft gezet met diezelfde travel ease? Is mij ook een raadsel jongens, echt.… Continue reading

Het leven overdacht op de blauwe stoel

Mondetmoi

Het leven overdacht op de blauwe stoel

Ik zit voor de zoveelste keer deze week op de bekende, blauwe stoel. De ondergrond waarop said stoel zich bevindt, hobbelt en wobbelt een beetje. Een aantal centimeter naast mij tikt de regen wéér tegen het raampje. Dit weer doet een mens geen goed hoor, bleh. Ik zit licht voorovergebogen naar mijn laptopscherm te staren en ben blij dat ik vandaag een keer geen halve wereldreis af hoef te leggen. De trein – mijn tweede thuis tegenwoordig. Voor werk reis ik wat af, namelijk. En dat is helemaal niet erg, maar ik voel me een beetje overwhelmed vandaag. Misschien is het het feit dat ik bijna bij de laatste pil van mijn strip ben (dan voel ik me altijd een beetje labiel), of het is gewoon druk geweest de afgelopen tijd en ik ben gewoon moé. Dat kan ook. Dus, tijd om het leven voor de zoveelste keer te overdenken nu de bomen en huizen in een rap tempo langs me heen razen.… Continue reading